«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη στην Άνω Τούμπα. Έμεινα εκεί μέχρι τα 18. Η μητέρα μου είναι από τη Ζάκυνθο, οπότε αισθάνομαι και λίγο νησιώτισσα. Μετά πήγα στις Σέρρες για να σπουδάσω λογιστική. Πείστηκα ότι μου ταιριάζει. Ήθελε και ο πατέρας μου γιατί έχει ένα λογιστικό γραφείο και ξέρεις, μπαίνουν όλοι στο τριπάκι «έτοιμη δουλειά». Όμως πάντα ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο. Από το λύκειο. Ε, και στα φοιτητικά χρόνια αυτό ωρίμασε ακόμα περισσότερο μέσα μου.

IMG_2142

Έκανα το χρέος μου να τελειώσω τη σχολή. Όμως είμαι τόσο υπερκινητική και δραστήρια που oύτε να το σκεφτώ δεν μπορώ να είμαι λογίστρια σε ένα γραφείο. Είχα φροντίσει, βέβαια, να ετοιμάσω το έδαφος για το τι θα ακολουθούσε. Σε κάτι κλασικές οικογενειακές μαζώξεις κάτι Κυριακάτικα μεσημέρια έβρισκα λίγο χώρο και το πετούσα. Έλεγα στον μπαμπά μου «ξέρεις, εγώ θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο». Με σνόμπαρε, θυμάμαι. «Από που κι ως που εσύ με το θέατρο» και «πώς σου ‘ρθε αυτό;», ξέρεις. Αυτά είναι γνωστά.

Αρχικά δεν με πίστεψαν οι γονείς μου ότι το εννοούσα. Νόμιζαν ότι απλά θέλω να κατέβω στην Αθήνα για να κάνω dolce vita. Όταν όμως τους ανακοίνωσα ότι θα δώσω εξετάσεις και με είδαν προετοιμασμένη, κατάλαβαν ότι το εννοώ. Και κατά κάποιο μαγικό τρόπο το δέχτηκαν. Μάλιστα ο πατέρας μου με στήριξε την πρώτη φορά που κόπηκα στις εξετάσεις του Εθνικού. Μου έλεγε «να δώσεις ξανά του χρόνου». Είδαν το πείσμα μου, με πίστεψαν και με στήριξαν.

Μετά ήρθε η Αθήνα. Προτίμησα να έρθω σε μια ιδιωτική σχολή γιατί πίστευα ότι εδώ έχει καλές δραματικές σχολές. Ήξερα λίγα άτομα. Στην αρχή ήταν δύσκολα, κοιμόμουν στον καναπέ μιας φίλης. Φοίτησα στην σχολή ‘Αρχή’ της Νέλλης Καρά. Πέρασα υπέροχα. Αγάπησα ακόμα πιο πολύ το θέατρο. Πολύ δημιουργικά χρόνια. Έτσι είναι όταν κάνεις αυτό που θέλεις.

10178206_10152375287909257_1715742922_n

Μετά με δύο φίλες και συναδέλφους από την δραματική σχολή κάναμε τις Cheekbones, μια θεατρική ομάδα. Πήραμε μέρος το 2010 στο Bob Theater Festival και κερδίσαμε στο διαγωνιστικό μέρος. Μας ψήφισε το κοινό και έτσι κάναμε για ένα χρόνο μια μαύρη γκροτέσκ κωμωδία στο θέατρο Χώρα. Ήταν λίγο ιδιαίτερο αυτό που κάναμε. Τρία κορίτσια που παίζουν όλους τους ρόλους από ένα έργο που λεγόταν Το αγόρι που κλότσαγε γουρούνια του Τομ Μπέικερ.

Συνεχίσαμε με τα κορίτσια και κάναμε και άλλες δουλειές. Εδώ και ένα χρόνο η ομάδα, βέβαια, έχει λίγο αλλάξει. Μια εκ των βασικών συντελεστών, η Ελένη Ευταξοπούλου, ζει πλέον στην Καλαμάτα και έχει και παιδί. Οπότε μείναμε εγώ και η Αγγέλικα Σταυροπούλου και προστέθηκε άλλο ένα μέλος, ο Στέφανος Αχιλλέως. Σε λίγο καιρό με την ομάδα θα παρουσιάσουμε κάτι καινούργιο που ετοιμάζουμε στο Bios τον Μάιο, πάλι στα πλαίσια του Bob Festival. Έχει να κάνει με μια αλλόκοτη οικογένεια».

Ζεις από την ηθοποιία;
Ζω λίγο. Εντάξει, τα καταφέρνω. Τώρα πρόσφατα έκανα και μια διαφήμιση για την airfasttickets.gr. Είχε πλάκα η Air Bahal. Είμαι χαρούμενη γιατί βγήκε ένα αποτέλεσμα αρκετά καλό. Με τις διαφημίσεις είναι λίγο δύσκολο γιατί κάνεις το γύρισμα αλλά δεν ξέρεις τελικά πως θα είναι το τελικό. Γενικά, πάντως, είμαι αισιόδοξη. Ξέρεις τι βλέπω; Ότι παρόλο που υπάρχει κρίση, γίνονται συνέχεια δουλειές. Δεν έχει πέσει ο ρυθμός της δημιουργίας.

aleksandra shooting

Ποια είναι η τελευταία ταινία που είδες και σ’ άρεσε;
Το Dallas Buyers. Μ’ άρεσε πολύ σαν ταινία. Ζήλεψα το πόσο ωραία έπαιξαν αυτοί οι άνθρωποι και άλλαξαν για την ταινία.

Κινηματογράφο, ή θέατρο;
Και τα δύο. Ο κινηματογράφος με ιντριγκάρει λίγο περισσότερο γιατί δεν έχω κάνει. Αλλά μ’ αρέσει πολύ. Μπορώ να δω και 5 ταινίες συνεχόμενα. Στο θέατρο δεν μπορείς να το κάνεις αυτό πολύ εύκολα, εκτός αν πας σε φεστιβάλ.

Παράσταση, ή ταινία που σε καθόρισε;
Γαμώτο, αυτό είναι δύσκολο. Πρέπει να πεις κάτι για το οποίο θα είσαι σίγουρος και είναι τόσες πολλές αυτές και οι ταινίες και οι θεατρικές παραστάσεις. Πρόσφατα είδα την Ιλιάδα του Λιβαθηνού και μου άρεσε πάρα πολύ. Με έχουν διαμορφώσει και οι παραστάσεις του καθηγητή μου στην σχολή, του Μαυρογεωργίου. Και η παράσταση του Θοδωρή Τερζόπουλου «Η τελευταία μάσκα: Falimento». Με έχει σημαδέψει και η δουλειά του εγγονού του Τσάπλιν του James Thierree. Συγκλονίστηκα όταν είδα το Raul το 2010. Τον ερωτεύτηκα. Δεν σταμάτησα να βλέπω video στο youtube και ήθελα να πάω στο Παρίσι να τον βρω (είναι και η αγαπημένη μου πόλη). Όταν ξανάρθε με την επόμενή του παράσταση δεν μου άρεσε τόσο. Είχα μείνει στο Ραούλ μάλλον που ήταν πιο απλό.

10151018_10152374529049257_230974284_n

Είσαι καθόλου χίπστερ;
Ξέρω γω. Ίσως λίγο. Πάω σε χιπ μέρη. Ντύνομαι λίγο vintage. Έχω σπαστό ποδήλατο. Αλλά από την άλλη, δεν έχω μούσια.

Η Εύη Δόβελου παίζει σε ένα παιδικό έργο την “Τελεία” σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπογδάνου κάθε Κυριακή στο Scrow Theater (Αρχελάου 5, Παγκράτι). Είναι η ιστορία ενός παιδιού που μαθαίνει να αντιμετωπίζει τους φόβους του. Με την ομάδα cheekbones ετοιμάζουν μια παράσταση στα πλαίσια του Bob Theater Festival στο Bios.

Κείμενο: Κωστής Πιερίδης
Φωτογραφίες: Γιάννης Γεωργούλιας