Από τα πολύχρωμα αρκουδάκια που κάποτε στόλιζαν τους δρόμους του κέντρου μέχρι το Neon Raum ο Σωτήρης Τρέχας έχει διανύσει μια πορεία πολύ δημιουργική. Στα 25 του έχει καταφέρει να ασχολείται με όσα του αρέσουν και να ζει από αυτά –όσο είναι δυνατό στις παρούσες συνθήκες. Ως The Dreamer φτιάχνει από μπλουζάκια και όμορφα σημειωματάρια μέχρι κάλτσες και γυαλιά με μια πολύ ιδιαίτερη αισθητική. Τελευταίο δημιούργημα του το Neon Raum Magazine, ένα περιοδικό πόλης, μια δεκαεξασέλιδη μηνιαία έκδοση όπου θα μοιράζεται δωρεάν σε 2000 σημεία στην Αθήνα αλλά και σε επιλεγμένα μέρη στο εξωτερικό. Μαζί με την φίλη του Νταϊάνα Βαρδαξή γνωρίζουν καλά τι σημαίνει να προσπαθείς να πετύχεις σε αυτό που θέλεις και να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα. Για αυτό, όπως επισημαίνει, «βασικός σκοπός του περιοδικού θα είναι να παρουσιάζεται  ένα πρόσωπο της πόλης που θα τους εμπνέει καθώς και  ρούχα ή αντικείμενα design  εγχώριων δημιουργών που θα προκαλούν ενδιαφέρον. Παράλληλα, θα υπάρχουν σελίδες αφιερωμένες σε νέα ταλέντα και σε δημιουργικές ομάδες οι οποίες θα παρουσίαζουν τις δουλειές τους στο κοινό της Αθήνας». «Σήμερα το να δημιουργήσεις είναι κάτι εύκολο, το να δημιουργήσεις στοχευμένα είναι πιο δύσκολο, αλλά το να δημιουργήσεις στοχευμένα και επιτυχημένα είναι ακόμα πιο δύσκολο», συμπληρώνει.

dreamer-11dreamer-15

Το Neon Raum στην Οδό Λεωχάρους [σε ένα μικρό δρομάκι, κάθετη στην Κολοκοτρώνη] είναι ο πολυχώρος που έχει δημιουργήσει με τη φίλη του τη Νταϊάνα, ένας όροφος με μεγάλες τζαμαρίες και new vintage αίσθηση σε όσα αντικρίζεις, από τα έπιπλα και τα αντικείμενα που πωλούνται, δημιουργημένα από τους ίδιους ή φίλους τους που έχουν το ίδιο «μικρόβιο». Αυτό που σκέφτεσαι μόλις ανέβεις στον πρώτο όροφο είναι ότι σου θυμίζει το ζεστό, καλοδιατηρημένο σαλόνι της θείας που επισκέπτεσαι την Κυριακή. Μόνο που εκτός από το περιβάλλον τα πάντα στο Neon Raum είναι εντελώς σύγχρονα.

