Έβαλε ένα άλογο μέσα στον εκθεσιακό χώρο για τις ανάγκες της περφόμανς της και άκουσε διάφορα: ότι αυτό δεν είναι σωστό ή ότι κακομεταχειρίζεται το ζώο. Τίποτα από όλα αυτά δεν ίσχυε και η ίδια γνώριζε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ένα ζωντανό ζώο γίνεται μέρος κάποιου έργου. Ένας από τους σκοπούς του καλλιτέχνη είναι να τολμά κάθε φορά με το έργο του και να πάει κόντρα σε παλιότερους κλασικούς καλλιτέχνες, διαφορετικά τίποτα δεν θα προχώραγε. Η Αντιγόνη έχει φρέσκια ματιά, τολμηρή και είναι από τις πολύ ενδιαφέρουσες νέες παρουσίες στην ελληνική τέχνη.

10866706_10205042055709435_275422177_n 10872515_10205042055789437_896678676_n

Πού μεγάλωσες; Ποια ήταν η σχέση σου με την τέχνη από μικρή;
Μεγάλωσα στο Χολαργό, ένα προάστιο με αρκετό πράσινο σε σχέση με άλλες περιοχές της Αθήνας. Μου άρεσε να παίζω στο πάρκο απέναντι από το δημαρχείο. Το επισκέφτηκα πρόσφατα κ είδα ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά. Έχει ένα σιντριβάνι με χρωματιστά φώτα που ρέει άφθονο νερό παρόμοιο με αυτό στην πλατεία Συντάγματος, ολοκαίνουργιες εγκαταστάσεις με κούνιες και τσουλήθρες αλλά τα κλουβιά των παπαγάλων είναι τα ίδια, στενά κ βρωμερά όπως τότε και η λίμνη με τις πάπιες ένας βούρκος με ελάχιστο νερό κ τσιμέντο παντού. Παρόλα αυτά τα παιδάκια με τις μαμάδες κοιτούσαν απ’ τα κάγκελα γελαστοί πετώντας καλαμπόκια. Στο σχολείο ήμουν ήσυχη αλλά μέσα μου έβραζα. Αυτό που άκουγα συνήθως ήταν το «είσαι στον κόσμο σου». Μικρή δεν είχα καμία σχέση με την τέχνη.  Στο γυμνάσιο κάναμε κοπάνες πηγαίναμε σε σπίτια που έλειπαν οι γονείς και ζωγραφίζαμε κόμιξ κάνοντας τους εαυτούς μας καρικατούρες ακούγοντας MTV. Τα σαββατοκύριακα στο λύκειο ξενυχτούσαμε στο Mad Club στη Συγγρού και στο Decadence στα Εξάρχεια. Μια ώρα την εβδομάδα στο μάθημα των εικαστικών μετρούσα καμιά καρέκλα και κανένα κουβά μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Πήγα στη θεατρική ομάδα του δήμου για λίγο αλλά οι ρόλοι είχαν ήδη δοθεί, δεν είχα υπομονή να κάνω μόνο τις ασκήσεις κ να περιμένω να οργανωθεί η επόμενη παράσταση οπότε έφυγα. Γενικά διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου, στη βιβλιοθήκη είχαμε από χρυσές βελόνες μέχρι De Sade, μασούσα πολλές ταινίες τη μέρα και για να ηρεμήσω άκουγα συνήθως μπάντες με κορίτσια που τσίριζαν.

