Έρχεται με το ποδήλατο του. Ανεπιτήδευτος, μιλάει αργά, δεν του αρέσει να το κουράζει με πολύ μπλα μπλά και αποφεύγει τις σάλτες. Μιλάμε για τη συμμετοχή του στη ταινία « Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Σερβετά. Έχει περάσει μια ώρα και μου λέει «γράψε ό,τι θες για μένα, ούτε καν με νοιάζουν οι συνεντεύξεις». «Και τότε γιατί δέχτηκες να μου μιλήσεις;» τον ρωτάω. «Έτσι μωρέ, μ’ άρεσε που σε λένε Αγοράκη».

Γιατί έγινες ηθοποιός ;
Έτσι. Δεν μπορώ να μου το ρωτούν αυτό. Δεν έχει απάντηση. Πήγα στην σχολή και μετά μ’ άρεσε.

Σου αρέσει τώρα που έγινες ηθοποιός; Συστήνεσαι ως ηθοποιός.
Πώς θες να συστήνομαι, σαν Μαρία Αντουανέτα; Σκέφτομαι κάποια στιγμή να γράψω και κάτι δικό μου, έχω κάνει κάποιες απόπειρες και μετά από πέντε χρόνια που παίζω σε διάφορες ταινίες, σκέφτομαι γιατί δεν κάνω κάτι δικό μου; να μ’ αρέσει, να γουστάρω εκατό τοις εκατό, να το υποστηρίξω και σκηνοθετικά να μπορώ να ελέγξω όλο το αποτέλεσμα;

DSC_0040

Η τελευταία ταινία που πήρες μέρος ήταν του Σερβετά. Τι γεύση σου άφησε;
Σε αυτή την ταινία είχαμε ελευθερία. Ο σκηνοθέτης ήταν πολύ ανοιχτός και ήταν έξτρα κουλ. Ένα μήνα κράτησαν πάνω-κάτω τα γυρίσματα, ήμουν πολύ μέσα και μου άρεσε. Τώρα θυμάμαι μόνο την αίσθηση και πάλι μια χαρά μου κάθεται, χαίρομαι που ήμουν και εγώ μέρος αυτής της ταινίας.

Την ταινία την είδες μετά; Αντέχεις να βλέπεις τον εαυτό σου;
Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχω. Την πρώτη φορά που την είδα είχα κρυφτεί κάτω από το κάθισμα. Την είδα συνολικά τρεις φορές. Εντάξει, την τρίτη φορά γέλαγα και με τον εαυτό μου, είπα ok, πλάκα έχω.

Οι φίλοι σου είδαν την ταινία; Τι σου είπαν;
Άλλοι την είδαν, άλλοι δεν είναι σε τέτοια φάση να πάνε σινεμά. Ναι, τους άρεσα, με δούλευαν κιόλας, όλα μαζί.

Οι κριτικές σε επηρεάζουν;
Εντάξει, τις ακούω, το θέμα όμως είναι ποιος σε κρίνει με τι πρόθεση, τι άτομο είναι αυτό, τι έχει κάνει ο ίδιος. Είναι παράξενο πράγμα η κριτική. Εγώ την αποφεύγω ακόμα και όταν τη ζητούν. Τώρα, αν με επηρεάζουν αυτά που ακούω, μάλλον όχι γιατί εγώ είμαι ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού μου. Αν αυτό που μου λένε ταιριάζει και με αυτό που έχω επισημάνει, εγώ θα σταθώ δίπλα.

Από τον εαυτό σου είσαι ικανοποιημένος δηλαδή από την τελευταία ταινία;
Όχι, δεν είμαι απόλυτα, αλλά εγώ βλέπω και πράγματα επειδή με ξέρω πού θα μπορούσα να τα κάνω αλλιώς και όπως είπα είμαι αυστηρός με εμένα.

DSC_0074

Το θέατρο δεν σ’ αρέσει;
Εντάξει, έχει ενδιαφέρον αλλά είναι και ζόρικο, και το βαριέμαι και λίγο, δηλαδή όλη αυτή η επανάληψη. Κυρίως βαριέμαι αυτά που βλέπω. Τώρα, αν παίζεις σε κάτι που γουστάρεις είναι αλλιώς, αλλά αν είναι κάτι που το βαριέσαι και μάλιστα δεν πληρώνεσαι και καλά, τι να πω; Φαντάζει θανατηφόρο.

Βλέπεις θέατρο;
Ok, μου αρέσουν πέντε-δέκα δουλειές και δεν μου αρέσουν άλλες εκατόν πενήντα. Βλέπω μόνο αυτά που με ενδιαφέρουν.

Αν δεν σου αρέσει ένα έργο στο θέατρο, δεν είναι κάπως αγένεια να φύγεις στη μέση;
Στην Ελλάδα το έχουν για κακό, τύπου σεβασμός στον καλλιτέχνη, εγώ θεωρώ σεβασμό στον εαυτό σου το να φύγεις. Γιατί να καταπιεστείς; Και στο κάτω-κάτω, ο καλλιτέχνης να καταλάβει ότι για κάποιους ανθρώπους αυτό δεν λειτούργησε. Είναι μέρος του παιχνιδιού.

Πιστεύεις ότι για να διακριθεί ένας ηθοποιός χρειάζεται ταλέντο ή μόνο σκληρή δουλειά;
Ξέρω ’γω; Δεν μ’ αρέσει η λέξη ταλέντο. Αν μπορούσα θα την απαγόρευα αυτή τη λέξη στους Έλληνες. Είναι καλύτερα να κοπιάζεις για κάτι από το να προμοτάρεις τη δυνατότητά σου. Το ταλέντο εφόσον είναι έμφυτο είναι εντάξει, αλλά δεν λέει τίποτα από μόνο του. Πολύ υπερτιμημένο. Βλέπω δίπλα μου ένα σωρό ταλαντούχους τεμπέληδες.

Ξεχωρίζεις όμως κάποιους ηθοποιούς για το ταλέντο τους;
Ναι, φυσικά, και για την σκληρή τους δουλειά. Υπάρχουν ηθοποιάρες όπως ο Μουρίκης. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια τον βλέπουμε όλο και πιο συχνά στο σινεμά αλλά και τόσοι άλλοι. Δεν λέω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν μια ευκολία παραπάνω, αλλά τίποτα δεν βγαίνει χωρίς σκληρή δουλειά.

Μπορείς να ζήσεις από το επάγγελμα του ηθοποιού;
Άλλοτε ναι και άλλοτε όχι. Έχω κάνει πολλές δουλείες του ποδιού, έχω μείνει και άνεργος και γενικά παίζει πίεση και ανασφάλεια. Έχεις πέντε δεκάρες στην άκρη, την βγάζεις καθαρή για λίγους μήνες. Τα τρως τα λεφτά και αρχίζεις πάλι να στριφογυρνάς στο κρεβάτι.

DSC_0085

Βλέπεις η κρίση να μας έχει αλλάξει τη νοοτροπία.
Τι λες τώρα; Η νοοτροπία του Έλληνα δεν αλλάζει, είναι σαν κακό χούι. Όλοι θέλουν τα σπιτάκια να ναι κυριλέ, τα ακριβά τους εστιατόρια, τα αμάξια, τα έξτρα. Η κρίση ακόμα και στην τέχνη δεν μας έχει κάνει πιο underground, να μαζευτούμε ας πούμε δεκαπέντε άνεργοι ηθοποιοί να κάνουμε ωραία πράγματα. Δεν λειτουργεί επαναστατικά και αυτό είναι λυπηρό.

Στο σινεμά όμως κάτι γίνεται τα τελευταία χρόνια;
Ναι, ευτυχώς, και είναι πολύ ευχάριστο γιατί κάποιοι πάνε και κάνουν την τρέλα τους ακόμα και τζάμπα με ό,τι κάμερες βρουν. Τι να πω; Αν δεν γίνουν και τώρα πράγματα, την πατήσαμε!

Ετοιμάζεις κάτι αυτό το διάστημα;
Έχω κάτι στα σκαριά δικό μου, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα. Όχι από καχυποψία, αλλά γιατί δεν μπορώ να ακούω να λένε και μετά να μην κάνουν. Αυτό που σκέφτομαι συνέχεια είναι ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να βγάζουμε λεφτά.

Αν βρεις τρόπο θα μου πεις;
Πρέπει να κάνουμε χοντρή μπίζνα, άγρια πράγματα, εμπόριο σωμάτων, στρατόπεδα συγκέντρωσης. Να πουλάς όργανα. Γέλια. Φυσικά αστειεύομαι, αλλά πράγματι πρέπει κάπως να μπορούμε να επιβιώνουμε με αξιοπρέπεια για να μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε.

Σε ποια περιοχή μένεις στην Αθήνα;
Στα Πατήσια. Μεγάλο γκέτο (γέλια). Γαμάτα είναι. Μένω σε μια κάθετη κοντά στην πλατεία Κολιάτσου. Μου αρέσει πολύ που ξέφυγα από τις γειτονιές των καλλιτεχνών Εξάρχεια, Πετράλωνα, πια μου φαίνονται κάπως δήθεν.

Δεν νιώθεις όμως κάπως ότι είναι πιο επικίνδυνα σε αυτή την περιοχή;
Αν είναι να σου κάτσει στραβή θα σου κάτσει ακόμα και σε κάτι βόρεια προάστια που έχει παρκάκια και γίνονται τα χίλια μύρια. Γενικά δεν είμαι καχύποπτος, έχω μια υποψία ότι η στραβή σου έρχεται περισσότερο όταν την «περιμένεις».

Έχεις βρει στέκια στην καινούργια γειτονιά;
Έχω μετακομίσει σχετικά πρόσφατα και την ψάχνω ακόμα. Κάνω βόλτες για να σταμπάρω στέκια. Έχει Αφρικάνους, Πακιστανούς ντούκια Πολωνούς… Εμένα μ’ αρέσει λίγο αυτό το αλαλούμ και κάτι καλό θα βγει στη γεύση, θα ανακαλύψω κανένα καλό φαλάφελ, είναι ζήτημα χρόνου και θα ενημερώσω.

Δεν σου πέρασε από το μυαλό να φύγεις για το εξωτερικό ειδικά τώρα με την κρίση;
Φυσικά, το έχω σκεφτεί ότι θα μου άρεσε να μείνω σε μια Μητρόπολη. Πήγα πρόσφατα να βρω ένα φίλο που ζει στη Νέα Υόρκη και θα μου άρεσε να ζήσω για ένα διάστημα, αλλά από την άλλη τι να κάνω εκεί; Να δουλεύω σε μπαρ ή οδηγός ταξί; Όταν πας για λίγο τα βλέπεις όλα ωραία, αλλά όταν ζεις εκεί δουλεύεις σαν σκύλος.

Μήπως μας σώσει ο έρωτας; Εξακολουθείς να πιστεύεις στον μικρό φτερωτό θεούλη;
Πιστεύω μωρέ, αλλά είναι περίεργο αυτό το θέμα. Τι να την κάνεις και την πίστη όταν βλέπεις δίπλα σου πολύ ανασφάλεια; Όλοι είναι κουμπωμένοι, φοβούνται πάρα πολύ να αφεθούν. Βλέπεις στο facebook να βάζουν κάτι παπαριές για την αγάπη και τα συναισθήματα και λες τα έχουν κάνει στο κεφάλι τους κιμά. Και ύστερα βλέπεις πολύ θλίψη, κάποιος ζητάει κάτι που δεν το βρίσκει και τούμπαλιν.

DSC_0047

Έμαθες τίποτα από τον έρωτα;
Τα όρια μου. Είμαι ζεν πια, δεν ασχολούμαι με πολλά μικροπράγματα όπως παλιά, δεν μπορώ γκρίνια, μουρμούρες, να χάνω ζωή σε πράγματα που δεν τραβάνε.

Τι θέλουν οι γυναίκες; Μας θεωρείς κάπως τρελές;
Ε, ναι ρε, τρελές είσαστε. Να σου πω εγώ τι θέλετε; Εδώ δεν ξέρετε εσείς.

Την αποδίδεις κάπου αυτή τη τρέλα;
Ξέρω ’γω; Τι με ρωτάς; Βέβαια και οι άντρες καλά είναι; Δεν ξέρω, πολύ ανασφάλεια βλέπω. Αν κάποιος αν είναι λίγο πιο ελεύθερος, πιο διαφορετικός, πάει, μένει στην απέξω. Παντού θριαμβεύει η μετριότητα

Τι εύχεσαι στον εαυτό σου;
Να μην εύχεται.

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη
Φωτογραφίες: Photoharrie