Η ελληνική νύχτα περνάει τα ζόρια της, αλλά το νέο αίμα στις πίστες θα ξεπροβάλλει non stop μέχρι το τέλος του κόσμου. Τα πέντε νέα παιδιά που συστήνονται μέσα από το ΓΚΡΕΚΑ εμφανίζονται σε μικρά μαγαζιά στην Αθήνα και στην επαρχία ή σε μεγαλύτερα, πριν τα «μεγάλα ονόματα», λάμποντας συχνά περισσότερο απ’ αυτά και τραγουδώντας πολλές φορές καλύτερα. Κόντρα στην «επίσημη» δισκογραφία, επιμένουν να κάνουν δικές τους παραγωγές, να τις κυκλοφορούν στο youtube και να τις πλασάρουν μέσω facebook και twitter.

Μαριάννα Παπαμακαρίου

_DSC9868 _DSC9910 _DSC9891

Είμαι από την Κύπρο, απ’ τη Λάρνακα. Άρχισα μουσική στα 7 μου χρόνια, κλασικό πιάνο, και στα εννιά μου άρχισα τα θέατρα και τα μιούζικαλ. Μπροστά σε κοινό πρώτη φορά τραγούδησα εννιά χρονών, στο φεστιβάλ της Λάρνακας, όπου κέρδισα το πρώτο βραβείο. Θυμάμαι ότι έγινε χαμός! Τη μουσικότητά μου την έχω πάρει από τη μαμά μου, που είναι πασίγνωστη τραγουδίστρια στο νησί– Μαργαρίτα Παππά λέγεται. Είχα μια Βουλγάρα δασκάλα, τη Σβέτα, μου ’κανε όπερα τρία χρόνια, και με παρότρυνε να πάω στη Σόφια. Είπα να πάω 20-25 μέρες, κι έμεινα. Μου άρεσε. Τελείωσα τη Μουσική Ακαδημία Σόφιας και είμαι σολίστ στο ποπ και στο τζαζ τραγούδι. Ερχόμενη στην Ελλάδα άρχισα να δουλεύω παντού. Πρώτη μου δουλειά ήταν στην Πάτρα, πολύ καλό μαγαζί, εξαήμερα τότε. Έχω δουλέψει τρεις φορές με τον Πασχάλη Τερζή, έχω δουλέψει με τη Βανδή, με τον Αντύπα, έχω κάνει και τηλεόραση στη Διγενή, αλλά πολύς κόσμος με γνώρισε το 2007 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου είχα πει ένα χασάπικο, τα «Στολίδια» του Ντίνου Χερουβείμ. Τώρα συνεργάζομαι με το συνθέτη Λάζαρο Χατζημελετίου. Κάναμε τρία τραγούδια μαζί. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από όλα όσα έχω κάνει. Πάντα με τιμιότητα, πάντα με αξιοπρέπεια. Το τραγούδι είναι αυτό που αγαπώ, αυτό που μου δίνει ψωμί, μ’ αυτό ζω. Μ’ αρέσει ο όρος «λαϊκή τραγουδίστρια». Ελλάδα ίσον λαϊκό τραγούδι. Στα μαγαζιά τραγουδάω στο πρώτο πρόγραμμα, στο δεύτερο και, αν χρειαστεί, και στο τρίτο. Στο πρώτο λέω πιο μοντέρνα τραγούδια, στο δεύτερο λαϊκά. Δεν μ’ αρέσουν αυτοί οι τίτλοι «πρώτο όνομα», «δεύτερο όνομα». Είναι λίγο αστείοι. Από τα 23 μου δουλεύω ως πρώτη κοπέλα σε ένα μαγαζί. Σε όσα μαγαζιά έχω δουλέψει, είχα αυτό το ρόλο: να διασκεδάζω τον κόσμο με λαϊκά τραγούδια. Στην Αθήνα, ωστόσο, και στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μία ιεραρχία, ένας σεβασμός. Δε μπορείς να συγκριθείς με κάποιον που έχει μεγαλύτερη πορεία από σένα. Οπότε τραγουδάς λιγότερη ώρα. Τώρα τελευταία έχει χαλάσει η νύχτα. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, που ο κόσμος ήταν ξέγνοιαστος. Το μόνο που είναι θετικό είναι ότι παραμένουν όσοι πραγματικά κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ακραίες συμπεριφορές δεν έχω αντιμετωπίσει. Μόνο μια φορά, πριν πολλά χρόνια, όταν δούλευα στη Νέα Υόρκη, στην ομογένεια. Ανέβηκε κάποιος στην πίστα, «μου ’κανε πολλά λουλούδια», κι όταν μου πέταξε λουλούδια ένας άλλος πελάτης, εκείνος ζήλεψε, ήρθε πάνω στην πίστα, με άρπαξε από το λαιμό και μου είπε «αν ξανακοιτάξεις άλλον, θα σε πνίξω». Ήμουν μόνο 18 χρονών. Ήταν πολύ άσχημο αυτό. Εγώ δεν πίνω καθόλου. Δεν έχω μεθύσει ποτέ. Έναν καφέ πριν βγω να τραγουδήσω και είμαι εντάξει. Τώρα τελευταία κάνω 5-6 τσιγάρα την ημέρα. Δεν κάπνιζα ποτέ μου. Τώρα, στα 30, το άρχισα. Λάθος μου, ε;

Γιώργος Λιβάνης

_DSC9599 _DSC9634 _DSC9653

Γεννήθηκα στο Περιστέρι, 19 Νοεμβρίου 1991. Η καταγωγή μου είναι από τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Μικρός, σε ηλικία 8 χρονών, ξεκίνησα κρουστά στο Ωδείο του Αριστείδη Μόσχου και με πήρε στην ορχήστρα του μέσα σε ένα μήνα. Ήταν από τις πιο έντονες και όμορφες εμπειρίες στη ζωή μου. Θυμάμαι την Γλυκερία, τον Μπάμπη Τσέρτο, τον Μανώλη Καραντίνη και πολλούς άλλους να έρχονται στο δάσκαλό τους και να κάθονται να τραγουδάνε και να παίζουν το «Σ’ αγαπώ γιατί είσ’ ωραία» σα να ’τανε η πρώτη τους φορά! Το ξεκίνημά μου ήταν κάτι συναρπαστικό. Από εκεί πήρα το ερέθισμα να ασχοληθώ με τη μουσική. Αργότερα πήγα στο Μουσικό Σχολείο στο Ίλιον και έκανα και τρία χρόνια στο Ωδείο Αθηνών. Έμαθα και ούτι με δάσκαλο το Χρίστο Τσιαμούλη. Στα 17 μου έτυχε να παίζω κρουστά με το Σπύρο Πολυκανδριώτη που με έβαλε να τραγουδήσω για πρώτη φορά. Έτσι ξεκίνησα να τραγουδάω σιγά-σιγά. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια ασχολούμαι αποκλειστικά με το τραγούδι. Το τραγούδι είναι επάγγελμα, αλλά πρώτα-πρώτα για μένα ξεκινάει σαν μεράκι. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Έχω προσπαθήσει να κάνω κάποιες άλλες δουλειές, αλλά μ’ απολύανε κατευθείαν. Εντάξει, αν δεν τα καταφέρω, τεμπέλης δεν είμαι, θα κάνω κάποια άλλη δουλειά. Πέρασα και από δυο ριάλιτι, καλές αναμνήσεις έχω. Εκεί γνώρισα τον κολλητό μου, τον Κώστα Γκαβά, που έγραψε το «Στρατόπεδο Καβύλη». Το ηχογράφησα και το έκανα βιντεοκλίπ, αφιέρωμα στη μνήμη του. Τώρα ετοιμάζω μια πολύ καλή δουλειά με την εταιρεία μου. Έχω δουλέψει στην επαρχία: Ναύπλιο, Βόλο, Κρήτη, Δράμα, Ξάνθη και σε διάφορα κλαμπάκια, σχεδόν σε όλη την Αθήνα. Πρώτη μου δουλειά σε μεγάλο μαγαζί ήταν στο «Παραλία». Η εμφάνιση παίζει μεγάλο ρόλο, το ξέρω. Η σκηνική παρουσία όμως είναι κάτι άλλο. Η σωστή σειρά είναι φωνή, σκηνική παρουσία, εμφάνιση. Όταν σε χειροκροτάνε και είναι ενθουσιασμένοι οι άλλοι μαζί σου, υπάρχουν δευτερόλεπτα που το «καβαλάς», αλλά δεν μπαίνω σ’ αυτή τη διαδικασία. Προσπαθώ όταν τραγουδάω να αφοσιώνομαι στο τραγούδι. Υπάρχουν φορές που έχω νιώσει ότι είμαι ο πρώτος, όταν κατεβώ όμως τελειώνουν όλα. Όταν είσαι στην πίστα, η ματιά είναι κάτι πολύ σημαντικό. Πρέπει να κοιτάς τον άλλο, να υπάρχει αμεσότητα και παιχνίδι, είναι μες στο ρόλο αυτό. Στα μαγαζιά μού την έχουν πέσει και γυναίκες και άντρες. Όταν υπάρχει ευγένεια, εφόσον δε θες, ρίχνεις το άκυρο με καλό τρόπο –δε λέω ότι κόβεις τα φτερά σε κανέναν. Καλό είναι το internet, αλλά μπορεί να έχεις χιλιάδες views στο youtube και να μη σε ξέρει κανένας. Μεγάλη δύναμη έχει το ραδιόφωνο. Τι κοιτάς; Το τατουάζ στο μπράτσο μου; Το `χω για να το βλέπω και να μην ξεχνιέμαι! «Respect to music».

Λύδια Κάρλος

_DSC9248 _DSC9180 _DSC9235

Το όνομά μου είναι Λύδια-Ολυμπία. Κάρλο λένε στο επίθετο τον πατριό μου. Μου άρεσε πάρα πολύ κι έλεγα «αυτό το επίθετο θα βάλω όταν γίνω τραγουδίστρια»! 16 Ιουνίου 1988 γεννήθηκα. Την πρώτη φωτογραφία μου να τραγουδάω με μικρόφωνο την έχω από δύο χρονών. Από μικρή τραγούδαγα τραγούδια του Αντύπα -ήταν ο πρώτος μου «έρωτας». Από 6-7 χρονών θυμάμαι τον εαυτό μου μπροστά σε έναν καθρέφτη με μια τσατσάρα να τραγουδάω. Η αδερφή του πατέρα μου, η Μαίρη Καραλή, τραγουδούσε στο Φαρενάιτ, πίσω από το γήπεδο της ΑΕΚ. Κοντά στα 15 πήγα να την ακούσω και μου έδωσε το μικρόφωνο. Ήταν η πρώτη μου φορά μπροστά σε κόσμο. Μια μέρα πάω και σ’ ένα ρεμπετάδικο στο Νέο Ηράκλειο και λέει η κολλητή μου «να πει η φίλη μου ένα τραγούδι;». Σηκώνομαι, πιάνω ένα τραγούδι της Βιτάλη και με κοιτάζουν όλοι και με ρωτούν πού τραγουδάω. ‘Στο φούρνο μου και στο μπάνιο μου’, λέω. Ενάμισι χρόνο δούλεψα εκεί. Κυρίως σε ρεμπετάδικα και σε κουτούκια έχω δουλέψει, η πίστα δεν με τράβηξε τόσο. Η πίστα είναι λίγο απρόσωπη. Βγαίνω, τα λέω και φεύγω. Στο ρεμπετάδικο είσαι πιο κοντά στον κόσμο, σου ζητάνε τραγούδια και μου αρέσει αυτό το πράγμα. Για μένα όμως είναι καλό που μπορώ να πάω και στο ένα και στο άλλο. Τώρα τελευταία που έχω χαλαρώσει, χορεύω κιόλας. Στο κουτούκι ήμουν καρφωμένη στην καρέκλα. Στην πίστα πρέπει να είναι πιο προκλητικό το ντύσιμο, όμως εγώ το ίδιο ντύνομαι και στην πίστα και στο ρεμπετάδικο. Δεν θέλω να με δει κάποιος και να μου πει ‘έλα στο μαγαζί να τραγουδάς’, χωρίς να με ακούσει. Μου ’χει τύχει αυτό. Μέχρι τώρα δεν το έχω κυνηγήσει πολύ, ίσως γιατί είχα τη σιγουριά της δουλειάς στο φούρνο της μάνας μου, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Από 16μισό δουλεύω στο μαγαζί. Το τραγούδι δεν θέλω να το κάνω από ανάγκη, θέλω να το κάνω επειδή το γουστάρω. Θα χαθεί η μαγεία αν το κάνω για τα λεφτά. Θέλω να κρατηθώ αυθεντική. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να τραγουδάω. Τραγουδάω και χάνομαι. Δεν κυνηγάω να κάνω δίσκο, αλλά να πιάσω το όνειρο. Η οικογένειά μου με βοήθησε πολύ. Πρώτα πίστεψαν αυτοί σε μένα και μετά εγώ. Παλιά είχα μια σχέση που ζήλευε και σταμάτησα να τραγουδάω. Εντάξει, υπήρχαν φορές που μου φέρνανε χαρτάκι με τηλέφωνο στο κουτούκι, αυτό όμως μπορεί να γίνει οπουδήποτε. Ακόμα και στο φούρνο μού έχουν έρθει δύο ανθοδέσμες και τις έστειλα πίσω στον ανθοπώλη! Τραγούδι δεν έχω γράψει ποτέ, αλλά βρήκα τυχαία σήμερα στο πορτοφόλι μου στίχους που έγραψα μια μέρα στο μαγαζί. Ξέρεις τι σκέφτομαι μερικές φορές; Να βάλω ηχεία στο φούρνο και να τραγουδάω με μικρόφωνο –μη γελάς!

Ανδρέας Λεβέντης

_DSC9075 _DSC9151 _DSC9057

Καμία σχέση με το Βασίλη Λεβέντη, ούτε με το Γιώργο Λεβέντη του X  factor –με ρωτάνε όλοι γι’ αυτόν. Γεννήθηκα στις 7 Μαρτίου ’88 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Στα δεκαοχτώ μου πήγα στην Κρήτη, δούλεψα δυο χρονάκια ηλεκτρολόγος, μετά στρατό. Πήγα μόνιμος στις ειδικές δυνάμεις, προέκυψε όμως ένα πρόβλημα υγείας και συνέχισα δόκιμος στο πεζικό. Υπηρέτησα στην Κάλυμνο. Τον τελευταίο χρόνο έζησα στη Ρόδο, όπου δούλεψα σε ζαχαροπλαστείο. Έγραψα πολλά τραγούδια εκεί. Πήγαινα  στην παραλία με την κιθάρα τα βράδια κι έγραφα. Εκεί ξεκίνησα να τραγουδάω σε διάφορα μαγαζιά. Αυτοδίδακτος σε όλα είμαι. Λίγες φωνητικές μόνο έκανα, για τις ανάσες του διαφράγματος. Α καπέλα η φωνή μου ακούγεται πολύ καλύτερα, νιώθω ότι όλα τα μικρόφωνα με χαλάνε. Ο αδερφός μου όταν ήμουν μικρός με πίεσε να μάθω κιθάρα με το ζόρι. Είναι στην ορχήστρα μου τώρα, κιθαρίστας. Το πρώτο μου τραγούδι το έγραψα στα 17, το «Δεν έχω ζωή». Το να γράφω τραγούδια λειτουργεί ως ψυχοθεραπεία. μόνο τότε ξεσπάω και ηρεμώ αν με βασανίζει κάτι. Ο Μίλτος Καρατζάς με είδε στο youtube να λέω το «Δολοφόνο», με βρήκε και μου είπε να συνεργαστώ με την εταιρεία του. Θέλω να πω μόνο δικά μου τραγούδια, στίχοι-μουσική, γιατί θέλω να έχω την απόλυτη ευθύνη της επιτυχίας ή και της αποτυχίας τους. Για βιοπορισμό τώρα δεν κάνω κάτι άλλο. Κάνω κάποια λάιβ, πάει πολύ καλά. Δεν έχω κάνει ακόμα δεύτερο όνομα-ελπίζω του χρόνου. Για τη φάση που είμαι τώρα, πιστεύω ότι καλύτερα να είσαι δεύτερος στην πόλη παρά πρώτος στο χωριό. Αν είσαι δεύτερος στην πόλη θα σε μάθει η πόλη, μα αν είσαι πρώτος στο χωριό θα μείνεις στο χωριό. Στα λάιβ είμαι μόνος ή με μια τραγουδίστρια. Στα πρώτα τραγούδια έχω πάντα άγχος γιατί είμαι τελειομανής και θέλω να βγαίνουν όλα πένα. Είμαι παλιάς κοπής άνθρωπος, και στα επαγγελματικά και στα συναισθηματικά μου. Θέλω να είμαι σωστός. Δεν έχω κερατώσει ποτέ γυναίκα, αν και είχα άπειρες ευκαιρίες να το κάνω όποτε γούσταρα. Αλλά επειδή θα μ’ έτσουζε να μου το κάνουνε και το θεωρώ ανήθικο, δεν το έκανα. Τώρα ερωτεύτηκα, μετά από πολλά χρόνια, και δεν ξέρω αν θα μου βγει αυτό σε καλό. Από τη μια είναι καλό γιατί έγραψα πέντε τραγούδια μέσα σε μια βδομάδα και έχει αλλάξει η ζωή μου, από την άλλη δεν ξέρω αν με συμφέρει να μάθουν οι γυναίκες ότι είμαι δεσμευμένος. Είναι 50-50. Άλλες θα σκυλιάσουνε περισσότερο, άλλες θα μπλοκάρουνε. Με τον έρωτα γράφω, αλλά το ζορίζω λίγο. Με το χωρισμό όμως μου φεύγουνε νεράκι. Έχω γράψει 45 τραγούδια ως τώρα. Το όνειρό μου είναι να τα ακούσω όλα ενορχηστρωμένα και τραγουδισμένα από μένα ή και από άλλους τραγουδιστές. Θέλω να πάρουνε σάρκα όλα μου τα τραγούδια. Θέλω να εκφράζω όλους, και άντρες και γυναίκες, αλλά προτιμώ να πονάει με τα τραγούδια μου ο άντρας γιατί με νιώθει περισσότερο.

Ευαγγελία Τάτσιου

_DSC9746 _DSC9825 _DSC9820

Κατάγομαι από την Κοζάνη, αλλά δεν έζησα σχεδόν καθόλου εκεί.  Οι γονείς μου πήγανε στη Γερμανία, ανοίξανε μαγαζί, κι εμένα με μεγάλωσαν ο παππούς μου κι η γιαγιά μου στα Τρίκαλα. Εκεί, στα 15 μου, ξεκίνησα να δουλεύω σε μια μπουάτ – 25 είμαι τώρα. Στα 18 μου πήρα μέρος στο Dream Show. Ήρθα λοιπόν στην Αθήνα και μετά το ριάλιτι τραγούδησα στο Fix με το Νίκο Οικονομόπουλο. Ύστερα πήγα στη Θεσσαλονίκη και δούλεψα σε όλα τα καλά μαγαζιά της επαρχίας του Βορρά και σε μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, όχι τα τόσο φιρμάτα. Κάποια στιγμή, όταν ξεκίνησε η κρίση, θεώρησα καλό να έρθω ξανά στην Αθήνα. Παλιά ήταν πιο πολλά τα μαγαζιά, πολύ περισσότερες οι δουλειές και κυρίως πολύ περισσότερα τα χρήματα. Τα χρήματα είναι απαραίτητα γιατί οι απαιτήσεις είναι πολλές για μια τραγουδίστρια. Πρέπει να έχουμε καλά ρούχα, πρέπει να πάμε κομμωτήριο, πρέπει να φτιάχνουμε τα νύχια μας. Πολλά από αυτά μπορεί να μην τα είχα ως έξοδα στην καθημερινότητά μου αν δεν ήμουν τραγουδίστρια. Στόχος μου, όπως και στόχος όλων των τραγουδιστών, είναι να γίνω αναγνωρίσιμη στο κοινό και να ηγούμαι ενός σχήματος, όχι απλά να είμαι δεύτερο όνομα ή να πλαισιώνω ένα σχήμα. Και σαν δεύτερο όνομα όμως όταν τραγουδάω, νιώθω ότι μπορώ να κάνω τον κόσμο να με προσέχει, γιατί αισθάνομαι καλλιτέχνις και το εκπέμπω. Μ’ αρέσει πολύ να δοκιμάζω καινούρια πράγματα, αλλά η φωνή μου κι η χροιά μου είναι λαϊκή. Αν φτάσεις στο σημείο να είσαι πάνω στην πίστα, μετά δε μπορείς να την αποχωριστείς. Είναι ένα φανταστικό συναίσθημα! Ξεκίνησα με το να παίζω ένα ρόλο και κατέληξα στο να γίνω ο εαυτός μου. Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι είναι αυτό που έπρεπε να κάνω πάνω στην πίστα. Έβλεπα κάποιους καλλιτέχνες και προσπαθούσα να τους μιμηθώ. Τώρα πλέον και αυτοσαρκάζομαι και μιμούμαι και τραγουδάω και αισθάνομαι και υποφέρω. Τώρα μπορώ να βγάλω τον πραγματικό μου εαυτό. Συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βγάζεις τον εαυτό σου. Όταν έχεις στενή επαφή με τον κόσμο, σε βλέπουν λίγο και σαν ψυχολόγο τους. Ανοίγονται πολύ εύκολα, ιδίως στο καμαρίνι, αλλά και πάνω στην πίστα. Έχει τύχει να έρχονται πάνω στην πίστα και να μου λένε τα προσωπικά τους. Μια κυρία μού έβριζε τον άντρα της, που καθόταν απέναντι, και κόντευα να πέσω κάτω από τα γέλια! Κι άλλα ευτράπελα μου έχουν συμβεί. Ξεκίνησα μια φορά να βγω στην πίστα με διαφορετικά παπούτσια. Άκουσα την εισαγωγή μου και από τη βιασύνη δεν άλλαξα το ένα παπούτσι και το συνειδητοποίησα στη σκάλα. Μέχρι να γυρίσω να το αλλάξω, η ορχήστρα έπαιζε συνέχεια την εισαγωγή! Θες κι άλλα;

Κείμενο: Χαρίλαος Τρουβάς
Φωτογραφίες: Freddie
F.