Ο Στέλιος, ο Χάρης, ο Γιώργος, ο Νίκος και ο Βασίλης είναι οι Blank. Πέρα από τον Χάρη που είναι είκοσι ετών, όλα τα παιδιά είναι δεκαέξι. Τους βρήκα στο Σύνταγμα. Ήρθαν λίγο μετά το σχολείο, με τις σχολικές τους τσάντες και πολλή όρεξη. Κολλητοί από το γυμνάσιο και μεγάλα πειραχτήρια, μου μίλησαν για τα πάντα: την κρίση, το σχολείο, την μπάντα, τα κορίτσια, τους γονείς τους, το εξωτερικό. Μου απέδειξαν πως αυτή η νέα γενιά –που εκεί ανήκω και εγώ ακόμα- έχει άποψη, ξέρει τι της γίνεται και δεν ζει με ψευδαισθήσεις.

«Σχηματιστήκαμε πριν δύο χρόνια. Στην μπάντα μας έχουμε μπάσο, δύο κιθάρες, ντραμς και εμένα που τραγουδάω» μου λέει ο Στέλιος. «Στην αρχή ήμασταν εγώ, ο Βασίλης και ο Γιώργος, οι μικροί της παρέας και θέλαμε να κάνουμε μια μπάντα. Στην κατασκήνωση γνωριστήκαμε. Μετά, θέλαμε να γεμίσουμε τον ήχο οπότε χρειαζόμασταν ένα μπάσο και πήραμε τον Νίκο. Μετά, για να γεμίσουμε ακόμα περισσότερο τον ήχο πήραμε και τον Χάρη για άλλη μια κιθάρα. Αλλά όλο αυτό υπήρχε από πολύ πριν. Και το όνειρο υπήρχε από πολύ πριν».

swr-8 swr-2

Το Blank είναι το κενό. Τους ρωτάω γιατί ονόμασαν έτσι την μπάντα τους. «Το όνομα το σκέφτηκε ο Νίκος. Είναι μια έννοια που γυρνάει. Καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει. Και αυτοί που μας ακούνε μπορούν να το ορίσουν όπως θέλουν» μου λένε τα παιδιά.

Ο ήχος των παιδιών θυμίζει έντονα Arctic Monkeys στις αρχές τους. Και το δέχονται με πολλή χαρά αυτό το σχόλιο. «Ακούμε πάρα πολύ Arctic Monkeys. Ακούμε και Kooks, Black Keys, Strokes. Η μουσική της μπάντας μας είναι indie rock. Πάνω κάτω όλοι τα ίδια ακούμε». «Πάολα ακούτε;» τους λέω και βάζω τα γέλια. «Όχι, όχι, damn!» φωνάζει ο Νίκος. «Ακούμε και Daft Punk πολύ και libertines. Και φυσικά αυτά που ακούμε είναι και οι επιρροές μας».

Οι Blank έπαιξαν στο Saristra με μεγάλη επιτυχία. Εκεί, γνώρισαν τον Leon με τον οποίο έπαιξαν πριν από μια βδομάδα στον Σταυρό του Νότου. Κανείς όμως δεν τους ανακάλυψε όπως μου λένε. «Είχαμε πολλή βοήθεια από την μητέρα του Στέλιου. Μας έδειξε πολλά πράγματα. Μας είπε και για το schoolwave και στείλαμε. Και για το 2015 θα στείλουμε. Η μητέρα του Στέλιου είναι από την Κεφαλονιά. Και μας βοήθησε πολύ να πάμε και στο Saristra. Στο Saristra γνωρίσαμε τον Leon. Μας είπε ότι του αρέσαμε, ήθελα να μας φτιάξει και ένα κομμάτι. Τώρα τα Χριστούγεννα θα πάμε να το ηχογραφήσουμε. Παίξαμε στον Σταυρό του Νότου μαζί του την προηγούμενη Πέμπτη».

swr-3 swr-1

«Κάθε πότε βρίσκεστε για πρόβες;» τους ρωτάω. «Βρισκόμαστε κάθε Σάββατο. Είπαμε ότι αντί να βγαίνουμε το Σάββατο, θα κάνουμε πρόβες. Από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ παίζουμε. Ε αδιαφορούμε λίγο για το σχολείο». Μπορεί να αδιαφορούν λίγο για το σχολείο, αλλά όλοι θέλουν να σπουδάσουν. Αρχιτεκτονική, φυσικό, μαγειρική, πληροφορική, τέχνες, οικονομικά. Θα δώσουν πανελλήνιες «για να υπάρχει και κάτι από πίσω» όπως μου λένε χαρακτηριστικά. «Το γεγονός ότι σε βάζουν να επιλέξεις από την δευτέρα λυκείου τι θα κάνεις στην ζωή σου, είναι βέβαια τραγικό» λέει ο Γιώργος.

Ο Γιώργος μου φαίνεται να είναι ο ειρηνοποιός της παρέας. Όμως κάνω λάθος. «Ειρηνοποιός είναι όποιος είναι πιο ήρεμος. Το ωραίο είναι ότι αν κάποιος θυμώνει, τον κοροϊδεύουμε όλοι μέχρι να νιώσει άσχημα και να σταματήσει. Άλλωστε είμαστε κολλητοί και είναι φυσικό να τσακωνόμαστε κάποιες φορές. Γνωριστήκαμε στην πρώτη γυμνασίου, στην κατασκήνωση. Κάναμε περισσότερο παρέα. Παίζαμε κιθάρα καμιά φορά. Παίζαμε μπάσκετ, ποδόσφαιρο με ό,τι είχαμε πρόχειρο. Είχαμε ένα ζάρι μεγάλο και όποιος έπεφτε κάτω, έχανε. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να πάρουμε λίγο πιο σοβαρά την μουσική. Είδαμε ότι ο ήχος μας δεν ήταν πλήρης και νιώθαμε ότι κάτι έλειπε. Μας είχε πει ο Γιώργος ότι έχει ένα φίλο που παίζει κιθάρα καλά και μας έδειξε κάποια κομμάτια του και μας άρεσαν. Ήρθε έτσι και ο Χάρης, μπήκε στο κλίμα από την αρχή χωρίς ντροπές χωρίς τίποτα».

Και οι πέντε θέλουν κάποια στιγμή να φύγουν ομαδικά στο εξωτερικό. «Άμα μας δοθεί η ευκαιρία, θα φύγουμε ομαδικά. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα αλλάξει η κατάσταση εδώ και ότι θα βελτιωθεί. Αυτό μπορεί να αλλάξει με την εκπαίδευση, με την κουλτούρα και με την μουσική. Εμείς με την μουσική μας θέλουμε να εκφράσουμε όλο αυτό που γίνεται. Έχουμε κομμάτια για τον θυμό μας.  Έχουμε γράψει και το «The Game». Μιλάει έμμεσα για την κατάσταση. Έχουμε μεγάλη αγανάκτηση. Γράψαμε και το «Monologue» πρόσφατα που βασίζεται σε αυτό. Μιλάει για τα όνειρα και τα απωθημένα που έχει κάποιος και στην ουσία μιλάει στον εαυτό του και θέλει να ξεφύγει από αυτό που γίνεται. Εκφράζει πολύ τις προσωπικές μας απόψεις αυτό το κομμάτι. Θέλουμε να φύγουμε και για να δούμε άλλα πράγματα όμως όχι μόνο εξαιτίας της κατάστασης. Θέλουμε να φύγουμε και για την εμπειρία».

swr-10 swr-9

Και οι έξι μένουν στην Αθήνα. Είναι μοιρασμένοι σε Κερατσίνι, Αμπελόκηπους, Εξάρχεια και Ευελπίδων. Τους ρωτάω πώς τους φαίνεται όλο αυτό που γίνεται στην Αθήνα και σε όλη την χώρα. Θέλω την άποψή τους για τον Ρωμανό. «Το λάθος του Ρωμανού είναι ότι αρνήθηκε να σπουδάσει μέσω skype. Έδειξε ότι δεν έχει λογική αυτό που έκανε. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσει τα μαθήματα, δεν το έκανε. Γενικά, τα λάθη είναι λάθη. Ο τρόπος που τον πήραν και τον έδειραν, δεν συμφωνούμε καθόλου με αυτό. Ειδικά το γεγονός ότι όλο αυτό άρχισε με την δολοφονία ενός παιδιού. Ξέρει ο κόσμος ότι ο Αλέξης πήγαινε για δεύτερη φορά σε πορεία; Δεν είχε καν πολιτικοποιηθεί. Είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι πας εκεί για υποστηρίξεις κάτι και να φοβάσαι ότι θα πεθάνεις».

Με έχουν αποστομώσει με το πάθος και το θάρρος με το οποίο υποστηρίζουν την άποψή τους και παίρνω αφορμή να τους ρωτήσω γιατί έχουν αγγλικό στίχο στα κομμάτια τους. «Τα περισσότερα κομμάτια τα γράφει ο Χάρης που έχει χρόνο αλλά γράφουμε και όλοι μαζί. Αγγλικό στίχο γιατί για αυτό που θέλουμε να κάνουμε, με ελληνικό στίχο δεν υπάρχει επιτυχία, ειδικά στην χώρα που ζούμε και γενικά, μπορούμε να πετύχουμε πολύ περισσότερα με τον αγγλικό στίχο. Και βασικά γουστάρουμε. Ακούγεται καλύτερα».

Θυμούνται το πρώτο τους live. «Ως official «The Blank» εμφανιστήκαμε στο guesthouse σε έναν διαγωνισμό. Ήμασταν ακόμα σε στάδιο που φτιάχναμε τον ήχο μας. Τώρα το ακούμε και γελάμε». «Από την εγχώρια μουσική σκηνή τι ακούτε;». «Ακούμε Leon. Είναι και πολύ καλό παιδί, και πολύ καλός μουσικός και μας βοηθάει και πολύ. Ακούμε και λίγο Παύλο Παυλίδη και Τρύπες».

swr-6 swr-5 swr-4

Όσο μιλάμε, σκέφτομαι πώς αυτά τα τόσο μικρά παιδιά ανταπεξέρχονται σε σχολείο, εφηβεία και μπάντα. «Οι γονείς σας και τα κορίτσια τι σας λένε για την μπάντα;» τους ρωτάω τελικά. «Οι γονείς μας υποστηρίζουν. Όσο για τα κορίτσια, μας βλέπουν, τρέχουν προς εμάς και μόλις μας πλησιάσουν, λιποθυμάνε. Πάμε να τις επαναφέρουμε, μόλις τις αγγίζουμε ξαναλιποθυμάνε. Δεν μπορούμε να σταυρώσουμε γκόμενα. Δεν έχει αλλάξει κάτι με τα κορίτσια, όχι. Υπάρχει αυτή η αντίληψη ότι στα κορίτσια αρέσουν τα αγόρια που είναι σε μπάντα. Όχι. Αυτό είναι λάθος. Στα κορίτσια αρέσουν τα όμορφα αγόρια που έχουν μουσικό όργανο. Τίποτε άλλο. Οι περισσότεροι έχουμε και κορίτσια οπότε δεν μας αφορά τι κάνουν τα άλλα κορίτσια».

Κλείνοντας, τους ρωτάω αν βγάζουν λεφτά από την μπάντα τους. «Δεν μας ενδιαφέρουν τα χρήματα αυτή την στιγμή. Και να παίρναμε λεφτά στα χέρια μας, θα τα επενδύαμε στο συγκρότημα. Σε στούντιο, πόρτα. Πόρτα ψάχνουμε δυο χρόνια τώρα. Δυο χρόνια μαζεύουμε λεφτά για μια πόρτα. Και έχουμε εφτάμισι ευρώ. Βασικά και με τα ταξί που παίρνουμε για τις πρόβες παίζει να ναι μείον εφτάμισι ευρώ το κουτί μας» μου λένε και γελάνε. Με στριμώχνουν στο παγκάκι και ο Θανάσης συνεχίζει να τους φωτογραφίζει.

swr-11