Ο Σωτήρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990. Μικρός ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας -του άρεσαν πολύ τα σχέδια και η γεωμετρία. Όμως διάλεξε το Marketing, σπουδάζοντας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Από τότε που θυμάται τον εαυτό του λατρεύει να ζωγραφίζει, είναι όπως λέει «ένας είδος ψυχοθεραπείας». Αυτός ήταν και ο λόγος που συμμετείχε σε μια έκθεση που είχε γίνει στο Γκάζι για νέους καλλιτέχνες. Παρόλο όμως που ήταν κάτι που το χάρηκε πολύ, είναι ένα γεγονός που τον έχει σημαδέψει. «Έφαγα πολύ έντονο bullying σε αυτή την έκθεση, αφού ήμουν ο νεότερος και ο μόνος που δεν είχε βγάλει την σχολή Καλών Τεχνών. Μιλούσαμε, ανταλλάσσαμε ιδέες για τα έργα, εμπειρίες και όταν άκουγαν ότι δεν είμαι από την Καλών Τεχνών έφευγαν μακριά, πλήρης κομπλεξισμός. Παραλίγο να πουλήσω και ένα έργο μου, αλλά φυσικά δεν προχώρησε αφού δεν ήμουν στην Καλών Τεχνών. Από τους διοργανωτές δεν έχω παράπονο, αλλά οι συμμετέχοντες μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά ξινοί. Είναι κάτι που μου χει χαραχτεί στο μυαλό πολύ έντονα». Ήταν κάτι που τον επηρέασε πολύ, έτσι αποφάσισε ότι θα κάνει αυτό που θέλει και σε όποιον αρέσει. «Μετά από αυτό αποφάσισα να κάνω μπλουζάκια για τον εαυτό μου. Δεν έβρισκα στο εμπόριο αυτά που ήθελα, ούτε και οι φίλοι μου, οι φίλοι των φίλων μου. Έμαθα τότε τι σημαίνει το Meet Market κι άρχισα να δημιουργώ πράγματα για να συμμετέχω σε αυτό. Αμέσως ήρθε η ιδέα με τα μπλουζάκια που αποτελούνται από φωτογραφίες με συγγενείς μου, στα οποία πίσω από κάθε φωτογραφία υπήρχε και μια ιστορία. Έπεσα πάνω σε ένα κουτί με παλιές οικογενειακές φωτογραφίες και έτσι γεννήθηκε η ιδέα αυτής της συλλογής. Είχα πάει στην γιαγιά μου και της είχα ζητήσει να μου πει το story του καθενός, μιλάμε για θείους που είχαν φύγει στην Αυστραλία, Βραζιλία και Αμερική. Έτσι ξεκίνησαν τα T-Shirts και η ανταπόκριση από τον κόσμο ήταν συγκινητική. Αντιλαμβάνεσαι ως άνθρωπος που μεγάλωσε στα Σπάτα και δεν ήμουν ποτέ του κέντρου, την χαρά που πήρα όταν ήμουν φοιτητής και έβλεπα στους δρόμους να φοράνε τα μπλουζάκια μου. Απίστευτο συναίσθημα. Θυμάμαι παρατηρούσα κάποιον μέσα στο μετρό που φορούσε ένα δικό μου μπλουζάκι και μου έφτιαχνε την διάθεση, την ημέρα και όλη την εβδομάδα. Έφτασαν στο σημείο οι συγγενείς μου να κάνουν διαγωνισμό ποιος θα πουλήσει περισσότερο (γέλια).

dreamer-03 dreamer-04 dreamer-05 dreamer-06

Έπειτα, πήγα για έξι μήνες στο Παρίσι, για Erasmus, όπου και έστησα μια έκθεση φωτογραφίας. Πήγε πολύ καλά, μαθεύτηκε εδώ και έτσι, ενώ πήγα στο Παρίσι για Marketing, γύρισα φωτογράφος. Η φωτογραφία για μένα είναι ένα παιχνίδι, μια αποτύπωση του κόσμου, αλλά χωρίς κανόνες, ελεύθερη. Ό,τι και να κάνω η ζωγραφική και η φωτογραφία θα είναι αυτά που θα με συντροφεύουν σε όλη την ζωή μου. Αυτό που μου αρέσει να φωτογραφίζω περισσότερο είναι τα backstage, γιατί είναι τα πάντα έτοιμα, αλλά όχι στημένα. Αν μου έλεγες να διαλέξω μια φωτογραφία που θα απεικόνιζε την εποχή που ζούμε θα έβγαζα τον χώρο που βρισκόμαστε, γιατί αποτυπώνει πλήρως την εποχή που ζούμε», αφηγείται.

Στην συνέχεια συζητάμε για το πώς μια ιδέα γίνεται πράξη. Η απάντηση έτοιμη και αφοπλιστική. «Χρειάζεται αρχίδια. Ποτέ δεν είχα οικονομική βοήθεια ή πλάτες, όλα ήταν θέμα επιλογών και επιρροών. Υπάρχει το γραφειοκρατικό κομμάτι και η φορολογία που τσακίζει κόκκαλα, αλλά περά από αυτό θέλει αυστηρό πρόγραμμα. Μπορεί να θες ένα χώρο που θα βγάζεις τις φωτογραφίες σου και θα πουλάς τα μπλουζάκια σου, αλλά πρακτικά το θέμα είναι τι  κάνεις για να το πετύχεις», λέει.

