Οι κραυγές φοβίζουν, οι κραυγές σαγηνεύουν. Ας μη γελάμε όμως τον εαυτό μας: τίποτα δεν είναι τελείως αληθινό, μια μικροσκοπική σκονισμένη άβυσσος χωρίζει πάντα τον άνθρωπο από το οποιοδήποτε αντικείμενο. Η θεατρικότητα και το παιχνίδι των εντυπώσεων αναβλύζουν ίσως πιο αυθόρμητα καθώς κλείνει το κύκλωμα ανάμεσα στο μάτι και το υπόλοιπο σώμα, στο νόημα και το σαρκασμό κάθε νοήματος. Ελάτε τώρα συμπαίκτες μου σ’ αυτή τη ύστατη υπαρξιακή παράσταση… σταματήστε να με κοιτάτε αγριεμένοι κι έτοιμοι για όλα. Πού είναι το χαμόγελο που κόβει σα ξυράφι, πού είναι το χάδι που σκοτώνει και δεν πληρώνει; Πάνε δηλαδή αυτά που μάθαμε να λατρεύουμε στο σκοτεινό θάλαμο του νεορεαλισμού; Πενθώ. Φαίνεται πως το ένστικτο, θεωρητικοποιημένο και εξημερωμένο, έχει παραχωρήσει τη θέση του στη θεωρία του εαυτού, στην εξωτερίκευση των πάντων.

îò¿-éí¿Gíÿ2-1

Σειρά μου λοιπόν να σας πω την αλήθεια: έχω μάθει να ζω μαζί σας, δεν είμαι όμως ερωτευμένος παρά με την κραυγή μου. Κατοικώ στη σιωπή της που είτε με απορροφά ή με διεγείρει με το καλειδοσκοπικό της τελετουργικό. Ο θεός ο ίδιος δεν θα βολευόταν τόσο στο σύμπαν, εκτός κι αν ήταν άδειο επιτέλους απ’ οτιδήποτε. Η κραυγή είναι στο κέντρο ενός πολιτισμένου γαλαξία απ’ όπου κάθε ον είχε τη διακριτικότητα να εξαφανιστεί μόλις ολοκλήρωσε το κύκλωμα της πραγμάτωσής του. Η ειρωνική παγίδα της αυτοσυνείδησης, ύστατο κοσμικό καλαμπούρι, παράγεται στα ασανσέρ, σε καθαρές τουαλέτες νεανικών καφέ, σε τζάμια-κρύσταλλα-καθρέφτες αυτοκινήτου, διασχίζει τον εγκέφαλο, αποκλιμακώνει την προσομοίωση έντασης, εξουδετερώνει κάθε φαντασιακή υπαρξιακή οσμή, εντοπίζει ανύπαρκτα θηράματα κι αφού τα σαγηνεύσει πείθοντάς τα ότι υπάρχουν, τα ταξιθετεί βαλσαμωμένα στο εγκαταλελειμμένο εσωτερικό της μουσείο.