Η πόρτα της θρυλικής ντισκοτέκ Ένσταση είναι στην πραγματικότητα μια πύλη στη δεκαετία του ’80. Ο ιδιοκτήτης της Ενστάσεως, Παύλος Ζέρβας, ήταν πρώτα ξαδέρφια με τον Μάρκο Ζέρβα, τον εμβληματικό σκηνογράφο και διευθυντή παραγωγή της Φίνος Φιλμς, που επιμελήθηκε τη διακόσμηση του χώρου [που μένει απείραχτη μέχρι σήμερα] και είναι εκείνος που τη βάφτισε με αυτό το ιδιαίτερα πιασάρικο όνομα.

Κατεβαίνεις μια σκάλα στρωμένη με κόκκινη μοκέτα και καταλήγεις στο φουαγιέ, όπου η κυρία της γκαρνταρόμπας και ο ιδιοκτήτης του club, κύριος Παύλος, προϋπαντούν τον κόσμο. Ο μετρ μας παραλαμβάνει από εκεί και μας βάζει σε ένα τραπέζι κοντά στην πίστα. Ο χώρος έχει στολιστεί ήδη χριστουγεννιάτικα με τις γνωστές fluffy γιρλάντες σε χρυσό και κόκκινο χρώμα. Σχεδόν παντού υπάρχουν καθρέφτες, μερικοί από αυτούς με εκείνο το χαρακτηριστικό ’80s σκούρο ροζ γυαλί. Τα τραπεζάκια είναι στρωμένα με άσπρο τραπεζομάντηλο και από πάνω κόκκινο καρεδάκι. Οι καρέκλες θυμίζουν μπιλιαρδάδικο. Είναι αυτές με τη μαύρη πλάτη και την ψάθα στο κάθισμα. Όλα μοιάζουν με σκηνικό «βιντεοκασέτας» με πρωταγωνιστές Πάνο, Στάθη και Καιτούλα. Έχουμε κατενθουσιαστεί.

enstasi-3 enstasi-2 enstasi-1

Προετοιμαζόμαστε να πάρουμε ποτό και ο στραπατσαρισμένος λευκός κατάλογος, που μοιάζει με καρτέλα ελέγχου στο δημοτικό [και σίγουρα δεν έχει αλλάξει από τότε που άνοιξε το μαγαζί] αναγράφει την ελάχιστη κατανάλωση των 8 ευρώ που έχει το μαγαζί ως «ελάχιστη κονσομασιόν» και το Drambuie ως ΝΤΡΑΜΠΟΥΙ. Εκείνη την ώρα σκάει και στο μαγαζί μια παρέα trans με μια τούρτα στο χέρι. Εκεί, όσοι ήμαστε στο τραπέζι, συμφωνήσαμε ομόφωνα πως δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να γιορτάσεις τα γενέθλιά σου.

Η ώρα είναι 12 και μετά από ένα αδιάφορο warm up, ο Dj βάζει το πρώτο κομμάτι, το “Lost In The Night” του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου. Αμέσως οι θαμώνες σηκώνονται στην πίστα. Δεν περίμεναν λεπτό και δεν τους χαρακτηρίζει καμία συστολή, σε σχέση με όσα βλέπουμε στα μαγαζιά που πάμε εμείς για χορό. Η πίστα γεμίζει αμέσως με φιγουρατζήδες.

Ο κόσμος που διασκεδάζει στην Ένσταση έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Οι ιστορίες που ακούσαμε πριν πάμε στο μαγαζί πολλές. Λέγεται ότι η Ένσταση είναι ο ναός των cougars. Μάλιστα, αν είσαι νεαρό αγόρι και επιθυμείς να συνάψεις σχέση [είτε της μιας βραδιάς, είτε μεγαλύτερης διάρκειας], ένα είναι το σινιάλο. Βάζεις τον αναπτήρα σου σε όρθια θέση στο τραπέζι και αν η κυρία έρθει και στον ξαπλώσει, σημαίνει «Ναι».

enstasi-20 enstasi-19 enstasi-18 enstasi-17 enstasi-16

Η Ένσταση άνοιξε πριν από 34 χρόνια, το 1980 και ήταν μια από τις πρώτες μεγάλες αθηναϊκές ντίσκο, με μια μεγάλη ξύλινη πίστα στο κέντρο της. Υπό τους ήχους του “Touch Me” της Samantha Fox [ένα από τα αγαπημένα μου 80’s anthems δηλαδή] βγαίνω στην είσοδο της ντίσκο για να μιλήσω με τον κύριο Παύλο που είναι 80 ετών “and still kicking”. «Αν καθόμουν σπίτι και δεν ερχόμουν εδώ κάθε βράδυ, θα γερνούσα πιο γρήγορα.», μου λέει και γελάει, κάνοντας τα μάγουλά του να κοκκινίσουν.

«Τα πρώτα δέκα χρόνια ήταν καθαρά disco για νεολαία. Μετά άνοιξαν οι μεγάλες disco και έτσι άλλαξε η σύνθεση του κόσμου.» Ο κύριος Ζέρβας είναι βετεράνος της νύχτας, στην οποία μετρά πολλά γαλόνια και 47 χρόνια υπηρεσίας. «Πριν από αυτό το μαγαζί, είχα δύο σπουδαίες μπουάτ, το Ροντέο και το Κύτταρο.». Ναι, το γνωστό Ροντέο και το γνωστό Κύτταρο που σήμερα ροκάρει την Αχαρνών.  Συνεργάστηκε σε αυτές τις δύο μπουάτ με τον Διονύση Σαββόπουλο για 6 χρόνια και τον Γιάννη Μαρκόπουλο για τρία.». Όταν σταμάτησαν αυτοί έφυγα και  έδωσα το Κύτταρο στον σερβιτόρο μου. Τον είχα 10 χρόνια στη δούλεψή μου και του άφησα το μαγαζί όπως ήταν. Είχα βέβαια και άλλες δουλειές. Διέθετα τρία καταστήματα με ηλεκτρικές συσκευές, σε Ν. Ιωνία, Περισσό και Πατησίων».

Όσο μιλάμε ο κ. Παύλος χαιρετά ασταμάτητα τον κόσμο που μπαίνει στο μαγαζί. Όλοι τον αγκαλιάζουν και του σφίγγουν το χέρι. «Αν τον προσέχεις τον κόσμο και τον αγαπάς, έρχεται. Όλοι όσοι είναι εδώ στο μαγαζί απόψε μ’ αγαπάνε και τους αγαπάω πολύ κι εγώ», μου λέει και αυτό κρίνω και η ίδια, καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα τραπέζι άδειο μετά τις 12 και κάτι στο χώρο.

«Όλα τα μεγάλα ονόματα διασκέδαζαν εδώ, ειδικά οι μόδιστροι Ασλάνης, Billy Bo, Γαλάτης… Χόρευε εδώ ο Billy Bo με τον Ασλάνη στην πίστα.», θυμάται ο κύριος Παύλος, « Ήταν το νούμερο ένα μαγαζί της Αθήνας. Όλοι οι ηθοποιοί της βιντεοκασέτας του ’80 επίσης, έχουν περάσει από εδώ. Μάλιστα 3 -4 ταινίες έχουν γυριστεί στο χώρο μας, αλλά τώρα πια έχω μεγαλώσει και δε θυμάμαι τους τίτλους. Να κανονίσουμε όμως να έρθετε μια μέρα και να έχω φέρει φωτογραφίες να σας δείξω». Θα ξαναπάμε στην Ένσταση, αυτό είναι σίγουρο.

enstasi-48 enstasi-47 enstasi-46 enstasi-45 enstasi-44 enstasi-43

Μέσα παίζει το “Big in Japan” και στεναχωριέμαι λίγο που δεν είμαι εκεί για να ανέβω στην πίστα. Ρωτάω όμως για τη μουσική και τον Dj που έχω δει πριν από λίγο να προετοιμάζεται, διπλώνοντας μια τεράστια πετσέτα και τοποθετώντας την μπροστά του στο booth. Μάλλον τα πράγμα στην Ένσταση από μια ώρα και μετά, γίνονται πολύ καυτά.

«Ο Dj Leo είναι από τους πρώτους και καλύτερους στην Αθήνα και είναι εδώ μαζί μας από το ξεκίνημα. Είναι από τους εξαιρετικούς και πέρα από τις επιτυχίες τις δεκαετίας του ’80, παίζει ό,τι καινούριο βγει. Βάζουμε και λαϊκά μετά, όλα τα είδη. Κάπου στις 2 το γυρνάμε στο λαϊκό, όπου βγαίνουν και πανέρια με γαρίφαλα, και μετά τις 4 το ξημέρωμα το γυρνάμε και πάλι στη ντίσκο. Εδώ ο κόσμος χορεύει στην πίστα μόλις αρχίσει η μουσική, μέχρι το τελευταίο κομμάτι». Ρωτώ τον κύριο Παύλο, αν νοσταλγεί καθόλου τα στραφταλιστά 80’s. “Καλά ήταν, αλλά και αυτή η δεκαετία που ζούμε τώρα είναι καλή. Μπορεί τα πράγματα να είναι δύσκολα, αλλά πρέπει να πιστεύουμε και λίγο σωστά; Ο θεός έχει για όλους.».

Ήρθε όμως η ώρα να πάω μέσα και να χορέψω τη Μαρίνα που της το είχα τάξει και για αυτό με συνόδεψε σε αυτή την υπέροχη βραδιά. Στην πίστα πιάσαμε φιλίες με εξαιρετικές προσωπικότητες. Ο Παύλος, που εμείς βαφτίσαμε «χέλι» λόγω της χορευτικής του δεινότητας, χορεύει σαν τον John Travolta, είναι 45 ετών και έρχεται στην Ένσταση από μικρό παιδί. Τον ρωτήσαμε πονηρά ποια είναι η αγαπημένη του ταινία και η απάντηση ήταν αυτή που περιμέναμε: «Το Dirty Dancing». Ο Patrick Swayze της Πατησίων έβαλε στο μάτι τη Μαρίνα.  «Μα τι σου έχει κάνει ο δικός σου και είσαι μόνη σου εδώ;», τη ρώτησε και της αντίτεινε κιόλας, «Έχω τη λύση σε όλα τα προβλήματα».

enstasi-34 enstasi-33 enstasi-32 enstasi-31

Από την άλλη εγώ, είχα άλλα σουξέ. Βαρέων – βαρών. Ο θεούλης της ντίσκο, πληθωρικός, αλλά εντυπωσιακά ευκίνητος, όλο και με έπιανε και με έφερνε στροφές. Όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να αποσπάσω το όνομά του. Μονάχα μου τραγουδούσε μουρμουρίζοντας ακατάληπτους στίχους.

Στο dance floor της Ένστασης κάναμε και μια φίλη. Η Μαρία είναι από τη Μολδαβία και μένει στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια. Έρχεται με τις φίλες τις τα Σάββατα για να χορέψει.. Της αρέσει στην Ελλάδα και λέει ότι αν έχεις φίλους να περνάς καλά είναι ωραία. Λίγο πριν αφήσουμε την πίστα [τη στιγμή που ξεκίνησαν τα λαϊκά δηλαδή] μας πρότεινε να μας πάει στο σπίτι με το αμάξι της στο τέλος της βραδιάς.

Καθόμαστε και πάλι στο τραπέζι παρατηρώντας τον κόσμο. Γυναικοπαρέες που κοιτούν σαν λουκουμάκι όποιον μπαίνει στο μαγαζί και είναι κάτω των 40,  μπαμπάδες που μυούν στα μυστικά της νύχτας τους γιούς τους και άντρες σιωπηλοί και ανέκφραστοι, πίνουν ουίσκι και καπνίζουν στην καρέκλα αραχτοί με τα μάτια καρφωμένα στην πίστα, εκεί όπου κυρίες – ως επί τω πλείστον – ξένης καταγωγής με στραφταλιζέ και λεοπάρ μπλουζάκια και βινυλ κολάν και φούστες λικνίζονται στους ρυθμούς τραγουδιών του Γιώργου Τσαλίκη που αναφέρουν την λέξη αρχίδι τόσες φορές, που καταντάει παράνομο.

Στο πίσω τραπέζι από το δικό μας κάθεται ένας κύριος γύρω στα 40. Πιάνουμε κουβέντα και σχολιάζει τα κορίτσια που χορεύουν. «Φαντάζεσαι πως θα είναι αυτή το πρωί όταν τη δεις;!», μας λέει δείχνοντας τυχαία με το χέρι κάποια που χορεύει στην πίστα. «Τέταρτη φορά είναι που ερχόμαστε εδώ, μας έφερε ένας φίλος. Τι να μου αρέσει. Μαλακίες κάνουμε και ερχόμαστε».

enstasi-30 enstasi-29 enstasi-28 enstasi-27 enstasi-26 enstasi-25 enstasi-24 enstasi-23enstasi-49 enstasi-50

Ένσταση Club, 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 270
Ανοιχτά Παρασκευή και Σάββατο από τις 23:00 και μετά.

Κείμενο: Φιλίππα Δημητριάδη
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρσατζάς