Ο Θωμάς Ζάμπρας είναι ένας από τους επτά κωμικούς που αποτελούν τη νεοσύστατη ομάδα γέλιου. Μίλησε στο Γκρέκα εκπροσωπώντας την ομάδα. Μαζί συζητήσαμε πράγματα που δεν έχουν ξαναειπωθεί για τα δεδομένα της κωμωδίας στην Ελλάδα του σήμερα, δεδομένης φυσικά και της έξαρσης του stand – up comedy τον τελευταίο ενάμισι χρόνο.

Επίσης μου έλυσε και κάποιες σημαντικές απορίες. Είναι οι κωμικοί βαθύτατα καταθλιπτικά άτομα; Πόσο «εύκολα» είναι τα αστεία που στοχεύουν αδύναμες κοινωνικές ομάδες; Και τέλος μιμούμαστε τους Αμερικάνους ή το ελληνικό stand – up έχει τη δική του αυθεντικότητα;

Πώς δημιουργήθηκε η ομάδα σας;
Είμαστε όλοι κωμικοί που ξεκίνησαν να πηγαίνουν σε διαγωνισμούς για νέους stand – up comedians, τα open mic. Γνωριστήκαμε εκεί, ταιριάξαμε, ταίριαξαν οι απόψεις μας για την κωμωδία και έτσι ξεκινήσαμε να συζητάμε την πιθανότητα να κάνουμε μια ομάδα που θα παράγει κωμωδία, χωρίς να ξέρουμε όμως ακριβώς τι είδους κωμωδία θα ήταν. Θα ήταν ιντερνετική; Κάτι άλλο; Έτσι μερικοί από εμάς ήταν και λίγο επιφυλακτικοί, γιατί το stand – up είναι και ατομικό άθλημα. Η ομάδα μπορεί να μας δημιουργούσε προβλήματα. Έτσι ξεκίνησε ένα αστείο και ο Μπούρας, από την ομάδα μας, μας αποκάλεσε «Η νέα ομάδα μέτριων κωμικών που κανένας δεν είναι 100% ψημένος για τη φάση». Όταν τελικά σχηματίστηκε η ομάδα το «100% για τη φάση» έμεινε και έγινε το όνομά μας.
Την ομάδα αποτελούν οι Πάρις Ρούπος, Κωνσταντίνος Μπούρας – Μπαϊμάκος, Άγγελος Σπηλιώπουλος, Γιάννης Καλκιτανίδης, Στάθης Γιαννακόπουλος, Blink Mike και ο υποφαινόμενος, Θωμάς Ζάμπρας.

komikoi (2)

Αφού ψηθήκατε για τη φάση, πώς κυλάει το πράγμα; Συνεννοείστε εύκολα;
Όπως σε κάθε ομάδα που αποτελείται από πολλά άτομα έτσι κι εδώ έχουμε δυσκολίες. Τις ξεπερνάμε γιατί υπάρχουν σημαντικές συγκλίσεις στο πως αντιμετωπίζουμε την κωμωδία. Πρωταρχικός μας στόχος είναι να προωθήσουμε το stand – up μας, να έχουμε guests παλιούς και νέους κωμικούς και να εξελισσόμαστε. Δεν αποκλείουμε το γεγονός να κάνουμε και κάτι στο ευρύτερο πλαίσιο της κωμωδίας κάποια στιγμή.

Ανέφερες και παλιούς κωμικούς. Βλέπεις να σας στηρίζουν;
Ναι, ναι. Η σκηνή στην Αθήνα είναι μικρή και έχουμε όλοι πολύ καλές σχέσεις μεταξύ μας. Το λέει και η Κατερίνα η Βρανά συνέχεια αυτό, που έχει ζήσει και μεγάλες κοινότητες κωμικών από μέσα, ότι είναι ευλογία αυτό το πράγμα, γιατί δε συμβαίνει σχεδόν ποτέ. Όχι μόνο λόγω αντιπαλοτήτων, αλλά κυρίως επειδή είναι αχανείς και απρόσωπες.

Εσύ Θωμά γιατί αποφάσισες να γίνεις κωμικός;
Πολύ πριν πάρω τη συνειδητή απόφαση να γίνω επαγγελματίας κωμικός, η κωμωδία ήταν πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Μου άρεσε να έχω καλό χιούμορ, διάβαζα πάρα πολλά χιουμοριστικά πράγματα, αστεία comics όπως ο Αρκάς. Ανακάλυψα το stand – up όταν είδα το Delirious του Eddie Murphy. Τότε έγινε ένα κλικ μέσα μου. Ήταν αυτό που μου άρεσε περισσότερο από όλα τα κωμικά πράγματα που έχω δει. Ξεκίνησα να γράφω κάποια μικρά κείμενα και όταν είδα ότι γίνονται εδώ στην Αθήνα διαγωνισμοί open mic, ήταν μονόδρομος πια το να πάω. Πήγε καλά απ’ την αρχή, ενθουσιάστηκα γι αυτό και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Τα πράγματα εξελίχθηκαν πιο γρήγορα απ’ ότι είχα φανταστεί.

Υπήρχε σκηνή stand – up στην Ελλάδα πριν αυτό το burst out που έχει γίνει το τελευταίο 8μηνο;
Υπήρχαν οι «Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη στην Αιόλου από το ’95 νομίζω. Εκεί ήταν οι πρώτες stand – up comedy βραδιές στην Αθήνα. Μετά το θάνατο της Λουκίας κάπως ξεθώριασε το όλο πράγμα και οι κωμικοί που ήταν μαζεμένοι στο κλαμπ αυτό και είχαν χτίσει ένα όνομα σκόρπισαν επειδή δεν είχαν μόνιμη στέγη. Άλλοι συνέχισαν να κάνουν παραστάσεις μόνοι τους άλλοι όχι. Εδώ και δύο χρόνια όμως αναβίωσε η κατάσταση στην κωμωδία. Πήρε φωτιά. Γίνονται συνέχεια open mics, άνοιξε και το Γκάζι Comedy Club και υπάρχουν πολύ καλές παραστάσεις όπως αυτή των Χατζηπάυλου – Φισφή και το «Πάντα Τέτοια» των Βύρωνα , Ατζαράκη, Χριστοφορίδη. Υπάρχει κίνηση.

komikoi (3)

Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που έγινε αυτή η αναβίωση;
Πιστεύω ότι με την κρίση ο κόσμος άρχισε να επιλέγει τη διασκέδασή του. Προσέχει που θα χαλάσει τα λεφτά του πλέον. Όταν έχεις ένα 10αρικο για όλο το Σαββατοκύριακο προσέχεις που θα το διαθέσεις. Επίσης οι καλλιτεχνικές ομάδες άρχισαν να δουλεύουν πολύ περισσότερο λόγω της ανεργίας ίσως. Σα να αύξησε τη δημιουργικότητα η κρίση. Άρχισαν παντού να εμφανίζονται θεατρικές ομάδες, ομάδες αυτοσχεδιασμού και να προσπαθούν να κάνουν πράγματα μόνοι τους. Η κωμωδία στην Ελλάδα πουλάει γιατί το γέλιο αρέσει στον Έλληνα. Υπήρχε η ζήτηση λοιπόν και άρα τα τελευταία δύο χρόνια έγινε και η προσφορά.

Δεν πιστεύεις πως ίσως η έξαρση της κωμωδίας είναι μια αμερικάνικη επιρροή; Ότι θέλαμε κάπως να το μιμηθούμε όλο αυτό;
Η Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι οι μεγαλύτερες σχολές στο stand – up comedy. Προφανώς όποιος ήθελε να ασχοληθεί με το stand – up και την κωμωδία είχε πρότυπο κάποιον Αμερικάνο ή κάποιον Άγγλο. Δε νομίζω ότι αντιγράψαμε τη σκηνή που υπάρχει εκεί. Ασυνείδητα έγινε. Πάντα μια προηγμένη χώρα ξεκινάει κάτι, κι αυτό σιγά – σιγά εξαπλώνεται με πολιτισμικά δάνεια.

Πολλοί από εμάς στην καθημερινότητά μας, υιοθετούμε το αμερικάνικο ή το αγγλικό χιούμορ επειδή είναι παντού στο διαδίκτυο. Έχεις παρατηρήσει αν οι κωμικοί κάνουν χιούμορ με περισσότερο ευρωπαϊκό ή αμερικάνικο τρόπο και όχι τόσο αμιγώς ελληνικό;
Ισχύει 100% αυτό που λες. Οι παλιοί κωμικοί που ξεκίνησαν στην Λουκία Ρικάκη για παράδειγμα, δεν ήταν τόσο επηρεασμένοι απ’ το internet και τους ξένους κωμικούς γιατί δεν είχαν αυτή την καθημερινή επαφή με τα πρότυπα που έχουμε εμείς τώρα. Φαντάζομαι ότι οι επιρροές τους ήταν περισσότερο ο Χάρρυ Κλυνν, ο Πανούσης κτλ. Η δικιά μας η γενιά σίγουρα επηρεάστηκε από αυτού του είδος το χιούμορ και το οποίο πηγάζει από εκεί. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα, γιατί ίσως σε κάποιο κοινό να μην περνάει εύκολα αυτό που κάνουμε, αλλά δε νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό γιατί και το κοινό έχει εξίσου τις ίδιες αναφορές με εμάς.

Υπάρχει δηλαδή διαφορά ανάμεσα στο κοινό της Αθήνας και τον επαρχιακών πόλεων;
Διαφορές στο κοινό θα δεις και από περιοχή σε περιοχή. Στην επαρχία έχουν συνηθίσει σε κάτι περισσότερο αυτοσχεδιαστικό που έχει διάδραση με το κοινό και δεν έχουν συνηθίσει ότι το stand – up είναι ένα performance για το οποίο έχεις δημιουργήσει μια περσόνα. Νομίζουν πως ανεβαίνεις στη σκηνή σκέφτεσαι εκείνη την ώρα αστεία και τα λες. Δε νιώθουν ακριβώς τι πάει να πει performance, ίσως να υπάρχει και κάποιος συντηρητισμός για κάποια θέματα και είναι λίγο μαζεμένο το κοινό. Έχουμε συναντήσει όμως και ανθρώπους στην επαρχία που είναι πολύ πιο ανοιχτοί και δοτικοί. Είναι απλά χαρούμενοι που υπήρχε παράσταση, που πήγες στον τόπο τους.

komikoi (5)

Ο stand – up comedian έχει το φόβο της σκηνής ή απ’ τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να το κάνει αυτό πάει να πει ότι έχει το quality και δεν φοβάται; Αν τον έχει, τον ξεπερνάει ποτέ;
Ο φόβος της σκηνής είναι έμφυτος θεωρώ σε όλους. Απλά το stand – up διαφέρει ας πούμε από ένα μονόλογο στο γεγονός ότι δεν υπάρχει τέταρτος τοίχος. Μιλάς απευθείας στο κοινό. Δεν παίζεις αγνοώντας το. Οπότε μπορείς να σώσεις και πράγματα. Στο θέατρο αν χάσεις τα λόγια σου είναι κάτι που δεν μπορείς να το διαχειριστείς, είναι μια ατυχής στιγμή που πρέπει απλά να προσπεράσεις και να πας παρακάτω. Στο stand – up μπορείς να αστειευτείς γι αυτό, μπορείς να μιλήσεις στο κοινό. Το άγχος όμως υπάρχει.

Οι YouTubers που κάνουν κωμωδία θεωρούνται stand – up comedians;
Όχι. Αυτό που κάνουν είναι στα πλαίσια της κωμωδίας αλλά δεν είναι stand – up. Το internet είναι μια πλατφόρμα που έχει τα πάντα πια. Οπότε κάποια στιγμή η κωμωδία θα γίνονταν και ιντερνετική. Είναι μορφή κωμωδίας ναι, αλλά δεν είναι stand – up.

Στις παραστάσεις που παρακολούθησα παρουσιάζεστε όλοι σχεδόν σαν τραγικές φιγούρες, που ζουν μια τραγική ζωή και μοιράζονται αυτές τις άσχημες εμπειρίες με το κοινό για να το κάνουν να γελάσει. Στην κωμωδία αυτό είναι τελικά συνθήκη, έτσι; Το να γελάς με τη μιζέρια και τη στεναχώρια του άλλου.
Υπάρχουν το κλισέ του κωμικού που είναι καταθλιπτικός, αντικοινωνικός, με μια άσχημη ζωή και τα λοιπά. Η αλήθεια είναι ότι αυτό έχει κάποιες βάσεις. Τα αστεία μας είναι τις περισσότερες φορές αυτοαναφορικά. Το να ασχοληθείς με την κωμωδία και να κάνεις αυτοσαρκασμό προϋποθέτει κάποιου είδους πόνο ή έστω να έχεις μια αντίληψη της ύπαρξής σου με καταθλιπτικό τρόπο. Δεν έχει έρθει ποτέ κωμικός που να λέει «Η ζωή μου είναι τέλεια, τα οικονομικά μου πάνε μια χαρά, με την κοπέλα μου όλα καλά, με τους γονείς μου έχω υπέροχη σχέση και απλά κάνω κωμωδία για την πλάκα μου.». Συνήθως έρχεσαι να μοιραστείς πράγματα που σε πόνεσαν, αυτό σε παρακινεί και βγαίνει όντως πολύ πιο εύκολα γέλιο έτσι. Αρέσει στον κόσμο να ακούει ότι υποφέρεις ή ότι είσαι σε άβολες καταστάσεις. Αυτό δείχνουν οι τελευταίες έρευνες για το τι είναι αστείο. Μια έρευνα λέει ότι ένα καλό αστείο βρίσκει την ισορροπία ανάμεσα στο να παρουσιάσει μια επικίνδυνη κατάσταση, όσο πιο ασφαλώς γίνεται στο κοινό. Του αρέσει να ακούει δύσκολες καταστάσεις παρουσιασμένες με μια ευκολία, να φαντάζεται το άβολο της κατάστασης από ασφαλή θέση.

Κι αυτό γίνεται γιατί ο κόσμος ταυτίζεται; Γιατί λέει να δεν είμαι ο μόνος που τα σκατώνει, που υποφέρει, που τον παράτησε η γκόμενα του; Ή γιατί το κοινό έχει σαδιστικές τάσεις;
Σίγουρα όλο ο κόσμος αναγνωρίζει στα αστεία ενός κωμικού μια κατάσταση που του έχει συμβεί ή την περνάει τώρα. Ειδικά όταν αστειεύεται κάποιος άλλος γι αυτό, αντί για εσένα, σε βγάζει κι απ’ τη δύσκολη θέση. Υπάρχει όμως κι ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων που τους αρέσει να γελάνε με βάσανα άλλων. Που εκείνοι δεν παθαίνουν κάτι, αλλά κάποιος άλλος.

komikoi (6) komikoi (7)

Ένας κωμικός θεωρείται ηθοποιός; Είναι κακή η ταύτιση αυτή που γίνεται μερικές φορές; Χρειάζονται skills ηθοποιού για να περάσεις αυτό που θες στο κοινό;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση αυτή. Δεν είναι ηθοποιός ο κωμικός, όχι. Πολλοί ηθοποιοί ασχολούνται με το stand – up και έχουν κοινά αυτά τα δύο. Κάποιες θεατρικές σπουδές ίσως να βοηθήσουν έναν κωμικό, δεν είναι όμως το ίδιο. Εμείς οι κωμικοί είμαστε και λίγο αρνητικά προκατειλημμένοι απέναντι σε ηθοποιούς που έρχονται να κάνουν stand – up κι αυτό γιατί μπερδεύουν τη φόρμα και έρχονται και κάνουν κάτι σχεδόν σα θεατρικό μονόλογο και μας ξενίζει αυτό. Υπάρχουν όμως και κωμικοί ηθοποιοί αυτή τη στιγμή στην Αθήνα που κάνουν εξαιρετικό stand – up. Το όλο θέμα άρα είναι στην αντίληψη και στο πως το παραδίδεις όλο αυτό πάνω στη σκηνή.

Η κινησιολογία παίζει ρόλο στο stand – up; Υπάρχουν κωμικοί στην ομάδα σας που δεν κάθονται απλά στυλωμένοι στη σκηνή, αλλά χαρίζουν γέλιο και με τις κινήσεις τους. Χρειάζεται τελικά στο stand – up η κίνηση;
Η βασική αρχή του stand – up είναι ότι ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή και είσαι αστείος. Άρα από εκεί και πέρα είναι εντελώς προσωπική υπόθεση του καθένα το πώς θα βγάλει κωμωδία. Δεν υπάρχουν κανόνες. Το stand – up τα έχει όλα μέσα. Το πώς εκτελείς τα κείμενα σου, τι act outs προσφέρεις, αν κινείσαι, οι εκφράσεις σου, αν μιλάς αργά ή γρήγορα, με ένταση ή χωρίς. Από την ομάδα μας για παράδειγμα, ο Μπούρας βγάζει γέλιο με μια κίνηση μόνο για τη γυναίκα «κόμπρα». Δεν λέει κείμενο εκείνη τη στιγμή, είναι το act out που βγάζει το γέλιο. Ο Πάρις Ρούπος απ’ την άλλη έχει διαλέξει μια περσόνα ενός τύπου που είναι ακίνητος, αμήχανος και σιχαίνεται τη ζωή του και το γεγονός ότι είναι πάνω στη σκηνή εκείνη τη στιγμή. Κάποια αντίστοιχη χαμηλών τόνων περσόνα έχει διαλέξει και ο Στάθης. Ο Βlink και ο Γιάννης από την άλλη, είναι πιο ενεργητικές παρουσίες στην σκηνή, ειδικά ο Blink έχει πολύ κίνηση.O Άγγελος πάλι χρησιμοποιεί τα χέρια του και εκφράσεις προσώπου για να πλαισιώνει τα αστεία. Όλα παίζουν ρόλο και ο καθένας διαλέγει το στυλ του.

Πάρα πολλές φορές τα αστεία γυρίζουν γύρω από συγκεκριμένους άξονες, όπως είναι οι βιασμοί, – με σύνηθες το με κακοποιούσε ο πατέρας μου σεξουαλικά -, ή ο χαρακτηρισμός μιας πρώην «πουτάνας». Πρώτον, γιατί συμβαίνει αυτό; Δεύτερον, μπορείς να κάνεις τελικά αστεία χωρίς να τα αναφέρεις όλα αυτά;
Όταν ξεκινάς, υπάρχουν κάποιες σταθερές θεματικές γύρω απ’ τις οποίες γυρίζουν όλοι.  Ο βιασμός από κάποιο συγγενή ας πούμε είναι ένα κλισέ. Αυτό γίνεται γιατί αυτές οι θεματικές είναι καθιερωμένες. Είναι δοκιμασμένες από άλλους κωμικούς και είναι πιο εύκολο να βγάλεις γέλιο έτσι. Όλοι έχουν ακούσει ένα αστείο για αυτές τις καταστάσεις, αρά στην αρχή σου, που ξεκινάς απ’ το μηδέν, καταφεύγεις σε αυτά τα αστεία γιατί είναι οικεία. Ξεκινάς απ’ τα ρηχά και πηγαίνεις πιο βαθιά σιγά – σιγά. Αυτή είναι η διαδικασία. Γι αυτό συμβαίνει αυτό και νομίζω ότι απάντησα και στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης ήδη.

komikoi (8)

Πολλές φορές στα αστεία τους οι κωμικοί στοχοποιούν κοινωνικές ομάδες, όπως άτομα με αναπηρία ή περιθωριοποιημένους χαρακτήρες ,όπως οι ναρκομανείς, και πολιτικές ομάδες. Έχει τύχει πάνω σε ένα τέτοιο αστείο να δείτε την παγωμάρα και την αμηχανία κάποιου απ’ το κοινού επειδή αυτό που μόλις ειπώθηκε πραγματικά τον προσέβαλλε;
Ναι, έχει τύχει αρκετές φορές και μάλιστα όχι μόνο σε ένα άτομο αλλά και συνολικά στο κοινό. Το insult humor είναι μια ολόκληρη σχολή κωμωδίας η οποία πάντα ξεσηκώνει αντιδράσεις. Ακόμα και στην Αμερική που υπάρχει πολύχρονη παράδοση στο stand –up, έχει τύχει αστεία να συζητιούνται για μήνες στο διαδίκτυο. Ειδικά θέματα που άπτονται του φεμινισμού ή έχουν κάποιο ρατσιστικό υπονοούμενο. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει σαφές όριο πάνω σε αυτή τη θεματολογία. Ο καθένας κρίνει και κάνει. Προσωπικά πιστεύω ότι μπορείς να αστειευτείς με οποιοδήποτε θέμα. Εξαρτάται τι θέση παίρνεις με το αστείο. Κανένας από εμάς για παράδειγμα σε τέτοιου είδους αστεία δεν παίρνει τη θέση του θύτη ή θέση υπέρ του θύτη. Αν πετύχεις την ισορροπία μπορείς να βγάλεις ένα καλό αστείο χωρίς να προσβάλλεις κανένα. Επειδή όμως δεν υπάρχει ιδιαίτερη κωμική παιδεία ακόμα στο κοινό – εδώ καλά – καλά δεν την έχουν οι ίδιοι οι κωμικοί – έχει τύχει να συναντήσουμε παγωμάρα και αμηχανία.

Έχει έρθει κάποιος μετά να σας βρει προσωπικά και να πει «Ρε φίλε, γιατί το πες αυτό;», ας πούμε;
Ποτέ σε επιθετικό στυλ και πάρα πολύ σπάνια.

Όταν δεν πετυχαίνει ένα αστείο πώς πρέπει να το αντιμετωπίσει ο κωμικός εκείνη τη στιγμή; Να αυτοσχεδιάσει, να το κουκουλώσει, να το προσπεράσει; Και σε προσωπικό επίπεδο γιατί υποθέτω θα σου έχει συμβεί, τι ψυχολογικό αντίκτυπο έχει μια τέτοια στιγμή μετά;
Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Προσωπικά, στην αρχή αντιδρούσα πολύ άσχημα. Μπορούσε να επηρεάσει όλο το υπόλοιπο σετ. Ήμουν αγχωμένος, μπέρδευα τα λόγια μου… Μετά αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να το διαχειριστείς με διάφορους τρόπους. Μπορείς να αστειευτείς γι αυτό, όπως σου είπα παραπάνω, πολλοί το κάνουν αυτό, μπορείς να συνεχίσεις στο επόμενο αστείο… Όσο αφήνεις να επηρεάσει εσένα, τόσο θα επηρεάσει και το κοινό. Αν δείξεις ότι δεν τρέχει τίποτα, τότε και οι υπόλοιποι από κάτω, έτσι θα το πάρουν.

komikoi (9)

Είπαμε ότι πολλά απ’ τα αστεία είναι αυτό αναφορικά. Παρ’ όλα αυτά αμφιβάλω αν σας έχει βιάσει όλους ο θείος σας. (γέλια) Πόσο μεγάλο ρόλο λοιπόν παίζουν οι προσωπικές εμπειρίες στη συγγραφή ενός κωμικού κειμένου;
Πάρα πολύ μεγάλο. Δεν είναι μόνο η προσωπική εμπειρία αλλά και η προσωπική οπτική, όταν μιλάς για κάτι που δε σου έχει τύχει. Το νούμερο σου, είναι το άθροισμα της προσωπικότητάς σου. Οι εμπειρίες μας είναι τεράστια πηγή άντλησης έμπνευσης. Μπορείς να πάρεις ένα συμβάν και να το κάνεις υπερβολικό, σουρεάλ, να προσθέσεις στοιχεία. Όλοι έχουμε σχεδόν αυτούσιες προσωπικές ιστορίες στα κείμενά μας. Είναι τεράστια η έκθεση της προσωπικότητας του κωμικού. Δεν είναι ταινία. Κρίνεσαι κάθε δευτερόλεπτο πάνω στη σκηνή. Μπορεί να σε σοκάρει πολύ η γνώμη του κοινού. Πάντως για να σου πω και το άλλο σε σχέση με τις ιστορίες, οι περισσότεροι στο κοινό, πιστεύουν ότι όντως μας έχει συμβεί ένα μεγάλο ποσοστό απ’ όσα λέμε πάνω στη σκηνή.

Κάνεις πρόβες μπροστά στον καθρέφτη;
Ναι, εννοείται. Μιλάω συνέχεια στον εαυτό μου. Όλοι μας το κάνουμε. Επίσης δοκιμάζουμε τα αστεία μας πρώτα σε άτομα που η αίσθηση του χιούμορ μας ταιριάζει. Ένα αστείο μάλιστα που λέμε συχνά είναι ότι στις παραστάσεις, βλέπεις τρεις – τέσσερεις κωμικούς έξω απ’ το μαγαζί να μιλούν μόνοι τους, πόσο γελοίο θα φαίνεται αυτό σε κάποιον που απλά περνάει απ’ έξω και δεν ξέρει τι συμβαίνει; (γέλια)

Για το τέλος να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι αστείο. Δε μπορεί να μην σου ‘χει πει κανείς ότι μοιάζεις με τον Zach Galifianakis. Είχες κανένα αστείο περιστατικό με αυτό;
Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να μην μου το έχει πει. (γέλια) Το πιο αστείο περιστατικό με αυτό ήταν στην τράπεζα. Είχα πάει να ανοίξω ένα λογαριασμό στη Γενική. Έδωσα την ταυτότητά μου να τη φωτοτυπήσουν και η κοπέλα την ξέχασε μέσα. Οπότε εμφανίζεται μια κοπέλα η οποία δε με είχε δει ακόμα μέχρι εκείνη τη στιγμή και μου λέει, «Εσύ είσαι ο Θωμάς Ζάμπρας;», κρατώντας την ταυτότητά μου. Της απαντώ ναι και μου λέει «Α, γιατί νόμιζα ότι σε λένε Ζακ Γαλιφιανάκη», και άρχισε να γελάει μόνη της. Οπότε εφόσον με κορόιδεψαν και υπάλληλοι τραπέζης νομίζω πρέπει να το παραδεχτώ, πως ναι, μοιάζω με τον Ζακ Γαλιφιανάκη. (γέλια)

komikoi (10)

Ξεκινάτε και ραδιοφωνική εκπομπή έμαθα;
Ναι, ξεκινήσαμε ήδη στο Wasted Youth Radio μια εκπομπή σαν 100% Gtf. Τα μέλη θα εναλλάσσονται κάθε βδομάδα. Θα έχει μουσική και λίγο χαβαλέ παρέας και μελλοντικά θα θέλαμε να φιλοξενήσουμε και κάποιες κωμικές μορφές, έτσι ώστε να είναι η εκπομπή μοιρασμένοι σε 50% μουσική και 50% κωμωδία.

https://www.facebook.com/100pcGtf?fref=ts

Κείμενο: Φιλίππα Δημητριάδη
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος