Αυτό δήλωνε γοητευμένη πριν από μερικά χρόνια η Maria del Tránsito Santos, Ισπανίδα δασκάλα φλαμένκο, βλέποντας τις νεαρές κοπέλες στο χορό. Δύο από τις εξαιρετικές χορεύτριες -και ιδιάζουσες περιπτώσεις- φόρεσαν τα καλά τους, χόρεψαν για μας στην φθινοπωρινή εξοχή και μας μίλησαν για τα πάνω και τα κάτω της ζωής, για τις φιλοδοξίες τους λίγο πριν αποχαιρετίσουν την εφηβεία, αλλά κυρίως για την μεγάλη τους αγάπη, το φλαμένκο.

Flamenco 3

Απόγευμα, λίγο πριν ο ήλιος χαθεί για τα καλά, συναντήσαμε την Τζένη σε ένα καφέ έξω από το χωριό. Η μια πλευρά του αγκαλιάζει έναν λοφίσκο και η άλλη έχει πιάτο ολόκληρη την Θεσσαλονίκη. Βάζει με την βοήθεια της δασκάλας της το λιγότερο φωτεινό φόρεμα, τόσο μακρύ που κρύβει τα κόκκινα σταράκια της. Σφιγμένη και λιγομίλητη, όταν εκτελεί τις χορευτικές κινήσεις περνάει σε άλλη διάσταση. Το βλέμμα της είναι βαθύ, μελαγχολικό και συνάμα ανέκφραστο. Όταν χαμογελάει, όμως, φωτίζονται τα πάντα. Η Τζένη έχασε την μητέρα της στα 18 της, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. «Η απώλεια με έκανε να χάσω την γη κάτω από τα πόδια μου», λέει. Αυτή η απώλεια την έφερε κάτω από τα 40 κιλά, λόγω της δύσκολης ψυχολογικής της κατάστασης. Αλλάζουμε την κουβέντα, μας λέει για τα ταξίδια της σε Πολωνία, Γερμανία, και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Χορεύει από τα 11 της, αρχικά κλασικό μπαλέτο και μετά αποκλειστικά φλαμένκο. «Όταν ξεκίνησαν χορό τα κορίτσια, κοιμούνταν όρθιες όποτε κάναμε κλασικό», ακούγεται από δίπλα της η δασκάλα. «Το γυρίσαμε σε φλαμένκο κι έκτοτε το ενδιαφέρον τους εκτοξεύτηκε!». Η Τζένη συμφωνεί, μας μιλάει για την απόφαση της δασκάλας της να της δώσει ορισμένα τμήματα να διδάξει, λίγο πριν από το τραγικό συμβάν. «Ήταν μια έκπληξη για μένα, αλλά με βοήθησε να έχω απασχολημένο συνέχεια το μυαλό μου», προσθέτει. «Πλέον, το να διδάσκω ίσως έχει και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Μ’ αρέσει να είμαι από πίσω, να χορογραφώ, να δημιουργώ». Χαμογελάει. Όταν την ρωτάω αν της λέγανε να επιλέξει μεταξύ της σχολής της (σπουδάζει Γεωπονία) και τον χορό, μου απαντάει δίχως δεύτερη σκέψη, «θα διάλεγα το χορό». Όσο για το μέλλον, «βλέποντας και κάνοντας, δεν έχω μακρινούς στόχους, όλα είναι καλοδεχούμενα, μπορεί να γίνω γνωστή και διάσημη, μπορεί και όχι. Όπως και να ‘χει, εγώ θα συνεχίσω να κάνω αυτό που μου αρέσει παραμένοντας στο χορό».

Flamenco 2

Αν η Τζένη έφτασε να είναι η πιο αδύνατη κοπέλα της ομάδας της, η Ματίνα ήταν πάντοτε ακριβώς το αντίθετο. Μια γεματούλα χορεύτρια, στρουμπουλή, με μερικά κιλά περισσότερα απ’ ότι επιβάλλουν τα στερεότυπα της τέχνης του χορού. «Δεν ένιωσα ποτέ τα κιλά μου να με επηρεάζουν ιδιαίτερα ή να με καταρρακώνουν ψυχολογικά μέσα στα πλαίσια του χορού. Θα έλεγα, μάλιστα, πως ίσως περισσότερο στην έξω ζωή να μ’ έχουν ενοχλήσει». Η Ματίνα είναι ορμητική, γεμάτη ενέργεια, δεν αισθάνεται καθόλου κομπλεξαρισμένη. Έχει ένα ιδιαίτερο χιούμορ και αυτοσαρκάζεται συνέχεια. «Οι περισσότεροι κρίνουν από την εμφάνιση, δεν κρύβω ότι το κάνω κι εγώ, μέχρι να δεις όμως πώς κάνει την δουλειά του ο άλλος, πώς χορεύει συγκεκριμένα, καλό είναι να μην βγάζεις βεβιασμένα συμπεράσματα. Δεν είναι σωστό να πατάνε σε προκαθορισμένες αντιλήψεις και κανόνες». «Όταν ανεβαίνει στην σκηνή και κάνει την πρώτη στροφή, τα ξεχνάς όλα, έχει τρομερό πάθος!», λέει η δασκάλα της πιο δίπλα. Διηγούνται ιστορίες γεμάτες κωμικοτραγικά περιστατικά και στιγμές απείρου γέλιου. «Η χειρότερή μου ήταν όταν πήγαμε για παραστάσεις στην Γερμανία, ήμουν δεν ήμουν 15 ετών, σε μια πολιτιστική ανταλλαγή του Δήμου μας με αντίστοιχες χορευτικές ομάδες εκεί. Κάθε κοπέλα φιλοξενούνταν από μια Γερμανική οικογένεια, και μένα μου έτυχε μια vegetarian! Το πρωινό μας ήταν ένα ποτήρι νερό κι ένα μήλο, άσε που τρώγαμε μεσημεριανό το απόγευμα μετά τις πρόβες! Έχασα 5 ολόκληρα κιλά!».

Η Ματίνα πλέον σπουδάζει στην πόλη των Σερρών, λογιστική, ενώ παράλληλα έχει ξεκινήσει να διδάσκει φλαμένκο σε σχολές. «Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω με τον χορό, δεν μου πάει η καρδιά να το σταματήσω, αλλά δεν ξέρω πού θέλω να το φτάσω. Κι έπειτα, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα στην Ελλάδα με τον χορό, πόσο μάλλον το φλαμένκο που δεν είναι πολύ γνωστό, σε σχέση με το μπαλέτο, το σύγχρονο ή το hip hop. Θέλει τεράστιο κόπο».

Flamenco 4

Κείμενο: Άρης Μπούρας
Φωτογραφίες: Κυριάκος Νοχουτίδης

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag