Ό Φιρούζ είναι 25 χρόνων. Το 2009 ήρθε στην χώρα μας από το Bangladesh. Τον συνάντησα στην δουλειά του, σε ένα από τα περίπτερα της οδού Αχαρνών και του ζήτησα να μου πει την ιστορία του, όποια και να ήταν αυτή, χωρίς περιορισμούς. Ήμουν σίγουρη πως θα είχε πολλές και ενδιαφέρουσες ιστορίες να αφηγηθεί.

Στην αρχή της ηχογράφησης ο Φιρούζ ντράπηκε για τα σπαστά ελληνικά του. «Δεν μιλάω ούτε μπορώ να διαβάσω καλά, έκανα μαθήματα στην Κυψέλη για τρεις μήνες. Τώρα πια σταμάτησα, δεν έχω χρόνο να τα συνεχίσω. Ήρθα εδώ19 χρόνων, δεν μου ήταν εύκολο να μάθω», λέει.
έτσι συνεχίσαμε στα αγγλικά, με τα οποία τα πήγαινε καλύτερα.
«Σπούδαζα Πολιτικές Επιστήμες στο Victoria Univercity στην χώρα μου, αλλά δεν κατάφερα να τελειώσω, κόστιζε πολύ. Η οικογένειά μου είχε πρόβλημα, δεν ήθελα να τους επιβαρύνω. Έχω μια αδερφή και έναν αδερφό. Τώρα τους βοηθάω εγώ και είναι καλύτερα».
Ξεκίνησε να μου περιγράφει τον τρόπο που έφτασε στην Ελλάδα και πώς βρήκε τα πράγματα μόλις ήρθε. «Όταν ήρθα εδώ ήταν πολύ δύσκολα. Δεν είχα κανένα φίλο, κανέναν να με βοηθήσει. Ήμουν τελείως μόνος, χωρίς καθόλου χρήματα. Ήταν πραγματικά πολύ δύσκολα. Δεν μίλαγα την γλώσσα. Στην αρχή εμένα στον δρόμο . Περίπου για ένα μήνα. Δεν είχα να φάω». Μοιραία έγινε η σύγκριση μέσα στο μυαλό μου, σχετικά με το τι σημαίνει για τους περισσότερους από εμάς ένας μήνας στο δρόμο…

Processed with VSCOcam with a4 preset

«Μόλις είχε ανοίξει το αλλοδαπών, δεν είχα χαρτιά, ήρθα παράνομα. Κατάφερα να πάρω κόκκινη κάρτα ώστε να είμαι για λίγο νόμιμος. Ενώ στην αρχή δεν είχα κανέναν σιγά-σιγά προσπάθησα να γνωρίσω άτομα. Είναι πολλοί από τη χώρα μου εδώ. Τους παρακάλεσα να με βοηθήσουν, να με αφήνουν να μένω μαζί τους. Μόλις θα έβρισκα την πρώτη μου δουλειά, θα τους έδινα πίσω τα χρήματα.
Ήρθα με τα πόδια από το Μπανγκλαντές ως εδώ, τελείως λαθραία. Περπάτησα από την Ινδία μέχρι το Άμπουνταμπι σιγά-σιγά, μετά Ιράν και πάει λέγοντας. Μου πήρε 6 μήνες, τις περισσότερες φορές χωρίς νερό και φαΐ, ήταν εξαντλητικό. Μαζί μου ήταν μόνο οι «διακινητές», αυτοί ξέρουν τον δρόμο. Τους πληρώνεις για να στον πουν και καθοδηγούν το ταξίδι. Πάντα ζητάνε πολλά λεφτά. Δεν επιτρέπεται να δεις τα πρόσωπά τους, συναντιόμασταν μόνο νύχτα και είχαν καλυμμένα πρόσωπα».

«Πόσο εύκολο είναι να έρθει κάποιος σε επαφή με τους διακινητές;».
«Στην χώρα μου αυτό είναι σύνηθες. Τους διακινητές τους προσέγγισα μέσω του αδερφού μου. Δεν είναι δύσκολο να τους βρεις, αρκεί να δώσεις λεφτά. Στην Τουρκία ήταν η πιο επικίνδυνη περίοδος γιατί με μάζεψε η αστυνομία . Με διάφορες διαδικασίες κατάφερα να ξεφύγω».
Εκεί κάπου σταμάτησε η συζήτηση, δεν ήθελε να συνεχίσει. Παράλληλα οι πελάτες στο περίπτερο όλο και αυξάνονταν, δεν είχαμε πολύ χρόνο. Είχε ήδη πει αρκετά για το όχι και τόσο ευχάριστο παρελθόν του, έτσι προτιμήσαμε να συνεχίσουμε μιλώντας για το μέλλον.
«Σκοπός μου τώρα είναι να βγάλω μόνιμη άδεια παραμονής. Πλέον τα πάω καλύτερα με τα Ελληνικά. Μένω με άλλους τρεις στην πλατεία Βικτωρίας. Είναι ωραία που έχω το σπίτι μου, η ζωή είναι καλύτερη πλέον. Θέλω να βγάλω τα χαρτιά μου για να μπορώ να ταξιδέψω πάλι πίσω στην χώρα μου και να φέρω εδώ την οικογένειά μου. Εάν φύγω τώρα, δεν θα μπορώ να ξαναγυρίσω. Έχω να δω τους γονείς μου και τα αδέρφια μου 6 χρόνια. Μένουν έξω από την πόλη, δεν έχουν Ίντερνετ εκεί, όποτε η επικοινωνία είναι δύσκολη. Μιλάμε πολύ σπάνια. Κανένας δικός μου δεν είναι εδώ, παρά μόνο ένας μακρινός ξάδερφός. Μου λείπουν πολύ».

Processed with VSCOcam with a4 preset

Τον ρωτάω τους λόγους για τους οποίους επέλεξε την Ελλάδα.
«Ήξερα από την αρχή ότι ήθελα να φύγω και να βρω δουλειά σε ξένη χώρα. Σκέφτηκα πως θα είναι καλύτερα εδώ, έπρεπε να βοηθήσω την οικογένειά μου, έκανα υπομονή. Στη χώρα μου η δουλειά είναι πολύ λίγη και τα λεφτά ανύπαρκτα. Τα αδέρφια μου σπουδάζουν με τα χρήματα που τους στέλνω. Τώρα είναι καλά και ήρεμοι . Κάθε μήνα ένα μεγάλο ποσό από τον μισθό μου πάει εκεί. Ακόμη και 100 ευρώ να στείλω είναι μεγάλη βοήθεια. Θέλω τόσο πολύ να βγάλω λεφτά και να καταφέρω να ανοίξω ένα μαγαζί. Να δουλεύω με τους δικούς μου εκεί και αν όλα πάνε καλά να μπορέσω να βοηθήσω παιδιά από την χώρα μου, για να μην ζήσουν αυτό που έζησα εγώ».
«Βγαίνεις έξω; Έχεις κάποιο στέκι;». Απαντάει κατηγορηματικά «Όχι! Σκοπός είναι να στείλω λεφτά στην οικογένεια, δεν περισσεύουν χρήματα για διασκέδαση.
Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε καράβι, είχα μείνει στη Μύκονο για κάποιο καιρό. Στον ελεύθερο χρόνο μου κατάφερνα και έβγαινα έξω. Πέρναγα καλά. Άμα μπορούσα να το ξανακάνω, θα το έκανα».
Πριν φύγω ο Φιρούζ ήθελε να με κεράσει οπωσδήποτε κάτι από από το περίπτερο. Δεν υπήρχε η επιλογή να αρνηθώ. Κατάλαβα ποσό σημαντικό ήταν για εκείνον το ότι κάποιος συνομήλικος του ενδιαφέρθηκε για αυτόν και την ιστορία του. Τόσες διαφορετικές εμπειρίες, κι όμως με κάποιο τρόπο ένιωσα πολύ κοντά με τον Φιρούζ. Απ’ όπου και αν προέρχεσαι, όσο δύσκολα και να έχεις περάσει, τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει να ονειρεύεσαι και να προσπαθείς για ένα καλύτερο μέλλον.

Processed with VSCOcam with a4 preset Processed with VSCOcam with p5 preset Processed with VSCOcam with b1 preset

Κείμενο-Φωτογραφίες: Βίλμα Ρεντ