Ποιος ήταν ο λόγος που μπήκες στην Καλών Τεχνών;
Στο λύκειο δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ασκεί κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα για πολύ καιρό. Ένιωθα πώς τα πάντα είναι ανούσια και είχα λίγο κατάθλιψη. Πήγα χάλια στις Πανελλήνιες από αντίδραση. Πέρασα στο ΤΕΙ Διοίκησης και Οικονομίας ότι χειρότερο μπορούσε να μου συμβεί. Ο πατέρας μου ήθελε ν’ αρχίσω να δουλεύω γιατί έβλεπε πως δεν μου αρέσει αυτό που σπουδάζω. Ένιωθα πως χρειαζόμουν χρόνο. Έζησα για κάποιο καιρό στην επαρχία. Έκανα διάφορες δουλειές παράλληλα με τη σχολή. Αρχικά σ’ ένα δισκάδικο, μετά σε μπαρ, σε βιβλιοπωλείο και σε νοσοκομείο. Δεν με γέμιζε τίποτα και είχα μια δίψα για γνώση, δημιουργικότητα και νέες εμπειρίες. Εκείνη την περίοδο ήμουν επίσης πολύ ερωτευμένη. Το να δώσω στην Καλών Τεχνών μου ήρθε ένα βράδυ σαν αναλαμπή! Αφού πήρα μερικές ενθαρρυντικές γνώμες φίλων  ξεκίνησα να κάνω μαθήματα σχεδίου. Με έπιασε μια μανία. Ζωγράφιζα όλη τη μέρα. Μερικές φορές ξεχνούσα να φάω. Δεν ήταν εύκολα. Έπρεπε κάποιες φορές να δουλεύω για να πληρώνω το εργαστήρι, οι γονείς μου δυσανασχετούσαν γιατί δεν περίμεναν ότι θα περάσω και ειδικά μετά την πρώτη φορά που κόπηκα σκέφτηκα να φύγω από Ελλάδα αλλά επέμεινα και  εν τέλει τα κατάφερα. Ο δάσκαλος και εικαστικός Κώστας Δαλδάκης με βοήθησε. Πέρασα 7η σε σειρά. Στην πορεία πήρα και το πτυχίο του ΤΕΙ.

water+++¡++++++++, performance 2014 (18)water+++¡++++++++, performance 2014 (17) water+++¡++++++++, performance 2014 (19)botanic garden, performance 2014  (3)

Διδάσκεται η τέχνη;
Η σύγχρονη τέχνη είναι δράση και διάλογος. Δεν είναι ακαδημαϊκή ή τέχνη του δρόμου αλλά ζωντανή. Σήμερα το Δημόσιο Πανεπιστήμιο πάσχει από άποψη υποδομών και παροχών ωστόσο θα ήταν μια φτηνή δικαιολογία να πούμε ότι γι’ αυτό δεν γίνεται δουλειά. Το υποκείμενο πάσχει επίσης.  Επικρατεί ένας γενικευμένος σχετικισμός και μια μαζοποίηση. Ενημέρωση κυρίως από το Facebook, youtube tutorials, μας αρέσει λίγο απ’όλα, συμπαθούμε χαλαρά κάθε επιλογή χωρίς να ασπαζόμαστε ποτέ καμία. Ωστόσο είναι αναγκαίο να ακούγεται η διαφορά των φωνών, η πολυλογία είναι ανούσια. Η διδασκαλία είναι ένα επάγγελμα όπως και η τέχνη πουλιέται και αγοράζεται. Βέβαια είναι και μια ανάγκη που γεννιέται από την απελπισία. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι με μυαλό και ευαισθησία που διατηρούν το Δημόσιο Πανεπιστήμιο γιατί κατανοούν ότι η έρευνα, η παραγωγική σκέψη, η συνομιλία και η αυτοοργάνωση, ξεκινάει από κει. Δίδαξα για λίγο στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Γέρακα στο πλαίσιο της πρακτικής μου άσκησης. Τρόμαζα κάθε φορά που μιλούσα σ’ ένα παιδί. Όταν κάποιος κρέμεται απ’ τα χείλια σου μπορείς να τον κάψεις ή να του ανοίξεις χίλιες πόρτες. Είναι πολύ λεπτή διαδικασία. Στο πανεπιστήμιο δεν αποκόμισα πολλά από το μάθημα Διδακτικής της Τέχνης. Θεωρώ ότι χρειάζεται ανανέωση. Ότι μετέφερα στα παιδιά ήταν εμπειρία απ΄ τη δουλειά που κάναμε στο Θ’ εργαστήριο της ΑΣΚΤ.

Μόλις τέλειωσες τη σχολή, τι σκέφτεσαι να κάνεις από δω και πέρα;
Το «τι σκέφτομαι» και το «τι να κάνω» μου θυμίζουν το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» που είναι ληγμένο  και το «κάνω, έχω άρα υπάρχω» που μας έχει φτάσει εδώ που μας έχει φτάσει. Είμαι εδώ που είμαι και συνεχίζω να δουλεύω όπως δούλευα και μέσα στη σχολή. Τελείωσε ένας κύκλος και ξεκινάει ο επόμενος. Η ζωή μου δεν είναι ένα μελλοντικό συμβόλαιο είναι η καθημερινότητα μου. I go with the flow και όπου με βγάλει. Βέβαια καθημερινά βάζω πολύ πρόγραμμα και προσπαθώ ότι κάνω να έχω λόγο που το κάνω. Όταν περπατάω ή όταν είμαι στο μετρό μου έρχονται οι καλύτερες ιδέες. Έχω πάντα ένα επί χάρτου μαζί και σημειώνω ή φωτογραφίζω.

water+++¡++++++++, performance 2014 (7) water+++¡++++++++, performance 2014 (14) water+++¡++++++++, performance 2014 (15) water+++¡++++++++, performance 2014 (16) nucleus&amoeba, performance 2014 (3)

Ποιες είναι οι προοπτικές που έχει ένας νέος καλλιτέχνης, αν μείνει στην Ελλάδα;
Ένα καλό έργο μπορεί να συλληφθεί μέσα στη φυλακή ή σ’ ένα σαλόνι. Οι προοπτικές του να κάνει κάποιος ένα καλό έργο υπάρχουν. Ο ι προοπτικές του να εκμεταλλευτεί εμπορικά την αξία του έργου του πάλι υπάρχουν. Δε νομίζω ότι έχει σχέση το αν είσαι στην Ελλάδα ή στη Νέα Υόρκη.  Συλλέκτες υπάρχουν κ εδώ. Τι δουλειά μας μπορούμε να την προβάλουμε από εδώ παντού. Σημασία έχει να υπάρχει το έργο από κει κ έπειτα όλα είναι πιθανά. Σίγουρα δεν ανήκουν όλοι στην ίδια κοινωνική τάξη. Κάποιος μπορεί να πρέπει να ασκεί ένα επάγγελμα για να επιβιώσει και να καταναλώνει εκεί χρόνο και ενέργεια εις βάρος της τέχνης του. Κάποιος μπορεί να είναι πιο ανέμελος και να ζει από την οικογενειακή περιουσία αλλά θεωρώ ότι η τέχνη είναι πέρα από αυτές τις μικροπρεπείς συμβάσεις. Η ουσία της κ η γοητεία της είναι στο να τις ξεπερνάει και να τις ισοπεδώνει.

Σκέφτεσαι να φύγεις;
Θέλω και πρέπει να φύγω. Μόνο όταν φεύγει κανείς μπορεί να αποτιμήσει τη μέχρι τώρα πορεία του. Όταν φεύγεις ξεβολεύεσαι. Σε ότι έχεις αφιερώσει χρόνο και αγάπη είναι απόκτημά σου. Είναι πάντα εκεί κ σε περιμένει. Καθένας χρειάζεται χρόνο με τον εαυτό του και απομόνωση από τον κοινωνικό του περίγυρο και την οικογένεια. Η επαφή με νέους ανθρώπους είναι πάντα δημιουργική. Εδώ νιώθω πιο μόνη σε αυτό που κάνω. Σε κάποιες πόλεις υπάρχει μεγαλύτερη σκηνή και συνεργασία, διοργανώνονται πιο πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Ολλανδία ας πούμε που έζησα για λίγο πήρα πολλά. Η επαφή με δραστήριους ανθρώπους, η πιο δίκαιη αντιμετώπιση των κρατικών θεσμών, ο αέρας που αναπνέεις μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Η Αθήνα είναι διονυσιακή κ ωμή πόλη.