Ενώ δύο πελάτες μπαίνουν, κάνουν βόλτες, χαζεύουν και δοκιμάζουν τον ρωτώ από πού εμπνέεται και γιατί επέλεξε να γίνει ευρέως γνωστός ως Dreamer. «Από την καθημερινότητα εμπνέομαι. Μου αρέσει το χρώμα, το διάστημα, το φαγητό και ως κουλτούρα, το αμερικάνικο όνειρο. Οι τιμές όπως θα δεις κυμαίνονται από 5 ευρώ όπως τα μπλοκάκια έως 120 ευρώ που κάνουν τα κοσμήματα. Πάντα η λογική μου αφορούσε τα απλά, να πουλάω πράγματα που μου αρέσει να βλέπω να φορούν στο μετρό. Το Dreamer προήλθε από μια φωτογραφία που βρήκα από τότε που ήμουν μικρός. Ήταν η μόνη που στην οποία ήμουν κάπως γλυκούλης, ούτε αδύνατος ούτε χοντρός και μου άρεσε. Παρατηρώντας την είπα ότι ήμουν γεμάτος όνειρα τότε και έτσι έβαλα το dreamer πάνω στα μάτια -τότε μάθαινα το Photoshop. Επίσης, ήταν πιο εύκολο να με θυμούνται ως dreamer, με παρατσούκλι, και όχι ως Σωτήρη».

dreamer-13 dreamer-12

Ο Σωτήρης είναι ένας άνθρωπος που λατρεύει τις βόλτες με τους φίλους του στην Αθήνα, ειδικά στο κέντρο που πλέον είναι η αγαπημένη του περιοχή. Οι φίλοι του είναι για αυτόν  ό,τι καλύτερο υπάρχει στον κόσμο και αισθάνεται πολύ τυχερός που έχει τόσο υπέροχους φίλους. Αναζητώ τα πιο προσωπικά μονοπάτια της προσωπικότητάς του. Οι απαντήσεις που παίρνω αφορούν το προσωπικό του καταφύγιο που είναι το κρεβάτι του, αν και κοιμάται λίγο δύσκολα, όπως λέει γελώντας. Επίσης, η ευτυχία που αν την όριζε θα έλεγε ότι είναι  όλο αυτό που ζει, θεωρώντας ότι «οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι σήμερα γιατί δεν εκτιμάνε αυτά που έχουν, βλέπουν τα πολλά και χάνουν τα λίγα, κολλάνε στις δυσκολίες».

Ο έρωτας και η αγάπη τι σημαίνουν για αυτόν; «Ερωτευμένος αισθάνομαι όταν ξεχνάω να φάω και η αληθινή αγάπη είναι όταν ζητάς το γλυκό». Υπάρχει κάτι που δεν θα ξεχάσει ποτέ; «Ναι, όταν έκανα την έκθεση στο Πύργο του Άιφελ. Παρατηρώ ότι είμαι μόνος μου στον πρώτο όροφο του Πύργου, ατενίζω όλο το Παρίσι και κλαίω από την χαρά μου».

Κλείνοντας και λίγο πριν τον αφήσω να συνεχίσει την δουλειά τον ρωτώ για τα επόμενα σχέδια. «Θα βγάλω δύο περιοδικά, το ένα θα είναι το προσωπικό μου φανζίν που το ετοιμάζω εδώ και τρία χρόνια και αποτελείται από 128 σελίδες της ψυχής μου, είναι το 100% του εαυτού μου, σαν να με ξεφυλλίζει μέσα από αυτές τις σελίδες ενώ θα εκδώσω και ένα περιοδικό μόδας για το Neon Raum», σπεύδει να μου πει με ένα αίσθημα περηφάνιας και αφήνοντας πίσω μου αυτήν την δημιουργική ευρωπαϊκή γωνιά σκέφτομαι ότι είναι μεγάλη αλήθεια πως «αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις».

https://www.facebook.com/TheDreamer.Gr?fref=ts

Απόψε, Πέμπτη 14 Μαίου, στις 20:00 στο s.i.x. dogs (Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι), θα γίνει το πάρτυ για την παρουσίαση του περιοδικού. Τη μουσική θα επιλέξουν ο Σωτήρης Τρέχας, η Cat Black και οι Wrapped In Plastic. 

dreamer-07 dreamer-08 dreamer-09dreamer-14dreamer-01