ΝΧρ-Γκρέκα20-2

Κατεβαίνω τα σκαλοπάτια του μυαλού. What a transfigured night… Πάμε παιδιά, ήρθε η ώρα. Είναι η τέλεια λύση για σας και για μένα. Για μένα σίγουρα. Και για σας όμως, και για σας… (θα με πιστέψουν άραγε; – σιγά μη με πουστέψουν χα χα)! Τέλος πάντων θα δούμε… Συγκεντρώνομαι σε ό,τι έχει τώρα σημασία. (με έμφαση): Δεν είμαι μόνος, δεν θα πεθάνω στα αζήτητα! Πάνω από το πολλαπλό κρεβάτι (έπιπλο ύπνου και όχημα για τον άλλο κόσμο), όλοι χειρονομούν και λένε τα δικά τους, περί εκπτώσεων και προσφορών, περί περιστάσεων κρισίμων και επαρκών καυσίμων, περί νηφαλιότητας. Και δεν έχουν άδικο: καταρχάς δεν έχουν πιει σταγόνα (ώρα γαρ εργασίας), κι έπειτα τα ματάκια τους (δεν κρατιέμαι: γούτσου-γούτσου) δεν έχουν ανοίξει ακόμα, κατά συνέπειαν αγαπητοί συνάδελφοι και συμπολίτες δεν έχουν μάθει να βλέπουν ίσια τα ανεστραμμένα είδωλα. Τέλος πάντων, δεν επιμένω σ’ αυτά όλα, θα με πάρουν με τις πέτρες. Τα δευτερόλεπτα περνούν, ό,τι κι αν κάνουμε εμείς στο στενό διάδρομο με τις αράχνες (να βάλουμε και κάνα σκελετό ή θα τους τρομάξουμε υπερβολικά;). Εεε, συγνώμη που σας το λέω, αλλά η επιλογή είναι υποχρεωτική. Κοιτάω γύρω. Τελευταίο βλέμμα, αντίο σε ό,τι ήξερα, χάρηκα που σας γνώρισα. Τι ωραία που είναι όταν φοβάμαι, θα μπορούσα να μείνω ακινητοποιημένος μήνες σ’ αυτή την γλυκιά κατάσταση αδυναμίας και σαγήνης – για την ακρίβεια: με το φυλλοκάρδι μου να τρέμει παραδομένο στη δημοσιογραφική ομάδα, τη θεματολογία της, τη ρητορική της – ο Λόγος είναι και ο Νόμος. Η χαρά από την άλλη δεν μπορεί ποτέ να κρατήσει τόσο – διαπίστωση επιστημονική και χαρμόσυνη για όσες και όσους ξέρουν να κατανοούν και να επωφελούνται.