Ποιες είναι οι επιρροές σου; Ποιος performance καλλιτέχνης σε έχει επηρεάσει περισσότερο;
Με ενδιαφέρουν οι performances. Η δουλειά μου δεν πήγε τυχαία προς τα κει. Ξεκίνησα από τη ζωγραφική, το collage, έκανα κάποιες εγκαταστάσεις στο χώρο, πειραματίστηκα με τη γλυπτική, το βίντεο και τη φωτογραφία. Με ενδιαφέρει πιο πολύ η ιδέα που αναπτύσσω ή η εικόνα που δημιουργώ στο μυαλό μου, να βρίσκω πάντα διαφορετικούς τρόπους να την υλοποιήσω. Δεν θα μπορούσα ποτέ να δουλεύω με ένα υλικό. Αν χρησιμοποιώ σαν υλικό το σώμα μου είναι γιατί η ιδέα μου δεν μπορεί  να εκφραστεί παρά μόνο με αυτό. Βέβαια η αμεσότητα της performance και ο DIY χαρακτήρας της δεν είναι ευκολία. Πρέπει κάθε φορά να επινοώ τα πάντα από την αρχή. Εγώ είμαι ο σκηνοθέτης, ηθοποιός, ενδυματολόγος, σκηνογράφος κ.λ.π  Οι επιρροές μου δεν είναι μόνο καλλιτέχνες που κάνουν performances. Κάποιες φορές τους βαριέμαι κιόλας. Μου αρέσει η δουλειά των Black Market International, Νίκος Ναυρίδης, Αlejandro Jodorowsky, Leigh Bowery, Rebecca Horn, Joan Jonas , Pipilloti Rist, Laurie Anderson, Vito Acconci, Johannes Deimling, Gob Squad, Non Grata, Pierre Huyghe, κ.α Με επηρεάζει ότι συμβαίνει καθημερινά. Ο κόσμος που ζω. Η Performance είναι μια ιστορία που ξεκινάει από τους Ντανταϊστές, συνδέεται με τη μινιμαλιστική τέχνη και τους προβληματισμούς πάνω στη θεατρικότητα και την πλαστικότητα, το Θέατρο της Σκληρότητας του Antonin Artaud, τo Fluxus και τα happenings της δεκαετίας του 60’, τους Βιεννέζους Ακτιονιστές (viennese actionism) φτάνοντας μέχρι σήμερα. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος με άπειρες αναφορές σε πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Εμπλέκεται η φιλοσοφία, η ανθρωπολογία, η πολιτική, η λογοτεχνία, η μουσική. Αξίζει κανείς να ψάξει και να προσπαθήσει να συνομιλήσει. O Robert Filliou είχε πει: « H τέχνη είναι αυτό που κάνει τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα από την τέχνη».

SONY DSC nevermind the gap, performance 2014 (1) SONY DSC SONY DSC

Πες μου για την εμφάνιση σου στο Beton 7 και στο μετρό.
Συμμετείχα στην έκθεση v_ideas, videas performances στο Beton 7. Η ιδέα ξεκίνησε από τους επιμελητές Δημοσθένη Αγραφιώτη ( ποιητή, εικαστικό), Aντρέα Πασιά (Epitelesis-Performance Art Foundation) και τη Ράνια Κλιάρη ( υπεύθυνη του Beton 7). Συμμετείχαν οι Johannes Deimling, Michel Collet, Valentine Verhaeghe, με ομιλίες, workshop, performances. Ένας απ’ τους στόχους ήταν να γίνουν κάποιες δράσεις στην περιοχή του Βοτανικού λαμβάνοντας υπόψη το φαινόμενο  αστικοποίησης  μιας ζωντανής περιοχής που πριν κάποια χρόνια ήταν γεμάτη με κήπους(περιβόλια), λαϊκές παραδόσεις, με την Ιερά Οδό κοντά τον ιερό δρόμο προς την Ελευσίνα. Η δράση “βοτανικός κήπος ” ήταν μια διαδρομή πάνω σ’ ένα λευκό άλογο. Ξεκίνησε από το χώρο της γκαλερί Beton 7 και κατέληξε στους κήπους του, (τα περιβόλια). Η ιδέα για τη δράση ξεκίνησε όταν τυχαία συνάντησα το άλογο κατά την περιπλάνηση μου στην περιοχή αλλά και η γνωριμία μου με τον ιδιοκτήτη του κ. Νίκο (Φωστιέρη), άνθρωπο ιδιαίτερα φιλόξενο. Όνειρό του είναι να ξαναζωντανέψει  το περιβόλι του ,να φτιάξει μια καντίνα κι  ένα πάρκο για τα παιδιά. Το όνειρό του μπλέχτηκε με την πραγματικότητά μου. Σκέφτηκα πώς μπορώ να σπάσω για λίγο τα όρια ανάμεσα  στην απομονωμένη οικογένεια και τους θεατές της δράσης μου, ανάμεσα στα δύο διαχωρισμένα τοπία της ίδιας γειτονιάς. Μετέφερα τον έναν στο χώρο του άλλου, σαν μια αμφίδρομη κυκλική διαδρομή.  Δημιούργησα μια ροή, μια ένδειξη ανάγκης για βροχή σ’ έναν άγονο πλέον τόπο.  Στο μετρό έγινε η δράση “Nevermind the Gap”.
“Mind the gap” είναι η προειδοποίηση που επαναλαμβάνεται καθημερινά σε κάθε στάση του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου. Έβαλα μια τετραμελή παρέα να κάνει μια διαδρομή με το τρένο προς το κέντρο της Αθήνας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής δεν μπορούν να δουν παρά ελάχιστες σκιές. Φορούν στολές που καλύπτουν το πρόσωπο και το σώμα τους και παραπέμπουν σε δέρμα φιδιού. Εδώ τα φίδια δεν έρπονται. Προσπαθούν να περπατήσουν ανάμεσα στο πλήθος της πόλης.

Πες μου για τα έργα σου. Τι συμβολίζουν;
Στα έργα μου γενικά με απασχολεί η εξερεύνηση της ατομικής ταυτότητας και των ορίων σε σχέση με το περιβάλλον που ζω. Πώς οικειοποιούμαι συλλογικές καταστάσεις και συμπεριφορές που βιώνω καθημερινά, και πώς μπορώ να επέμβω σε αυτές και να τις αμφισβητήσω. Η δράση μπορεί να είναι σε ιδιωτικό ή δημόσιο χώρο. Πάντα λαμβάνω υπόψη το χώρο και το χρόνο. Με ενδιαφέρουν δίπολα όπως εγκλωβισμός – εξωτερίκευση, προσωπική μυθολογία – κοινή πραγματικότητα, σχέσεις ανθρώπου -φύσης. Προσπαθώ να αποδομήσω αυτές τις έννοιες και να τις επαναπροσδιορήσω ανακαλύπτοντας νέες υβριδικές μορφές. Πέρα απ΄το σώμα μου, μπορεί να δουλεύω με καθημερινά αντικείμενα τα οποία κάποιες φορές λειτουργούν φετιχιστικά. Αλλές φορές με textile υλικά, κείμενα, διαδικτυακή ύλη, φως, ήχους. Σε κάποιες δράσεις είχα ζωντανά πλάσματα. Μέσα από επαναταξινομήσεις και προσωπικές διαδρομές, επιθυμώ να βγάλω αυτά τα στοιχεία από την επιφανειακή τους πραγματικότητα και τοποθετώντας τα σ’ένα προσωπικό πλαίσιο αναζήτησης να βρω άλλες διαστάσεις που αυτά αντανακλούν. Λειτουργούν δηλαδή, σαν θραύσματα με τα οποία συνθέτω απρόσμενες αφηγηματικές εικόνες ή λέξεις που παύουν να αποτελούν προσωπικές ιδιαιτερότητες και γίνονται αφορμή για διάλογο.

Πώς αισθάνεσαι κάθε φορά μπροστά σε κόσμο; Πόσο δύσκολο είναι;
Στην αρχή μόνο έχω λίγη ένταση, μπορεί να χτυπάει η καρδιά μου λίγο πιο γρήγορα όπως όταν είναι να συναντήσω κάποιον που νιώθω πολύ ερωτευμένη. Μετά αυτό χάνεται κ όλα έρχονται πολύ φυσικά. Είμαι κ λίγο στον κόσμο μου εκείνη τη στιγμή.  Σε μια performance o θεατής δεν είναι απλά θεατής. Γίνεται μέρος του έργου κ το επηρεάζει. Μια φορά είχαν έρθει κάποιοι μεθυσμένοι τύποι που γελούσαν και έκαναν θόρυβο. Γέλασα κ εγώ λίγο γιατί κατάλαβα σε τι κατάσταση ήταν. Μετά από λίγο ησύχασαν και έμειναν μέχρι τέλος. Αυτό που θέλω αρχικά είναι να χαίρομαι εγώ αυτά που κάνω. Ούτως ή άλλως και να σταματήσω δεν πρόκειται να μου πει κανείς γιατί σταμάτησες. Γίνονται τόσα πολλά πράγματα που ο κόσμος ξεχνάει εύκολα.

nevermind the gap, performance 2014 (1) erato's sole fish, performance 2014 (6) erato's sole fish, performance 2014 (5) nevermind the gap, performance 2014 (3) nevermind the gap, performance 2014 (2)

Τι ανταπόκριση έχουν αυτά που κάνεις;
Όταν κάποιος παρακολουθεί μια δράση χρειάζεται λίγο χρόνο για να επεξεργαστεί αυτά που είδε. Σπάνια μιλάω αμέσως μετά με τον κόσμο.  Το πιο όμορφο σχόλιο που έχω ακούσει ήταν μιας κοπέλας στη Γαλλία που μου είπε « Σ’ ευχαριστώ δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο μόνο στο όνειρό μου». Ένα αρνητικό κλίμα ένοιωσα λίγο όταν κάποιοι είδαν το άλογο στoν εκθεσιακό χώρο. Το άλογο το έφερε ο ιδιοκτήτης του με τα πόδια απ΄το Βοτανικό και έμεινε για λίγες ώρες στην αίθουσα. Δεν περίμενα να προκαλέσει γιατί έχουν προϋπάρξει αντίστοιχες δράσεις πολύ σημαντικών εικαστικών, με άλογα ή άλλα ζώα σε εκθεσιακούς χώρους (Γιάννης Κουνέλλης, 12 άλογα 1969, Joseph Beuys, Ιφιγένεια/ Τίτος Ανδρόνικος, 1969 κ.α) Σε κάθε περίπτωση παρόμοια ζητήματα μπορεί να τίθενται αλλά ο χώρος, η εποχή και το συνολικό πλαίσιο της δουλειάς  αλλάζει. Στους χώρους που επεμβαίνω  αφήνω και μικροσκοπικά «θραύσματα» τα οποία για μένα είναι εξίσου σημαντικά. Αν κάποιος βλέπει τα έργα που εκτίθενται για 5 λεπτά και φεύγει δεν είναι δυνατόν να κατανοήσει μια δουλειά 5 χρόνων. Πέρα από μια εικόνα που αποτυπώνεται εύκολα χρειάζεται χρόνος και έρευνα.

Πού θα έφτανες για την τέχνη;
Σε κάποια μακρινή σπηλιά ίσως.

Η Αντιγόνη Θεοδώρου συμμετέχει στην έκθεση «Φωτορεπορτάζ» στο Ρομάντσο [Αναξαγόρα 3-5] από τις 28 Δεκεμβρίου μέχρι τις 5 Ιανουαρίου.

Κείμενο: Μαρία Παππά
Φωτογραφίες: Magdalena Fischer, Photoharrie, Νίκος Σταθόπουλος, Δημήτρης Πρίφτης