Έχεις σκεφτεί πως θα ήταν η ζωή σου αν ξαφνικά σου αποκάλυπταν πως επειδή είσαι ενάρετος και καλός άνθρωπος θα αποκτούσες μαγικές δυνάμεις και θα πολεμούσες μαζί με άλλους επίλεκτους ανθρώπους και ζώα ενάντια στο Κακό; Το σκεφτόμουν όση ώρα συζητούσα με τον Απόστολο Γιαννιτσάκη, συγγραφέα βιβλίων επικής φαντασίας, και πολύ μου άρεσε η ιδέα. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε την ιδέα στα 13 του, όταν ξεκίνησε να γράφει ιστορίες στον πρώτο του υπολογιστή. Με τα χρόνια η μια ιστορία έφερε την άλλη και γεννήθηκε ένα βιβλίο, το ένα βιβλίο έφερε το άλλο και τα βιβλία έγιναν 7.

Ο Απόστολος μεγάλωσε στη Θήβα και από μικρή ηλικία έφτιαχνε φανταστικές ιστορίες με περιπέτεια και αγωνία που δραματοποιούσε με αρκουδάκια και playmobil. Αργότερα ο θίασος του ήταν τα παιδιά της γειτονιάς, κι όταν η πρωταγωνίστρια έπεφτε στα δίχτυα των κακών, εκείνα παρακαλούσαν τον συγγραφέα-σκηνοθέτη να δείξει έλεος για τη ζωή της. Τον είχε επηρεάσει πολύ ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας. Πιστεύει στο Θεό, αλλά πιστεύει ακόμα πως κάποια πράγματα δεν εξηγούνται ούτε με τη θρησκεία ούτε με τη λογική και χωρίς να είναι μοιρολάτρης πιστεύει πως κάποια πράγματα είναι γραμμένα να γίνουν.

Apostolis Giannitsakis 05

Στα βιβλία του, που το ένα είναι συνέχεια του άλλου, γεννήθηκαν περίπου 13 ήρωες, βασίλεια του Καλού και του Κακού, μάγοι, δαιμόνια, ζώα με μαγικές δυνάμεις κι ένα πανέμορφο νησί. Εκτός όμως από την Κοσμογονία και τις φανταστικές μάχες, στις σελίδες των βιβλίων αυτών εξελίσσονται οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων, οι οποίες δένουν μεταξύ τους τέμνοντας τον χωροχρόνο οριζοντίως και καθέτως και εναλλάσσουν με άνεση κοινωνικά, δραματικά, ρομαντικά αλλά και κωμικά στοιχεία. Επιθυμία και σκοπός του Απόστολου ήταν το έργο του να περιλαμβάνει διαφορετικά στοιχεία από διάφορα είδη μυθιστορήματος και να μην περιοριστεί στην επική φαντασία. Άλλωστε, ακόμα και η ίδια η κοσμογονία προέκυψε από οικολογικούς και κοινωνικούς προβληματισμούς και ανησυχίες που ξετυλίγονται από το πρώτο βιβλίο.

Στο «Μπεντρίλ: τα Πέντε Κλαριά της Αρχόντισσας Φύσης» η Αρχόντισσα Φύση είναι ένα μεγαλειώδες Πνεύμα που αποτελείται από την ένωση των τεσσάρων στοιχείων της φύσης (του Νερού, της Φωτιάς, του Αιθέρα και του Εδάφους) και βασίλευε για πολλούς αιώνες πάνω στη γη. Ήρθε όμως η στιγμή που ένα πέμπτο στοιχείο άρχισε να βασιλεύει, και δεν ήταν άλλο από το Σκότος. Πολλοί Σοφοί Άρχοντες είπαν πως ήταν η συνέπεια για τις κακές πράξεις των ανθρώπων που βουτήχτηκαν στην αμαρτία, την αλαζονεία και την πλεονεξία. Τότε η Αρχόντισσα Φύση πρόσφερε δυνάμεις και ισχυρή νόηση σε ζώα και ανθρώπους ώστε να δημιουργήσει μια ισχυρή συμμαχία για να πολεμήσει το Σκότος.

Ο Απόστολος  έβλεπε από μικρός στις ταινίες και στα βιβλία να παρουσιάζεται το κακό σαν αυτοδημιούργητο και δεν του άρεσε. Το κακό, για εκείνον, είναι δημιούργημα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έγινε φθονερός, αλαζόνας, αδηφάγος κι άρχισε να καταστρέφει τη φύση, να καταστρέφει τον (συν)άνθρωπο, να δημιουργεί και να σκορπίζει το κακό.

Δε του αρέσουν τα ροζ συννεφάκια στο τέλος, αλλά ούτε οι περιπτώσεις που υπερισχύει το κακό χωρίς να υπάρχει κάθαρση. Στο τέλος του έργου του, στο τελευταίο βιβλίο (που τώρα διορθώνει και ολοκληρώνει, και όπως υπόσχεται θα συναντήσουμε «την ωραιότερη μάχη στα βιβλία του είδους») βιώνει ο αναγνώστης μια χαρμολύπη και επέρχεται η κάθαρση μέσα από οδυνηρές απώλειες.

Μιλήσαμε για τους ήρωες του κι άρχισα να χάνομαι γλυκά σε έναν κόσμο ανθρώπων, πλασμάτων και καταστάσεων όπου τα συναισθήματα εναλλάσσονταν και των οποίων ήθελα να μάθω την εξέλιξη.

Ο Μπεντρίλ είναι ένα περίεργο, πανέμορφο πλάσμα που κατάγεται από μια φυλή που είναι υπό εξαφάνιση και προφητικά είναι ο πιο ισχυρός αρχηγός της ομάδας που προστατεύει τον Κρύσταλλο της Αρχόντισσας Φύσης, που κρατάει εκεί κλεισμένη τη δύναμή της. «Ο Μπεντρίλ είμαι εγώ. Έχει πολλά στοιχεία δικά μου. Έχει ανασφάλειες, εμμονές. Η υπόλοιπη παρέα του είναι πρόσωπα από τη ζωή μου, είτε φίλοι μου είτε ξαδέρφια μου».

Apostolis Giannitsakis 02

Από τους αγαπημένους του ήρωες είναι η Μιλαίδη, μια όμορφη και αρχοντική λευκή γάτα Περσίας που είναι δυναμική, ατρόμητη και θαρραλέα. Δε νιώθει φόβο όταν έρχεται αντιμέτωπη με τους κακούς, είναι αθυρόστομη, έχει πάντα την εξυπνότερη ατάκα και βγαίνει μπροστά. Νιώθει πως η Μιλαίδη καλύπτει τα δικά του κενά.

Αλλά εξίσου αγαπά και τη Λουκρέσια, τη νεαρή αξιολάτρευτη και αγαθούλα καφέ σκυλίτσα, που έχει τόσο αγνή ψυχή που δεν βάζει ποτέ κακό στο μυαλό της. Για την οποία όμως ο Απόστολος στο τέλος του πρώτου βιβλίου έχει κρατήσει μια έκπληξη, μια και πιστεύει πως η ζωή είναι άδικη κάποιες φορές και πως ακόμα κι οι πιο καλοί μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με κάτι που μπορεί να τους σκληρύνει και ίσως να αναδείξει τα σκοτεινά, τρωτά και ευάλωτα σημεία τους. Η Λουκρέσια θα μάθει πως εκ γενετής κουβαλάει από τη μήτρα της μητέρας της μια κατάρα που της φέρνει ατυχία στη ζωή της, την οποία θα κληροδοτήσει στα παιδία της κι αυτό θα την αλλάξει.

Υπάρχουν όμως κι οι άνθρωποι που ζούσαν μια φυσιολογική και ήρεμη ζωή μέχρι που ήρθε η στιγμή να μάθουν το πεπρωμένο τους. Ότι δηλαδή έχουν επιλεγεί να προικιστούν με ιδιαίτερες δυνάμεις και να δώσουν μάχη για έναν ιερό σκοπό. Μια από αυτούς είναι η Φαίδρα, μια κοπέλα όμορφη και συνεσταλμένη. Η προσωπική της ιστορία, το ειδύλλιο και ο γάμος της με τον Αλέξανδρο απασχολεί αρκετά τους αναγνώστες μιας και περνάει από 40 κύματα. Το μέρος που ζουν οι πρωταγωνιστές είναι ένα μαγικό μέρος, δεν υπάρχει στο χάρτη ούτε εντοπίζεται από το ανθρώπινο μάτι ή τα ραντάρ. Είναι ένα μεγάλο πανέμορφο νησί μεταξύ Ατλαντικού και Ισπανίας. Είναι ένα σημείο σύζευξης των δυο κόσμων, του πραγματικού και του φανταστικού, και θα αποκαλυφθεί στους ανθρώπους μόνο όταν καταφέρουν να έρθουν πραγματικά κοντά στην Αρχόντισσα Φύση.

Το ταξίδι αυτό στη φαντασία, σε άλλους καιρούς και άλλους τόπους, σε μια συντροφιά ανθρώπων και ζώων όπου η φιλία, η αγάπη κι η αφοσίωση παίζουν κυρίαρχο ρόλο, με μια γραφή ιδιαίτερη που ξαφνιάζει ευχάριστα, έχει ξεκινήσει με την έκδοση του πρώτου βιβλίου (είναι διαθέσιμο σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή κατόπιν παραγγελίας), το δεύτερο είναι υπό έκδοση και αναμένουμε τη συνέχεια των υπόλοιπων.

Apostolis Giannitsakis 03

Κείμενο: Βιβή Μεντή
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος