Ο δημιουργός του νεοσύστατου γκρουπ με το πανέμορφο όνομα, Κωστής Γαρδίκης μιλάει στο ΓΚΡΕΚΑ λίγο πριν την  συναυλία τους, αύριο Κυριακή 9 Δεκεμβρίου στο six d.o.g.s.

Φωτό: Irini Michopoulou

Μίλησε μου λίγο για το συγκρότημα.

Έγραψα ένα δίσκο μόνος γιατί αυτό χρειαζόταν το υπαρξιακό μου αδιέξοδο μια εποχή. Κάναμε την παραγωγή με τον callmelazy και αυτό έγινε μπάντα όταν οι post rockers One Hour Before the Trip άκουσαν – κάπως τυχαία  – ένα ντέμο το 2017. Tους άρεσε και με κάποια μέλη ξεκινήσαμε πρόβες στο στούντιο τους. Το συγκρότημα τώρα αποτελείται από εμένα σε φωνή και κιθάρα, το Δημήτρη Κατέβα στα τύμπανα, το Νίκο Καραδοσίδη στα πλήκτρα και τη Melina Nicole Harris στα φωνητικά. Στο six d.o.g.s. στις 9 Δεκεμβρίου είναι ουσιαστικά η πρώτη μας συναυλία και ανυπομονούμε.

Γιατί διάλεξες αυτό το όνομα για το πρότζεκτ;

Έχω ένα χούι και σημειώνω πιθανά ονόματα για μπάντες – χρόνια τώρα. Έχω χιλιάδες (αν θέλει κάποιος ας στείλει inbox, φθηνά). Ένα βράδυ όμως χαζεύοντας τον αμοργιανό ουρανό από τον Άγιο Παύλο μου ήρθε φλασιά: τα πάντα χορεύουν ενώπιον μας αόρατα – όπως και εμείς χορεύουμε αόρατα ενώπιον των πάντων. Είναι θέμα εστίασης, zoom. Αυτόματα ενοποιήθηκαν οι προηγούμενα κατακερματισμένες φιλοσοφικές. κοσμολογικές και καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις κάτω από το όνομα αυτό και κατάλαβα επιτέλους γιατί παίζω μουσική: η αλήθεια βρίσκεται στα πυκνώματα και αραιώματα του αέρα: στον ήχο (συνεπώς σε κάποιο βαθμό και στους sex pistols).

Πώς θα χαρακτηρίζεις την μουσική που παίζετε;

Παίζουμε μεταφυσική ποπ.

Γιατί μεταφυσική ποπ;

Η μεταφυσική είναι το πεδίο που ασχολείται με την φύση της ύπαρξης με μη ορθολογικό τρόπο. Ο οποίος βέβαια τρόπος είναι και ο πλέον αντικειμενικός – για τον απλούστατο λόγο πως δεν διαθέτει το σύνολο της φύσης τον αντιληπτικό τρόπο του δικτύου των ανθρώπινων εγκεφαλικών νευρώνων – και ευτυχώς δηλαδή! Γιατί λοιπόν να μην υπάρχει ποίηση και μουσική που να απευθύνεται εκτός από τους ανθρώπους και στις πέτρες, τα δέντρα, τα τζιτζίκια, τα pulsar ή τα σωματίδια β; Έχουμε πήξει στη γραμμικότητα και στην ανάλυση. Όχι πως βρίσκω την πραγματικότητα των τριών διαστάσεων βαρετή – κάθε άλλο. Απλώς τη βρίσκω εξαιρετικά περιορισμένη. Η μεταφυσική μου φαίνεται λοιπόν ένα εξαιρετικό πεδίο τόσο για περιεχόμενο όσο και για μορφή τραγουδιών. Από την άλλη τα πάντα αυτή τη στιγμή διαθέτουν ένα ασήκωτο βάρος, ακόμα και το trash. Μας έχει ρουφήξει η βαρύτητα. Η βαρύτητα γεννά φασισμό. Δε χρειαζόμαστε φασισμό, χρειαζόμαστε έρωτα και τέχνη. Θέλουμε ελαφρότητα. Πραγματική ελαφρότητα. Ποπ. Μεταφυσική.

5 τραγούδια που σας έχουν επηρεάσει

Dogs- Pink Floyd

Strawberry fields forever – The Beatles

Lucky – Radiohead

Ένας μεγάλος κόσμος – Στέρεο Νόβα

A forest- The Cure

Πώς προέκυψε το βίντεο από το Πεδίον του Άρεως;

Το βίντεο το βλέπω ως ταξιδιωτικό οδηγό στη λαγνεία και τη φθορά που κρύβουν οι κήποι της Αθήνας, αυτοί οι σκουπιδότοποι ακραίας ανθρώπινης ευαισθησίας. Που είναι και το θέμα και του τραγουδιού δηλαδή. Μου αρέσει που έχει οπτικοποιηθεί σε φιλμ σούπερ 8 από το Γιάννη Λιανό που έχει μία πραγματικά λοξή ματιά στα πράγματα. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως ο Γιάννης μία μέρα μου έφερε το κλιπ απροειδοποίητα, απλώς έχοντας ακούσει το κομμάτι και επειδή του άρεσε. Πράγματα που γίνονται μόνο στην τέχνη δηλαδή. Και στα παραμύθια.

Πώς βλέπεις την αγγλόφωνη σκηνή της Ελλάδας; Τι σου την σπάει; Τι θα άλλαζες;

Χωρίς να είμαι μέσα στη «φάση», η αίσθηση που παίρνω είναι πως δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί αγγλόφωνη σκηνή στην Ελλάδα. Αυτό που υπάρχει είναι μεμονωμένες πολύ αξιόλογες προσπάθειες διεθνών προδιαγραφών που δε συνιστούν μία ενιαία σκηνή – όπως πχ συμβαίνει στην ελληνόφωνη σκηνή. Yπάρχει βέβαια και το stoner που εγώ δεν μπορώ να παρακολουθήσω αλλά έχει χαρακτηριστικά σκηνής και πάει καλά και έξω. Αυτό που με αφήνει άναυδο σε οποιουδήποτε τύπου σκηνή είναι το τουπέ. Ανέκαθεν θεωρούσα basse classe τους καλλιτέχνες που έχουν υπεροψία – ακόμα και τους πραγματικά ταλαντούχους. Και τον Νταλί ακόμα. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα, που θα πετύχεις σίγουρα τον άλλο να τρώει σουβλάκια μεθυσμένος στον Κάβουρα στις 5.07 πμ, Queens of the Stone Age της Θεμιστοκλέους. Θα άλλαζα κάποια χαρακτηριστικά προβλεψιμότητας που έχουν αρκετές μπάντες – τρόπον τινά ένα φόβο πειραματισμού. Το επίπεδο όλο και ανεβαίνει τεχνικά αλλά θα μου άρεσε αυτό να ακουμπά περισσότερο στις άυλες, εσωτερικές διαστάσεις τις μουσικής. Επίσης θα άλλαζα στοιχεία ερασιτεχνισμού που υπάρχουν. Όχι ως προς την ποιότητα αλλά ως προς την αξία που δίνουν οι μουσικοί στη δουλειά τους. Στοιχεία που δίνουν το δικαίωμα σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στην χώρα μας να αντιμετωπίζει κάτι τόσο σημαντικό και απαιτητικό ως το hobby ή το ψώνιο κάποιου και τους γονείς να θεωρούν το πάθος των παιδιών τους για τη μουσική ένα εφηβικό κολληματάκι που θα αντικατασταθεί με μια καλή θέση στην τράπεζα και έναν ασφαλή θάνατο.

Επόμενα σχέδια;

Να πάμε περιοδεία στην Ελλάδα και να παίξουμε όσο γίνεται και έξω. Ένα ΕΡ για τα τέλη του 2019. Και ένα βίντεο που έρχεται με το πλοίο από την Αμοργό και εμένα προσωπικά με ενθουσιάζει.