str (10)

Με τον Χρήστο Καπάτο συναντηθήκαμε στο Μοναστηράκι, στην πλατεία. «Όταν σε είδα να έρχεσαι φουριόζα προς το μέρος μου ήθελα να σε φωτογραφίσω», μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα στη συνέντευξη. Ο Χρήστος ασχολείται επαγγελματικά με την φωτογραφία τα τελευταία πέντε χρόνια. Κάνει φωτογραφία δρόμου και ασχολείται με διάφορα άλλα πρότζεκτ. Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα πρότζεκτ του, που διαρκεί μέχρι σήμερα είναι «Η φωνή του Αντώνη», στο οποίο ο Χρήστος φωτογραφίζει την καθημερινότητα του πατέρα του από τη στιγμή που έπαθε απανωτά εγκεφαλικά και μετά.

«Η ανθρώπινη κατάσταση με ενδιαφέρει πολύ. Οι φωτογραφίες μου είναι εστιασμένες στον άνθρωπο», λέει. «Όταν κάνω φωτογραφία δρόμου για παράδειγμα νιώθω ότι θέλω να δημιουργήσω εικόνες και όχι να τις «τραβήξω». Συνήθως φωτογραφίζω αυτό που μου τραβάει την προσοχή και συγχρόνως νιώθω μία σύνδεση με αυτόν που φωτογραφίζω. Δε σου έχει τύχει να είσαι σε μια στάση, να παρατηρείς κάποιον και να νομίζεις ότι ξέρεις τι σκέφτεται. Είναι αυτό το κλισέ που λένε ότι ο φωτογράφος φωτογραφίζει τον εαυτό του. Οι φωτογραφίες μου βγάζουν θλίψη και οι άνθρωποι που μου τραβάνε την προσοχή στο δρόμο έχουν ζωγραφισμένη την ζωή στο πρόσωπό τους. Είναι αυτοί που στον δρόμο τους κοιτάζω για τρία δευτερόλεπτα παραπάνω από ότι τους υπόλοιπους περαστικοί. Σαν να μοιραζόμαστε μια αλήθεια και αυτό μας συνδέει με κάποιο τρόπο.

Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο στιλ, φωτογραφίζω με διάφορα μέσα και τρόπους. Θέλω η εικόνα να έχει κάτι από μένα και δεν με ενδιαφέρει να βγάλω απλά μια καλή φωτογραφία».

str (17) str (16) str (15) str (14) str (13) str (12) str (11)

Συζητάμε με τον Χρήστο για το πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με την φωτογραφία και για ένα σοβαρό ατύχημα που έπαθε και τον έκανε να δει τα πράγματα αλλιώς.

«Το 2005 δούλευα ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικά video clip τότε που η βιομηχανία της μουσικής ήταν στα πάνω της. Έβλεπα τον διευθυντή φωτογραφίας να προσπαθεί να δημιουργήσει το σωστό κάδρο για να βγάλει το τέλειο πλάνο και να δημιουργήσει μια σκηνή με το φως και ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ. Τότε ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη φωτογραφία ερασιτεχνικά. Ως βοηθός σκηνοθέτη έμαθα πολλά, ήταν ωραία δουλειά, δημιουργική και παραγωγική και απαιτούσε να είμαι συνέχεια έξω με κόσμο. Ήμουν στα τριάντα και ζούσα μία ζωή πολύ δραστήρια, ήμουν μέσα σε όλα. Όλα αυτά σταμάτησαν κάπως απότομα.

Το 2006 είχα ένα σοβαρό ατύχημα με την μηχανή και αυτό με άφησε για πολλά χρόνια εκτός. Είχα σπάσει πόδια, πλευρά έκανα τέσσερις εγχειρίσεις και έμεινα στο κρεβάτι για δυόμιση χρόνια. Ήταν μία σκοτεινή εποχή. Αυτή η εμπειρία με έκανε πολύ καλύτερο άνθρωπο, με έκανε να δω τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Με έκανε να διακρίνω την κανονικότητα και τα στερεότυπα και να μπορώ να ξεχωρίζω τι πραγματικά έχει σημασία στην ζωή μου. Για μένα είναι οι άνθρωποι και τα συναισθήματα, πολύ βασικά πράγματα που ξεχνάμε. Μπορεί να ακούγεται χαζό αλλά πραγματικά χαίρομαι που μου συνέβη και με οδήγησε στη ζωή που κάνω τώρα.

Όταν σηκώθηκα από το κρεβάτι πήγα να δουλέψω σε ναυτιλιακή ήταν κάτι που είχα σπουδάσει και είχα προϋπηρεσία. Με τα video clip και τη σκηνοθεσία σταμάτησα να ασχολούμαι, ο κόσμος της showbiz σε ξερνάει την επόμενη μέρα αν δεν προσφέρεις. Ξεκίνησα όμως πιο εντατικά με την φωτογραφία τότε. Στην ναυτιλιακή δούλεψα για ενάμιση χρόνο, τόσο άντεξα. Κάθε πρωί που έβαζα την γραβάτα έκανα εμετό από το άγχος, σκεφτόμουν τι θα μου πει το αφεντικό ή ο πελάτης. Ένα πρωΐ τους πήρα τηλέφωνο και τους είπα ότι δεν θα ξαναπάω. Τότε έτυχε να με φωνάξει ένας φίλος να πάμε να φωτογραφίσουμε έναν γάμο. Και κάπως έτσι ξεκίνησα επαγγελματικά με την φωτογραφία.

str (20) str (19) str (18)str (9) str (8) str (7) str (6) str (5) str (4) str (3)

Το φωτογραφικό πρότζεκτ «Η φωνή του Αντώνη» παρουσιάστηκε πέρσι στο πλαίσιο της έκθεσης Depression Era,  στο Μουσείο Μπενάκη. Ο Αντώνης παραβρέθηκε στα εγκαίνια της έκθεσης. «Ήταν πολύ περήφανος και μου αρέσει αυτό, γιατί καταλαβαίνει την αγάπη με την οποία γίνεται», λέει ο Χρήστος και μου μιλάει για την περιπέτεια του πατέρα του και το πρότζεκτ του. «Στα τέλη του 2011, ο πατέρας μου έπαθε ένα εγκεφαλικό από τότε πάθαινε ένα κάθε έξι μήνες, ευτυχώς όχι πολύ βαριά. Είχα αναγκαστεί ήδη να γυρίσω στο πατρικό μου όταν παράτησα τη δουλεια στο γραφείο και άρχισα να τον φωτογραφίζω τότε. Ένας φίλος λέει, ότι φωτογραφίζω αυτά που με αφορούν. Ζω και δουλεύω στο σπίτι με τον πατέρα μου και δεν μπορώ να μην τον φωτογραφίσω είναι κάτι που με αφορά προσωπικά. Όταν συνήλθε λίγο από το εγκεφαλικό, του έμειναν κάποια προβλήματα κινητικά. Είχε γίνει πιο αργός στο περπάτημα, το ένα του χέρι ήταν σχεδόν παράλυτο και δεν μπορούσε να μιλήσει καλά. Για να επικοινωνήσουμε, ξεκίνησε να γράφει πολύ. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και το έκανα μέρος του πρότζεκτ μου. Το πρότζεκτ το ονόμασα η φωνή του Αντώνη. Τα γραπτά αυτά έχουν μία συγκινησιακή φόρτιση. Αυτή η εμπειρία με έχει κάνει να βλέπω τη φθορά με έναν διαφορετικό τρόπο και να εκπαιδεύομαι σε αυτή. Είναι ψυχοφθόρο αλλά από την άλλη γεμίζω με εμπειρίες. Το ξέρω ότι ο πατέρας μου θα φύγει κάποια στιγμή από τη ζωή. Δεν ξέρω αν θα το πάρω ψύχραιμα ή αν θα τρελαθώ τελείως εξαιτίας της καθημερινής μου επαφής. Όσο είμαι εκεί και είναι και ο Αντώνης εκεί θα τον φωτογραφίζω».

Η φωνή του Αντώνη

13 12 1114 15 16 7 8 9 102 3 4 15 6

«Νιώθεις ποτέ ότι κρύβεσαι πίσω από την κάμερα;», τον ρωτάω.

«Όχι, πιστεύω ότι εκτίθεμαι πολύ όταν είμαι πίσω από την κάμερα. Είναι κάτι που με πονάει και το κάνω με δυσκολία. Το να καταφέρνω να επικοινωνώ την κοινή μας αλήθεια με τον κόσμο μεσα απο τις φωτογραφίες μου αυτό είναι για μένα είναι ο σκοπός. Αν μπορούσα θα έγραφα ή θα ζωγράφιζα.

Συζητάμε για την φωτογραφία στην εποχή μας και για τις συνθήκες που δουλεύουν οι φωτογράφοι αυτόν τον καιρό. «Είναι πολύ καλό όλο αυτό που γίνεται με τα μέσα. Πολύς κόσμος ασχολείται με την φωτογραφία και δίνεται μεγάλη ευκαιρία σε ανθρώπους με ταλέντο να ανακαλύψουν τον τρόπο να εκφραστούν. Σίγουρα κολυμπάμε στα σκουπίδια αλλά στατιστικά και μόνο να το πάρεις θα βγει κάτι καλό. Χαίρομαι να βλέπω κόσμο να σταματάει στον δρόμο και να βγάζει φωτογραφίες ακόμη και με το κινητό. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι όταν χάνεται η προσωπική επαφή εξαιτίας των social media. Ο σεξισμός, ναρκισσισμός είναι κάτι πολύ πεζό αλλά είναι σημεία των καιρών».

Ο Χρήστος έχει αποφασίσει να φωτογραφίζει γάμους για να βγάζει τα προς το ζην και έχει πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για αυτό.

str (2) str (1)self portrait with Kirki at home

«Μια ολόκληρη βιομηχανία της εικόνας συντηρείται με ανθρώπους που δουλεύουν στα μέσα και δεν πληρώνονται ή κακοπληρώνονται. Αυτό είναι ένας λόγος που έχω αποφασίσει να φωτογραφίζω γάμους. Εκεί σέβονται την δουλειά μου και με πληρώνουν για αυτήν. Το ξέρω ότι πολλοί φωτογράφοι την θεωρούν ευτελή φωτογραφία αλλά εγώ προκαλώ οποιονδήποτε να την κάνει, είναι μία δύσκολη δουλειά αν θέλεις οι φωτογραφίες σου να έχουν κάτι να πουν. Είναι στην ουσία documentary. Και δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω μία δουλειά στην οποία ο πελάτης δεν θα μου πει ‘κάνε ό,τι θέλεις’. Είμαι δημιουργός, δεν είμαι διεκπεραιωτής και δεν βάζω το όνομά μου όπου να ‘ναι», λέει λίγο πριν τελειώσουμε την κουβέντα μας και συνεχίσει την βόλτα του στο Μοναστηράκι, προς αναζήτηση προσώπων που δεν θα είναι απλοί περαστικοί.

http://christoskapatos.com/
http://christoskapatos.tumblr.com/