Στα 14 χρόνια που υπάρχουν ως μπάντα οι Film έχουν αποκτήσει μεγάλη εμπειρία από την ελληνική κατάσταση και όχι μόνο στη μουσική. Ευχάριστη και όχι τόσο ευχάριστη. Άλλαξαν συνθέσεις, άλλαξαν τον ήχο τους,  άλλαξαν -φυσικά- και τα πάντα γύρω τους. Προφανώς και οι ίδιοι. Στα 14 αυτά χρόνια έβγαλαν τρία άλμπουμ, έκαναν πολλές ζωντανές εμφανίσεις, απόκτησαν φανατικό κοινό και εμφανίστηκαν σε ξένα φεστιβάλ όπως το Popkomm στην Γερμανία, το Spot στην Δανία και το Iceland Airwaves στην Ισλανδία, η οποία είναι και η αγαπημένη τους χώρα. Σήμερα οι Film δημιουργικά βρίσκονται στην καλύτερη φάση τους και το νέο άλμπουμ τους Eclipse το αποδεικνύει. ΟΔημήτρης, ο Κώστας και ο Μανώλης μέσα από το τέταρτο άλμπουμ τους επανασυστήνονται, πειραματίζονται και παίζουν με την ατμόσφαιρα του soundtrack και της βροχής. Η στροφή στον πιο ηλεκτρονικό ήχο και η νοσταλγική «επιστροφή» στα ’80s τους πάει πολύ και το Eclipse είναι ένας απολαυστικός δίσκος.

Ο Δημήτρης είναι γραφίστας, ο αδερφός του ο Κώστας, φαρμακοποιός και ο Μανώλης δουλεύει σε εταιρεία καλλυντικών. Με τον Δημήτρη, πήγαμε μεσημέρι στο Bios για να δούμε τον καινούργιο χώρο, το Tesla. Και να μιλήσουμε. Ήμασταν για λίγη ώρα στο ίδιο μαγαζί χωρίς να έχουμε αναγνωρίσει ο ένας τον άλλον. Ακούγαμε και την πρόβα της διπλανής αίθουσας για μια θεατρική παράσταση που είχε άπειρες βρισιές, τις οποίες δεν τολμάω να ξεστομίσω οπότε τo σκηνικό της συνάντησής μας ήταν σαν από ταινία. Ήταν μια καλή αρχή για την συνέντευξη.

Αφού λοιπόν αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλο και παραγγείλαμε τους καφέδες μας, ο Δημήτρης έκανε μια μικρή ανασκόπηση. «Η μπάντα είμαστε εγώ, ο αδερφός μου ο Κώστας και ο Μανώλης. Με τον αδερφό μου παίζαμε από το γυμνάσιο. Μεγαλώσαμε όλοι στην Αθήνα. Ο αδερφός μου αρχικά είχε μπει σε μπάντες και έπαιζε τύμπανα. Ξεκινήσαμε με heavy metal μπάντες. Ήμουν κανονικότατα μεταλάς πιο μικρός. Είχα γραφτεί σε ωδείο για αρμόνιο αλλά το παράτησα γιατί δεν μπορούσα τα θεωρητικά. Νομίζω ότι η θεωρία σε περιορίζει και λίγο. Γιατί παίζεις και λες «αυτό δεν πρέπει να είναι σωστό, πρέπει να είναι όλα σωστά». Πρώτα ήρθε η μουσική και μετά ήρθε η γραφιστική. Έφτιαχνα εξώφυλλα για τις μπάντες που παίζαμε. Και έτσι η γραφιστική έγινε το επάγγελμά μου. Αλλά δεν σταμάτησα ποτέ να ασχολούμαι με την μουσική».

DSC_0123-2

«Το άλμπουμ «Eclipse» ήρθε σαν μια ανάγκη. Έχει μια διαστημική ατμόσφαιρα και απόκοσμα μεν μελωδικά δε φωνητικά. Υπάρχουν sci-fi disco στοιχεία, επιρροές από pop και μια νοσταλγική επιστροφή στην ηλεκτρονική μουσική των ’80s. Η αγάπη μας για τον κινηματογράφο φυσικά μας έχει επηρεάσει. Θέλαμε να φτιάξουμε κάτι βροχερό, κινηματογραφικό και ατμοσφαιρικό». Όταν ακούσεις το άλμπουμ, θα καταλάβεις ότι το πέτυχαν.

Η λέξη «Film» είναι μια λέξη που χρησιμοποιούμε τόσο πολύ αλλά μας ακούγεται «κάπως» για όνομα μπάντας. «Το όνομα της μπάντας μπορεί να είναι κλισέ» μου λέει με γέλια ο Δημήτρης. Του λέω ότι είναι δύσκολο ακουστικά γιατί δεν ξέρεις αν είναι feel, film ή fill. «Το όνομα προέκυψε από την αρχή. Ξεκινήσαμε το 2000 και παίζαμε μόνο instrumental κομμάτια χωρίς στίχους. Είχαμε αυτή την κατεύθυνση πιο πολύ. Το όνομα film αντικατόπτριζε μια soundtrack κατάσταση που έχουμε υιοθετήσει και μας αρέσει. Και υπάρχει ακόμα και πάντα θα υπάρχει μια τέτοια ατμόσφαιρα στην μπάντα μας».

Οι Film έχουν συγκεκριμένο outfit ως μπάντα. «Φοράμε ημιδιάφανα αδιάβροχα. Σαν ιδέα, το είχα σκεφτεί εγώ προκειμένου να αποκτήσουμε ειδικά για αυτό το άλμπουμ κάτι συγκεκριμένο σαν concept. Δεν βλέπω τις στολές ως ένα μέσο για να κρύψουμε τις ταυτότητές μας. Απλά, αυτό μετατοπίζει το ενδιαφέρον του κοινού από τον άλλον, το τι φοράει και το πώς κινείται, στην μουσική. Είμαστε σαν ήρωες από ταινία. Δίνει και κάποιο concept όλο αυτό. Είναι βροχερό το concept αυτή την φορά. Άλλωστε, έχουμε επηρεαστεί από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, το Blade Runner και όλο αυτό το κάπως σκοτεινό που βγάζει».

DSC_0151-2

Η ηλεκτρονική μουσική δεν έχει τόσο μεγάλο κοινό στην Ελλάδα. Και ο Δημήτρης μου έδωσε την δική του εκδοχή.«Γενικά, και στην διεθνή σκηνή, αν δεν έχεις επαφή, με την εξέλιξη που υπάρχει, χάνεσαι. Δεν είναι απαραίτητο να έχεις ακούσει ό,τι μουσική κυκλοφορεί βέβαια. Απλά πρέπει να έχεις μια τριβή. Αν δεν την έχεις, δεν μπορείς να προσλάβεις αυτό που έχει να σου δώσει κάτι. Δεν το καταλαβαίνεις. Σου φαίνεται πολύ απόμακρο. Στο εξωτερικό και στις βόρειες χώρες ειδικά, όσοι ακούνε ηλεκτρονική μουσική είναι σαν κοινότητα. Στα φεστιβάλ του εξωτερικού που συμμετείχαμε, ήταν πολύ ωραία η ατμόσφαιρα και το κλίμα του κοινού. Τους βοηθάει και ο καιρός εκεί».

Ο Δημήτρης ακούει Lana del Rey και οι Film έχουν επηρεαστεί στην ζωή και την μουσική τους από τους Pink Floyd. «Η Lady Gaga μουσικά είναι μηδέν. Η Lana del Rey είναι mainstream αλλά έχει περιεχόμενο. Έχει και μια ειρωνεία όσον αφορά το concept που έχει με την Αμερική. Μου αρέσει η Lana. Έχει δημιουργήσει αυτή την εικόνα της παρακμάζουσα starlet που ναι μεν είναι πολύ πετυχημένη και αγαπητή, όμως καταβάθος είναι βυθισμένη στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη. Πέρα από την Lana, δεν ακούω mainstream. Από επιρροές, οι Floyd είναι σχολή. Όλες οι μπάντες και εμείς φυσικά έχουμε επηρεαστεί. Ήταν πρωτοπόροι στην γενιά τους. Και ακόμα είναι».

Οι Film βγαίνουν πολύ στο κέντρο και το αγαπούν πολύ αν και μένουν στα προάστια. «Κάνουμε βόλτες στην Ερμού. Πηγαίνουμε πολύ στο Cantina Social, στο six dogs. Περπατάμε πολύ στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είμαστε γέννημα θρέμμα Αθηναίοι. Μας αρέσει το κέντρο».

DSC_0132-2

Ο δίσκος των Film κυκλοφορεί σε κασέτα, βινύλιο και cd. «Το βινύλιο είναι μουσική. Έχει κρατήσει με τα χρόνια. Είναι ό,τι αξίζει, είναι το ολοκληρωμένο. Έχει μια άλλη κουλτούρα, φέρνει μαζί του και την αισθητική του άλμπουμ. Έχει την αξία του συλλεκτικού. Και από την στιγμή που το cd έχει ευτελιστεί, αποκτά και πάλι νόημα το βινύλιο. Είναι ολόκληρη διαδικασία. Θα κάτσεις να το βγάλεις από την θήκη, θα το βάλεις να το ακούσεις, θα αλλάξεις πλευρά. Θέλει την προσοχή σου. Δεν λέω ότι είναι κακό να εξελίσσεται η τεχνολογία. Αλλά το βινύλιο είναι άλλη υπόθεση. Είναι ο βασιλιάς».

Το Eclipse των Film κυκλοφορεί σε βινίλιο, CD και ψηφιακή μορφή από την Inner Ear.

http://filmband.gr/
https://www.facebook.com/wearefilm

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς