Όποτε συναντάω τους Chinese Basement έχει ήλιο. Πολύ ήλιο. Το θυμάμαι γιατί κάθε φορά ψάχνουμε να βρούμε ένα πεζούλι που να έχει σκιά και γιατί μου κάνουν πάντα εντύπωση τα εκτυφλωτικά κόκκινα μαλλιά του Βασίλη. Ο Φοίβος (τύμπανα), ο Άρης (μπάσο) και ο Βασίλης (κιθάρα- φωνή) έγιναν μόλις 18 χρονών, ενώ από πέρσι στην μπάντα προστέθηκε και ο Ηλίας, που παίζει φανφάρα. Γεννήματα-θρέμματα του σαλονικιώτικου κέντρου, οι Chinese Basement άρχισαν να παίζουν μουσική το 2008, όταν απ’ τα 13 τους ακόμα έκαναν πρόβες στο υπόγειο ενός κινέζικου εστιατόριου, «505 μέτρα κάτω από τη γη». Εξ’ ου και το όνομα. Για χρόνια στήνανε τα δικά τους DIY live στον δρόμο μαζεύοντας λεφτά και το 2011, μοιράζοντας τον χρόνο τους ανάμεσα σε σχολείο και προβάδικο, καταφέρνουν να βγάλουν μόνοι τους τον πρώτο τους δίσκο, «Litmus». Έχουν ήδη γίνει γνωστοί στην underground σκηνή της πόλης, και μετά τα πρώτα εκείνα live σε κάτι υπόγεια, έξω στο Ναυαρίνο και σε καταλήψεις, όλοι αρχίσαμε να παραμιλάμε για «αυτούς τους απίστευτους 16ρηδες που παίζουνε σαν τους Sonic Youth!» -μια σύγκριση που έχει μάλλον καταντήσει κουραστική σήμερα. Για όλους.
Chinese Basement 5

Παιδιά, πώς ξεκίνησε η μπάντα;
Βασίλης: Πήγαινα Β’ Γυμνασίου όταν ξεκίνησα να παίζω με έναν φίλο, λίγο μεγαλύτερο, τον Γιώργο. Ε, μετά, ήρθε ο Άρης που ήθελε να μάθει να παίζει μπάσο. Δεν προχώρησε όμως έτσι το σχήμα, γιατί ο Γιώργος σηκωνότανε όλη την ώρα κι έφευγε από τα live..

Πού πήγαινε;
Πήγαινε να διαβάσει, ξέρω ’γω; Πάντως έφευγε. Τότε ήρθε μαζί μας ο Φοίβος. Ήταν χειμώνας του 2009, και κάναμε το πρώτο μας live σαν τριάδα στην Υφανέτ. Από πέρσι είναι μαζί μας και ο Ηλίας, που παίζει φανφάρα.

Τι είναι η φανφάρα;
Είναι ένα πνευστό που το βρήκαμε θαμμένο στο χώμα.

Πού το βρήκατε;
Δεν σας λέμε. Είναι ένα προπολεμικό πνευστό. Σκεφτήκαμε ότι κάποιος πρέπει να το παίξει, οπότε είπαμε στον Ηλία, που ήξερε ήδη να παίζει φυσαρμόνικα..

Βασίλη, πώς γράφεις στίχους;
Οι στίχοι είναι κάποιες σκέψεις μου, κάποια πράγματα που νιώθω και τα γράφω, ή άλλα που υπάρχουν γύρω μας και τα παρατηρούμε. Συνήθως περνάνε μήνες μέχρι να γίνει ολοκληρωμένο τραγούδι κάτι που υπάρχει μόνο στο χαρτί.

Κι από πού εμπνέεστε;
Από τίποτα κι απ’ τα πάντα. Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν είναι δηλαδή κάτι που θα δούμε γύρω μας, π.χ. μια αδικία, και θα μας ωθήσει να γράψουμε μουσική. Είναι πιο πολύ μια ένταση προσωπική που βγαίνει από μέσα μας. Και ειδικότερα το Litmus αποσκοπούσε ώστε να βγει αυτή η πρώτη ένταση. Πολλοί μας έχουν πει ότι στους στίχους μας αναφερόμαστε πολύ συχνά στο σώμα, το ανθρώπινο σώμα, ή ένας φίλος, ας πούμε, παρατήρησε ότι στο Litmus υπήρχε πολλές φορές η λέξη τρύπα. Κι όμως, εμείς δεν το είχαμε καν προσέξει. Η μουσική και οι στίχοι βγαίνουν από μόνα τους..

Άλλες ελληνικές μπάντες που γουστάρετε;
Ρόδες, Bad Trip, Clerks Conspiracy…

Και οι δικές σας επιρροές; Αλήθεια τώρα, όλη αυτή η παρομοίωση με τους Sonic Youth σας εκνευρίζει;
Επιρροές από άλλες μπάντες δεν νομίζω ότι έχουμε. Ακούμε μουσική, αγαπάμε την μουσική, και προσπαθούμε να βγάλουμε την αγάπη μας πάνω στα όργανα παίζοντας την δική μας μουσική. Δεν έχουμε σαν στόχο να «βγούμε έξω από το κουτί» που λένε, ή να κάνουμε με το στανιό καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία.. Τι πάει να πει επιρροές όμως; Ότι δηλαδή να θέλουμε να παίζουμε σαν κάποιους άλλους; Ναι, φυσικά θα σκέφτεσαι έτσι όταν είσαι 13 ή 15 χρονών, αλλά ευτυχώς, αυτό το «σαν αυτούς» εμείς το ξεπεράσαμε πολύ νωρίς, κι αυτό είναι κάτι για το οποίο είμαστε πολύ περήφανοι, αν σκεφτείς ότι άλλοι κουβαλάνε αυτή τη νοοτροπία μέχρι τα 25 τους, τα 35, μπορεί και για πάντα… Όσο για την σύγκριση που λες, όταν δεν είχαμε ακόμα την δική μας υπόσταση μας άρεσε βέβαια, φυσικό είναι. Όμως, σταματήστε επιτέλους να μας βλέπετε σαν 13χρονα, γιατί εμείς το έχουμε ξεπεράσει αυτό το στάδιο.

Ακούγατε όμως Sonic Youth, έτσι;
Ε, ναι. Ένας φίλος μας, ο Θωμάς, μας έδωσε μια φορά, πριν χρόνια το Goo. Μας αρέσουν φυσικά, αλλά ξέρεις, είναι απλώς μουσική. Δεν έχει να κάνει με καμία ιδεολογία αυτό που κάνουμε, ή δεν ξέρω κι εγώ τι, ούτε είναι πια οι Sonic Youth κάτι το τόσο δυσεύρετο και καταχωνιασμένο, ώστε να κάνει σε όλους τόσο μεγάλη εντύπωση το να παίζουμε σαν αυτούς «στην ηλικία μας».. Η μουσική βγαίνει αυθόρμητα. Δεν την υπολογίζεις από πριν.…
Chinese Basement 1

Και όταν διαβάζετε αυτά που γράφουν για εσάς;
Μερικά είναι κι αστεία. Έχουμε διαβάσει μέχρι και ότι μοιάζουμε με τους Active Member. Ή το άλλο, που έγραψε ένας, ότι μάλλον διαβάσαμε, λέει, το ημερολόγιο του Cobain, και ότι γι’ αυτό οι στίχοι μας έχουν να κάνουν με την οικογενειακή καταπίεση (γέλια). Σιγά μην διάβασα εγώ το ημερολόγιο του ανθρώπου και πήγα μετά να γράψω μουσική γι’ αυτό. Καμία σχέση. Είναι εξωφρενικό το πόσο τα ξεψειρίζουν όλα.. Αλλά εντάξει, είναι και φυσιολογικό. Εννοώ, ο καθένας ακούει κάτι και προσπαθεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει.. Ανάλογα με τις δικές του εντυπώσεις, γνώσεις, κι εμπειρίες, βλέπει ό,τι θέλει να δει. Βλέπει τους Nirvana, τους Sonic Youth, κτλ..
Βασίλης: Και μιας που λέμε για ερμηνείες, θέλω κάπου εδώ να πω ότι όχι, ο Πολυεστέρας ΔΕΝ μιλάει για την μαμά μου, ΔΕΝ μιλάει για την οικογενειακή καταπίεση, ΟΥΤΕ για τα ναρκωτικά. Μπορούμε να το πούμε αυτό;

Φυσικά! Μιλήστε μου για τον καινούριο δίσκο, πότε θα βγει;
Θα βγει το Φθινόπωρο, και θα έχει 15 κομμάτια. Ο δίσκος χωρίζεται σε τρία μέρη: Διαδικασία Ημέρευσης / Περιοχή του Πράσινου Σπιτιού / Η Κατάθλιψη του Τουρπάν. Το Τουρπάν είναι μία μακρινή περιοχή στην Ασία, εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τώρα γράφουμε στο Magna Animus, και την παραγωγή θα κάνει ο Πετζίκης ενώ θα κυκλοφορήσει από την εταιρεία Μέλισσα. Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι σαν αδερφάκια. Μία πορεία, σαν να είναι ένα τραγούδι. Μετά το Litmus ακολούθησε μία πολύ μεταβατική περίοδος για όλους. Μας πήρε αρκετό χρόνο, και κόπο, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά που γράψαμε, και μέχρι να ωριμάσει η ιδέα ώστε να βγει ο δίσκος. Είναι σίγουρα πιο «δύσκολος» από τον πρώτο. Α, και το Πράσινο Σπίτι στον τίτλο ΔΕΝ έχει να κάνει με υπόνοιες για χόρτο, για να προλάβουμε τις ερμηνείες (γέλια).
Chinese Basement 2

Δεν θα μπορούσατε να μείνετε στην Αθήνα επειδή..
Επειδή είναι πάρα πολύ μπερδεμένη. Πολύς κόσμος, πολλές εναλλαγές. Εμένα μου άφησε την εντύπωση ότι όλοι είναι πολύ «επαγγελματίες», σαν να θέλουν απ’ όλα να βγάλουν λεφτά.. Κι επειδή η καρδιά της πόλης μου φάνηκε δηλητηριασμένη.

Από το σχολείο τι θα σας λείπει περισσότερο;
Το ποδόσφαιρο στα διαλείμματα.

Και τα κορίτσια; Εντυπωσιάζονται με την μπάντα;
Όχι. Τα κορίτσια δεν ψαρώνουν. Αυτό είναι μύθος!

Μάλιστα. Και ποιο είναι το live που θα θέλατε να κάνετε, αλλά δεν έχετε κάνει ακόμη;
Στο αμφιθέατρο της Νομικής ξανά, στην Ναυαρίνου ξανά, στο Ράδιο Σίτι..

Και το πιο ευτράπελο που έχει συμβεί σε συναυλία;
Θα σου πούμε ένα απίστευτο που έγινε πέρσι σε αθηναϊκό μαγαζί, άσχημο, αλλά είναι το πιο περίεργο που μας έχει τύχει: Αφού πληρώσαμε όλα τα μεταφορικά με δικά μας έξοδα για να πάμε (!), μας είπαν ότι θέλουν να βγάλουν ένα τάδε ποσό από το live, και τα υπόλοιπα κέρδη θα τα δίνανε στις μπάντες, σαν πληρωμή. Στο τέλος της βραδιάς όμως μας έκαναν φασαρία γιατί θέλανε να πληρώσουμε κι από πάνω!

Τι εννοείς να πληρώσετε;
Μάλλον δεν βγήκαν τα λεφτά που υπολόγιζαν και μας είπαν να τους δώσουμε 90 ευρώ, εμείς από την τσέπη μας. Μιλάμε ήμασταν 17 χρονών παιδιά τώρα έτσι; Και να φανταστείς αυτοί μας φώναξαν να παίξουμε.. Τελοσπάντων. Παίζει πολύ τζαμπατζιλίκι. Κρίμα.

Και η μεγαλύτερη στιγμή της μπάντας μέχρι τώρα;
Σίγουρα είναι κάποιες στιγμές μέσα στο στούντιο, άρα δεν την έχετε δει.
Chinese Basement 7 Chinese Basement 8Chinese Basement 3 Chinese Basement 4

Κανένα από τα παιδιά δεν έχει Facebook, δεν τους αρέζει να αράζουν στην Ζεύξιδος, και πιο πολύ μαλώνανε όταν ο Φοίβος δεν ερχόταν στην πρόβα.
Respect.

Κείμενο: Άλκηστη Γεωργίου
Φωτογραφία: Αλέξης Καρνούτσος

https://www.facebook.com/chinesebasementband
http://www.youtube.com/watch?v=cK8qHTZoR18

Η συνέντευξη έγινε τον περσινό Αύγουστο για το πρώτο τεύχος του ΓΚΡΕΚΑ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag