33

Την πρώτη φορά που είχα βρεθεί στο σπίτι της Κίκας και του αγοριού της τότε, του Δημήτρη (πλέον είναι παντρεμένοι), τους είχα πει με υπέρμετρο ενθουσιασμό. «Είστε τρελοί; Αυτό το σπίτι είναι για φωτογράφηση!». Ένας σχεδόν ενιαίος, ψηλοτάβανος χώρος κάτω από το λόφο του Φιλοπάππου, που θα μπορούσε να είναι το βασίλειο του κάθε λάτρη της έβδομης τέχνης, της pop-art, των cult ελληνικών ταινιών, των vintage αντικειμένων και των βινυλίων. Η φωτογράφηση, επιτέλους, έγινε κι ακόμα αναρωτιέμαι πώς ξεσκονίζεις ένα τέτοιο σπίτι. Αλλά αυτό μπορεί να μας απασχολήσει μια άλλη μέρα σε έναν step-by-step οδηγό για γρήγορο και έξυπνο καθάρισμα.

Καθώς μπαίνεις στον προσωπικό της χώρο θες να πειράξεις τα πάντα,· τις συλλεκτικές κασετίνες Star Trek, το γραμμόφωνο που στέκεται επιβλητικά στο καθιστικό, την κάμερα για super 8 film κατευθείαν σταλμένη από τη μηχανή του χρόνου και το 1965, τα βινύλια των Pizzicato Five, της Twiggy και της Αλίκης, τα ροζ μίνι φορέματα που φαίνονται από την ανοιχτή πόρτα της ντουλάπας της, τα a-la-Sophia Lauren καπέλα. Τα πειράξαμε όλα και τα βάλαμε ξανά και προσεκτικά στη θέση τους, παρόλο που αρκετά χωρούσαν στις τσάντες μας και δεν θα το καταλάβαινε κανείς.

Της ξέφυγε με το «καλημέρα» πως θα ήθελε να συμμετάσχει στη νεοσύστατη ομάδα του Northern Soul Club κι εγώ, που με έπιασε απροετοίμαστο με το γαλλικό καφέ στο χέρι, δεν είχα ιδέα για τι πράγμα μιλούσε. Ζήτησα διευκρινίσεις, για να μπορέσω να συνεχίσω… «Πρόκειται για μια ομάδα mods – και όχι μόνο – που ξεκίνησαν μουσικά πάρτυ και μαθήματα χορού Northern Soul στη Βραζιλιάνα στα Πετράλωνα. Δεν είναι εκπληκτικό; Σε προσκαλώ να πάμε μαζί στο επόμενο που θα γίνει!». Θα πάω, fyi.

133
Έργο του ζωγράφου Γιώργου Ιωάννου .

11 5138 137 135 134 132 131 130 129image(5)

Η Κίκα Κυριακάκου, που αν σου αρέσει ο Αλμοδόβαρ, καταλαβαίνεις πως είναι εύλογο ότι θα την λατρέψεις μόνο από το όνομα, είναι ένα κορίτσι με vintage και ’60s/’70s αναφορές. Έχει ενδιαφέρον, όμως, το πώς θα έβλεπε τον εαυτό της μακριά από τη mod κουλτούρα και τα μίνι φορεματάκια, σε περίπτωση που κάποιος ερχόταν μια μέρα και τα αφαιρούσε από το μυαλό της με λοβοτομή. «Αγαπώ πολύ τα ’90s και ειδικά την brit pop σκηνή. Έχω υπάρξει, άλλωστε, Blur fanatic και τους θεωρώ – αλλά και τον Damon μεμονωμένα – ένα από τα καλύτερα nmπράγματα που έχει παράγει μουσικά η Βρετανία».

Σε μια «this or that» μονομαχία για τις αγαπημένες δεκαετίες, μάλλον την τάραξα αρκετά, μπαίνοντας στον κόσμο της λίγο πονηρά, αφού δυσκολεύτηκε να απαντήσει μονολεκτικά.

Rock n Roll ή Mod;
Mod!

Εικόνα ή ήχος;
Αγαπώ τη μουσική αλλά η εικόνα, και ειδικά η κινούμενη, είναι κάτι που με γοητεύει περισσότερο. Με έχει επηρεάσει, μάλιστα, πολύ το έργο και η αισθητική του Eadweard Muybridge, ενός από τους σημαντικότερους ερευνητές και δημιουργούς σε σχέση με το αντικείμενο του motion picture και της φωτογραφίας.

John Waters ή Andy Warhol;
Δύσκολο. Ο πρώτος είναι ένας κινηματογραφικός θρύλος και αγαπημένη persona αλλά θα διάλεγα Andy Warhol, γιατί χωρίς αυτόν ο κόσμος της τέχνης – και όχι μόνο της ποπ τέχνης – θα ήταν πολύ διαφορετικός.

The Ronettes ή The Supremes;
Μπορώ να επιλέξω και τα δύο; Αν όχι θα σου απαντήσω με ένα τραγούδι

Μάρθα Καραγιάννη ή Χλόη Λιάσκου;
Θα πω Μάρθα, τη θεωρώ μια από τις πιο γοητευτικές και καλλίγραμμες και ηθοποιούς των Ελληνικών 60’s.

123151 150 149 148 147142

Η αγάπη της για την Αθήνα και για τις εκθέσεις είναι κάτι παραπάνω από δεδομένα, τόσο που δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της μακριά τους. «Αγαπώ πολύ την Αθήνα και τους φίλους μου και με φαντάζομαι σε αυτή την πόλη και μαζί τους. Νομίζω, επίσης, πως δε θα βαρεθώ να βλέπω αναδρομικές παρουσιάσεις του έργου του Duchamp όσα χρόνια και αν περάσουν». Και παρόλο που η οικονομική κρίση, αλλά και η κρίση αξιών, την έχουν επηρεάσει όπως όλους μας, εκείνη προτιμά, ως γνήσιο και χαρούμενο ’60s κορίτσι, να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. «Οι περίοδοι κρίσεις παραδοσιακά θεωρούνται έναυσμα για δημιουργικές συνεργασίες και νέες συζητήσεις πάνω στην τέχνη. Και όντως σήμερα αρκετοί καλλιτέχνες και ομάδες αντιμετωπίζουν την πολυεπίπεδη κρίση ως πρόκληση. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως δε θα πρέπει να βελτιωθούν σημαντικά οι δομές και οι συνθήκες σε σχέση με την υποστήριξη της καλλιτεχνικής παραγωγής».

Τις καθημερινές, θα τη βρεις στον πολιτιστικό οργανισμό Atopos όπου εργάζεται ως υπεύθυνη επικοινωνίας. Αυτή την περίοδο δουλεύει πάνω στο νέο πρόγραμμα, Atopos Unlocked, ενώ η τρέχουσα must-see έκθεση του φωτογράφου Κωστή Φωκά θα ολοκληρωθεί στις 18 Μαρτίου και είναι ανοιχτή για το κοινό κάθε Τετάρτη από τις 14:00 μέχρι τις 22:00. Τα σαββατοκύριακα πάλι, τρέχει στου Φιλοπάππου, ενώ συχνά κάνει τις βόλτες της, φωτογραφίζοντας και γυρίζοντας μικρά βίντεο με κτίρια και σημεία που της αρέσουν στην Αθήνα. Επίσης, ξεσκονίζει το σπίτι, οπότε αν είχα πάει απρόσκλητος, θα μου είχε λυθεί η απορία της πρώτης παραγράφου.

Η κουβέντα, ως εκ τούτου, συνεχίστηκε στα πλαίσια των πολιτιστικών δρώμενων ανά την Αθήνα και όχι μόνο…

Μια έκθεση στην οποία έχεις βρεθεί και ήθελες να εκραγείς από χαρά.
Πριν από αρκετά χρόνια επισκέφθηκα το Παρίσι και το Centre Pompidou με αφορμή τo μεγάλο του αφιέρωμα στο Dada, ήταν μια από τις πιο υπέροχες εκθέσεις που έχω δει.

Μια έκθεση στην οποία έχεις βρεθεί και στο μυαλό σου ξεκίνησε να παίζει μουσική, για να μη βαρεθείς.
Είμαι σχεδόν πάντα θετικά προδιατεθειμένη για αυτό που θα αντικρίσω σε ένα μουσείο ή μια γκαλερί, αυτό ασφαλώς δε σημαίνει πως δεν έχω βρεθεί και σε αρκετές αδύναμες εκθέσεις. Δε θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη αυτή τη στιγμή. Συνήθως πάντως επιλέγω να μη χαθώ στη μουσική αλλά να αποχωρήσω από τον χώρο το συντομότερο δυνατό.

Πέντε εκθέσεις στην Αθήνα που πρέπει κάποιος να δει αυτές τις μέρες, βρέξει-χιονίσει.
Ασφαλώς και δεν πρέπει κανείς να χάσει την έκθεση «Atopos Unlocked #KostisFokas» και την παρουσίαση των συλλογών της Atopos που περιλαμβάνει σπάνια Paper Dresses, αλλά και τις μοναδικές δημιoυργίες του Craig Green. Μάλιστα τον Απρίλιο συνεχίζουμε το εκθεσιακό πρόγραμμά μας με έναν εκπληκτικό καλλιτέχνη από την Άπω Ανατολή. Προτείνω ανεπιφύλακτα τη «Λοξή Τάξη» του Ζάφου Ξαγοράρη στο Μουσείο Μπενάκη, τις βιντεοεγκαταστάσεις του Άγγελου Πλέσσα στην γκαλερί the Breeder αλλά και την έκθεση του Helmut Middendorf στην γκαλερί Κορωναίου. Μου άρεσε, επίσης, πολύ η έκθεση «Εικόνα και Χρόνος – Εικόνες της Κρίσης» υπό την επιμέλεια της Χριστίνας Ανδρουλιδάκης στην Ταινιοθήκη, η οποία συνδυάστηκε με το αφιέρωμα στον Ταρκόφσκι, αλλά και το νέο επιμελητικό project των Callas που παρουσιάζεται στο Studio και συνοδεύεται από lives και dj sets.

157155 154 153 152

Σε επίπεδο έρευνας, την απασχολεί έντονα η καταγραφή του αστικού τοπίου μέσα από φιλμ και βίντεο, κάτι που το ψάχνει συνεχώς «κυρίως ηλεκτρονικά ή μέσα από βιβλιοθήκες πανεπιστημίων και ταινιοθηκών. Επίσης συνεργάζομαι με ιστορικούς και καλλιτέχνες κυρίως από Νέα Υόρκη και Αγγλία, οι οποίοι συνεισφέρουν συμβουλευτικά στην έρευνα αυτή. Είναι ένα εγχείρημα που ξεκινήσαμε πριν λίγα χρόνια με τον Ανδρεα Κίκηρα και μέσα από μια σειρά προβολών παρουσιάστηκαν κάποιες πρώτες εκφάνσεις της έρευνας στην Αθήνα». Μετά από όλα αυτά, η ερώτησή μου για το αν η πόλη της τη σνομπάρει ή την αφήνει ελεύθερη να είναι ο εαυτό της, ήταν περιττή. «Ο εαυτός μου είμαι πάντα, δεν τη ρώτησα ποτέ».

Ευσεβής της πόθος για το άμεσο μέλλον; Ο ημιμαραθώνιος της Αθήνας… «πρόκειται για τον ημιμαραθώνιο 20 χιλιομέτρων που θα γίνει τον Μάιο. Σίγουρα είναι πιο απαιτητικό από οτιδήποτε έχω κάνει μέχρι τώρα αλλά θα το επιχειρήσω (οι δρόμοι της φωτιάς του Παπαθανασίου παίζουν στο background – γέλια)». Ένοχές της απολαύσεις; «Τα ζαχαρωτά, οι κωμωδίες με τον Will Ferrell και τα μιούζικαλ». Fun fact από το παρελθόν της; Μια αστεία ιστορία για το πώς βρέθηκε να είναι εξώφυλλο δίσκου σε σκωτσέζικη μπάντα… «Ο καθηγητής, supervisor μου στο μεταπτυχιακό και πλέον καλός φίλος, Andrew Burnett, είναι ο τραγουδιστής των Close Lobsters, μιας επιτυχημένης, indie pop μπάντας των 80’s από τη Σκωτία. Οι Close Lobsters πριν κάποια χρόνια έκαναν το reunion τους και ο Andrew είχε εντοπίσει, μέσω myspace νομίζω, μια φωτογραφία όπου εγώ και η αγαπημένη μου φίλη, Στέλλα Καλησπεράτου, είχαμε μεταμφιεστεί σε Νταλί για ένα μασκέ πάρτυ. Ζήτησε να τη χρησιμοποιήσει κι έτσι, εντελώς απροσδόκητα, βρεθήκαμε στο cover του άλμπουμ τους «Foverer, Until Victory»».

Το κορίτσι αυτό, δεν θα το βρεις στα στέκια της πόλης να πίνει κοκτέιλς και να φωτογραφίζεται με hip hashtags, ποζάροντας σε ομαδικές σέλφι. It’s not her cup of tea. Θα το βρεις να φωτογραφίζει Κυριακή μεσημέρι κάπου του Φιλοπάππου, να διαλέγει το επόμενο φόρεμά της από second hand κατάστημα, να παίρνει σβάρνα ό,τι έκθεση υπάρχει στην Αθήνα και να ακούει δίσκους Motown, διαβάζοντας μακροσκελή αφιερώματα για μοντάδες και rock n roll. Αν θες πάλι να την πλησιάσεις, να της μιλήσεις και να σε συμπαθήσει, μην κάνεις το λάθος να την προκαλέσεις για το αν θα έκοβε τις αφέλειές της, όπως έκανα εγώ. «Ίσως και να της έκοβα αν και εσύ ξυρίσεις το μούσι». I had it coming, obviously. Αλλά το λες και δίκαιο.

139 140159 163 28

Έργο του εικαστικού Δημήτρη Ιωάννου.
Έργο του εικαστικού Δημήτρη Ιωάννου.

Την Κίκα Κυριακάκου και τη δουλειά της μπορείτε να βρείτε στα παρακάτω links:

kikamod.tumblr.com

instagram.com/kikamod