Στο τέρμα της οδού Ακομινάτου, στη συμβολή της με τη Λιοσίων, πίσω από την πλατεία Βάθη, βρίσκεται το Varvari. Είναι ένα ισόγειο βουλγάρικο κλαμπ που το ντεκόρ του έχει κάτι από τον Κόναν το Βάρβαρο και που θυμίζει τα μαγαζιά στο Στουντένσκιγκραντ της Σόφιας. Εκεί, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, βγαίνουν Βούλγαροι κι άλλοι βαλκάνιοι της Αθήνας και ο ντι τζέι Σπας Λάκωβ τούς παίζει μουσική.

Μια Δευτέρα απόγευμα, λέει λίγη απ’ τη ζωή του.

19 Ιανουαρίου 1988 γεννήθηκα, στην Πλέβεν. 25 χρονών είμαι, μικρό παιδάκι ακόμα! Πήγα 2 χρόνια πανεπιστήμιο, τουριστικά επαγγέλματα, αλλά το σταμάτησα. Στη Βουλγαρία μόνο ντι τζέι δούλεψα. Έπαιρνα καλό μεροκάματο, αλλά βαρέθηκα. Η μάνα μου είναι 10 χρόνια εδώ. Ήρθα για μια βδομάδα να τη δω, έφυγα, και μετά από λίγους μήνες ήρθα κι έμεινα. Τώρα μένω μαζί της καιμαζί με την κοπέλα μου τη Ντένι στην Καλλιθέα.

_DSC5527

Είμαι στην Ελλάδα 4 χρόνια. Όταν ήρθα από τη Βουλγαρία, άρχισα να δουλεύω μετακόμιση. Δούλεψα σε ένα πολύ καλό αφεντικό – από την Κρήτη ήτανε. Μετά δούλεψα ντι τζέι στο Varvari, μετά τσακώθηκα με τ’ αφεντικό κι έφυγα, πήγα σε ένα άλλο βουλγάρικο μαγαζί, μετά σε ένα τρίτο, και μετά γύρισα πάλι στο Varvari.

Το μαγαζί είναι 4 χρόνια. Παλιά ήταν μπουζουξίδικο. Μετά το πήρε ένας Αφγανός που είναι παντρεμένος με Βουλγάρα – μιλάει και βουλγάρικα.

Μ’ αρέσει πολύ η μουσική, αλλά δεν παίζω κάποιο όργανο. Όταν ήμουν μικρός, έπαιζα βιόλα, 4 χρόνια, αλλά μετά βαρέθηκα. Ήταν και πολύ βαριά.

Είναι πολύ ωραίο να είσαι ντι τζέι. Αλήθεια, πολύ ωραίο! Μου αρέσει πάρα πολύ. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Σου ζητάνε τραγούδια συνέχεια, σου ζητάνε αφιερώσεις. Παίζω διάφορα: βουλγάρικα, ελληνικά, αλβανικά, ρουμάνικα, R&B. Από ελληνικά παίζω Καρρά, Τερζή, Μητροπάνο, Παντελίδη τώρα, Πάολα. Μ’ αρέσουν και πολλά παλιά. Η «Πριγκιπέσσα», «με τα χέρια σταυρωμένα» του Καρρά, το «κελί 33» – σ’ όλους αρέσει αυτό. Είναι τραγούδια για μια ζωή. Να βλέπεις όλους από πάνω πώς χορεύουν, πώς χαιρετάνε! Οι βούλγαροι όμως κοιτάνε να φάνε και να πιούνε και να χορέψουν και δεν προσέχουν το μιξ που έκανες, πώς έβαλες τα τραγούδια. Γιατί δεν είμαστε πολλοί νέοι εδώ, σαν και μένα. Οι περισσότεροι είναι μεγάλοι, 35 – 40.  Δεν πειράζει όμως.

Είμαστε ανοιχτά μέχρι 7 – 8 το πρωί. Παλιά που ο κόσμος είχε πιο πολλά λεφτά, δεν κλείναμε καθόλου το Σάββατο, συνεχίζαμε την Κυριακή.

Την Κυριακή έρχονται οι Βουλγάρες που είναι πάνω από 40 και δουλεύουνε σε σπίτια και βγαίνουνε μόνο Κυριακή πρωί. Όλα τα βουλγάρικα μαγαζιά που είναι ανοιχτά Κυριακή μεσημέρι, είναι φουλ. Εμείς ανοίγουμε 12:30 – 1 και κλείνουμε 9. Έχει και ορχήστρα, έχει και φαγητά, βουλγάρικες συνταγές. Έχεις φάει σόπσκα σαλάτα; Ωραία είναι. Και το σκεμπέ τσορμπά – πατσά το λέτε εσείς. Την Κυριακή όμως δε μ’ αρέσει στο μαγαζί γιατί έχει όλο γιαγιάδες. Και τις βλέπεις αυτές 60 χρονών και να είναι με άντρες 25. Όχι, δεν τους πληρώνουν. Αφγανοί και κούρδοι είναι αυτοί, πού αλλού να βρουν γυναίκα!

_DSC5448

Εδώ τα  ’φτιαξα με τη Ντένι – κοντεύει τα 18 τώρα. Η γιαγιά της είχε ένα καφενείο κοντά στο κλαμπ. Την έβλεπα, ένα «γεια σου», «τι κάνεις», αυτά. Μετά ήρθε στο κλαμπ να δουλέψει λουλουδάρα. Για λουλούδια. Την είδα, χόρεψε πολύ, κι αυτά. Σε λίγους μήνες θα κλείσουμε δυο χρόνια. Μάλλον θα παντρευτούμε. Πριν δύο βδομάδες πήγα Βουλγαρία για να τη φέρω πίσω γιατί είχαμε χωρίσει λίγο. Όταν έφυγε τη σκεφτόμουν συνέχεια. Ήμουν πάνω στο μηχανάκι και γυρνούσα να δω αν είναι πίσω ή όχι…

Τόσα χρόνια δεν έχω πάει ποτέ με κοπέλα που δε γνωρίζω ή τη γνωρίζω μόνο ένα βράδυ. Άντρες δε μου την έχουν πέσει στο μαγαζί. Εδώ στην Αθήνα δεν έχουμε Bούλγαρους τέτοιους. Στη μετακόμιση όμως μου την είχαν πέσει. Έρχονται και Bούλγαροι τραβεστί στο μαγαζί, αλλά είναι καλοί. Τους αρέσει αυτό να το κάνουνε, και το κάνουνε. Το καταλαβαίνω.

Έρχονται κι Έλληνες στα δικά μας μαγαζιά, αλλά πιο πολύ οι Έλληνες που έχουν Βουλγάρες γκόμενες.

Έχω να πω πολλές ιστορίες απ’ το μαγαζί. Έχουν γίνει πολλές φασαρίες, Βούλγαροι με Βούλγαρους.

Ήρθε ένα βράδυ μια κυρία λίγο τρελή – εγώ την ξέρω αυτή, είναι από την πόλη μου, δεν ξέρω τι κάνει στην Ελλάδα. Τη ρώτησα «με ξέρεις; είμαι απ’ την Πλέβεν» και μου είπε «όχι, δεν είμαι απ’ την Πλέβεν». Αλλά εγώ την ξέρω, την έχω δει πολλές φορές εκεί. Και έβαλα Joe Cocker κι άρχισε να χορεύει και να βγάζει τα ρούχα της!

Άλλη φορά, ένας φίλος ήταν πολύ μεθυσμένος και ζήτησε ένα τραγούδι και του είπα θα το βάλω πιο μετά. Νευρίασα επειδή ήταν μεθυσμένος, γι’ αυτό δεν το ‘βαλα. Αυτός τότε άρχισε να κλαίει και βγήκε έξω απ’ το μαγαζί και περνάει τότε η αστυνομία. Κι αυτός σταματάει την αστυνομία και λέει «ντι τζέι μέσα έχει ναρκωτικά, έχει πιστόλια». Εγώ βγήκα, γελούσα, και γελούσαν και οι αστυνόμοι.

Εδώ στην Ελλάδα δε μου αρέσει η αστυνομία. Μπορεί να είμαι μες στο αυτοκίνητο με την κοπέλα μου και μου βάζουν το πιστόλι και μου λένε «βγάλε το χέρι σου έξω». Και πολλές φορές χτυπάνε. Και στο δρόμο και μέσα. Πολλές φορές με έχουν πιάσει επειδή το μηχανάκι έχει βουλγάρικες πινακίδες. Και με πάνε για εξακρίβωση. Και με πάνε και με κλείνουνε με όλα τα σκατά που έχουνε μαζέψει όλη νύχτα, που έχουνε κατουρήσει μέσα στο κελί, και με βάζουν εκεί τρεις ώρες να περιμένω για εξακρίβωση. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να με σταματήσουν, αλλά να με σταματήσουν σαν άνθρωπο. Όχι με το όπλο στο κεφάλι.

_DSC5490

Οι χρυσαυγίτες δε μας πειράζουν. Στην πλατεία Αττικής είναι ένα ρουμάνικο κλαμπ που παίζουν βούλγαροι μουσικοί. Οι καλοί βούλγαροι μουσικοί – να το ξέρεις – είναι γύφτοι, είναι μαύροι. Πήγαιναν στο περίπτερο να πάρουν τσιγάρα και γυρνούσαν τρέχοντας. Από πίσω τούς κυνηγούσαν είκοσι άτομα με ξύλα γιατί νόμιζαν πως είναι απ’ το Πακιστάν, απ’ το Αφγανιστάν, τέτοιοι. Και λένε «είστε βούλγαροι;» και αυτοί λένε «ναι» και δεν τους πείραξαν. Δε μας πειράζουν εμάς γιατί είμαστε άσπροι. Νομίζω βαράνε αυτούς που είναι μαύροι. Έχουμε και στη Βουλγαρία χρυσή αυγή και τους λέμε σκίνχεντς.

Εγώ δεν πρόλαβα κομουνισμό. Τώρα θέλουμε να γυρίσει, αλλά αυτά ποτέ δε γυρίζουνε. Εντάξει, δεν είχες πράγματα τότε, να τρως, να πίνεις ό,τι θέλεις, αλλά είχες λεφτά. Ο πατέρας μου κι η μάνα μου λένε ότι πήγαιναν διακοπές και το χειμώνα και το καλοκαίρι. Τώρα όμως…

Είμαι 4 χρόνια εδώ και νιώθω ότι είμαι σε διακοπές. Σε νησιά δεν έχω πάει. Έχω πάει στον Κάλαμο απέναντι στη Λευκάδα, δούλεψα 15 μέρες κι έφυγα. Πολλή δουλειά, λίγα λεφτά. Και στην Κέρκυρα πήγα για δουλειά. Λένε ότι είναι πολύ ωραίο νησί αλλά εμένα δε μου άρεσε καθόλου.

Σκέφτομαι πολύ να γυρίσω Βουλγαρία. Μαζεύω’κανα φράγκο, ν’ ανοίξω ’κανα καφενείο. Βαρέθηκα εδώ. Δεν έχω φίλους Έλληνες. Εδώ βρισκόμαστε μόνο βούλγαροι. Κι όταν είσαι σε ξένη χώρα μην περιμένεις τίποτα καλό από βούλγαρο – έτσι είμαστε. Τώρα άμα πάμε Βουλγαρία, ανοίγουμε πόρτες, βάζουμε τραπέζια, τρώμε, πίνουμε, εδώ όμως κανένας δε βοηθάει τον άλλο. Αν σε δούνε κάτω, θα σε χτυπήσουν ακόμα περισσότερο. Όλοι αλλάζουν όταν έρχονται εδώ.

Οι Έλληνες δε βλέπουν καλά τους ξένους, και τώρα που έχει και κρίση τούς βλέπουν λίγο ανάποδα. Δεν ξέρουν όμως πόσο βοηθάνε οι ξένοι. Η μάνα μου προσέχει μια γιαγιά κι έναν παππού στον Πειραιά. Άμα δεν ήταν οι Aλβανίδες, οι Ρουμάνες, οι Βουλγάρες, να καθαρίζουν – συγνώμη – σκατά, για 400 ευρώ, ποια ελληνίδα θα πήγαινε; Καμία!

Η ελληνική γλώσσα μου φάνηκε εύκολη. Στη μετακόμιση δούλεψα με πέντε Βούλγαρους και τρεις Έλληνες. Έμαθα πολύ γρήγορα. Έμαθα γρήγορα για να μπορώ να ζητάω αυτό που θέλω. Ωραία γλώσσα είναι. Δε γράφω, αλλά μπορώ να διαβάζω. Εμένα τα αγγλικά δε μου αρέσουν. Τα γαλλικά όμως μου αρέσουν πολύ.

Την Ελλάδα δεν τη βλέπουμε σαν Βαλκάνια. Σας βλέπουμε λίγο σα  Βυζάντιο. Όλα δικά σας τα θέλετε!

_DSC5489

Η οδός Ακομινάτου, στο Μεταξουργείο, είναι ο πιο βουλγάρικος δρόμος της Αθήνας. Στην αρχή της, γωνία με Αγίου Κωνσταντίνου, βρίσκεται το εστιατόριο Balkan και στο τέλος της, στο νούμερο 71 – 73, το κλαμπ Varvari. Ανάμεσά τους, αλλά και στα κάθετα δρομάκια, συναντάς ένα σωρό μίνι μάρκετ με βουλγάρικα προϊόντα, καφενεία και στέκια βούλγαρων μεταναστών, αλλά και τα ταξιδιωτικά γραφεία απ’ όπου αναχωρούν τα λεωφορεία για τις πόλεις της Βουλγαρίας – μόνο 100 ευρώ το πήγαιν’ έλα.

Κείμενο: Χαρίλαος Τρουβάς
Φωτογραφίες: Στάθης Μαμαλάκης

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag