Η εικαστικός, μουσικός και experimental film maker σε μια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης.

 

Σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της  στην κοινωνιολογία με θέμα «Μειονότητες και Κοινωνικός Αποκλεισμός» στην Πάντειο. Αργότερα αποφοίτησε από τη σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Παρακολούθησε μεταπτυχιακά σεμινάρια κινηματογράφου στο MET film school του Λονδίνου και παραγωγής ηλεκτρονικής στο Berklee College της Βοστόνης. Η Σοφία ζει κ εργάζεται ανάμεσα στην Αθήνα και το Αιγαίο. Λατρεύει τη θάλασσα, τα καλοκαίρια εξαφανίζεται και δουλεύει κοντά της. Αυτό τον καιρό δουλεύει πάνω σε μουσική, music videos, oπτικοακουστικές εγκαταστάσεις, ζωγραφική, γλυπτική. Λόγω των audiovisual καταβολών της, της αρέσει να ντύνει οπτικά τα μουσικά κομμάτια της, γι’αυτό τα κυκλοφορεί σε music videos που φιλμάρει και μοντάρει η ίδια.

Eίναι ιδρύτρια του Openshowstudio project space.

 

Στην ιστοσελίδα σου αναφερόμενη στη δουλειά σου γράφεις «Υπάρχει μια συνειδητή προσπάθεια, το τελικό αποτέλεσμα κάθε δημιουργικής διαδικασίας, να φέρει την μεταμόρφωση και μετουσίωση (ή κάθαρση), και όχι να μένει στην έκθεση προσωπικών βιωμάτων, παρατήρησης και εκτίμησης των πραγμάτων». Μιλάς για προσωπική κάθαρση ή αναφέρεσαι στην εν δυνάμει μεταμόρφωση όσων βλέπουν ή βιώνουν ένα έργο σου; Πώς ορίζεις αυτές τις τρεις έννοιες μεταμόρφωση μετουσίωσηκάθαρση και πώς ξεφεύγεις από την αυτοαναφορά;
Μιλάω καταρχάς για συμβολική κάθαρση των ίδιων των αντικειμένων που χρησιμοποιώ και των νοημάτων που αυτά φέρουν παραδοσιακά. Τυπικά βιομηχανικά υλικά συνδεδεμένα με μια βαριά καπιταλιστική παράλογη ανάπτυξη, και όλη την περιβαλλοντική υγειονομική και κοινωνική επιβάρυνση που αυτή φέρει, καταλήγουν στις συνθέσεις μου να συμμετέχουν σε μια θετική, αναζωογονητική διαδικασία όπου η βαριά και φορτισμένη αρνητικά υλικότητά τους αναβαθμίζεται σε μια πιο αιθέρια μορφή ύπαρξης. Καταλύτης σε αυτή τη διαδικασία είναι πάντα το έντονο και πολυποίκιλο χρώμα, δηλαδή το φως, αφού το χρώμα δεν είναι παρά αναλυμένο το φάσμα του φωτός. Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία των χρωμάτων έχει βαθιά και αναμφισβήτητα ευεργετική επίδραση στο άτομο το οποίο υπόκειται σε αυτή. Σε μένα και στους θεατές, στην προκειμένη. Το αν η διαδικασία έχει για μένα μια καθαρτική επίδραση, ναι, έχει, γιατί βλέποντας το αποτέλεσμα αναζωογονούμαι και νιώθω δυνατή που τα κατάφερα, σαν μικρός, καλός αλχημιστής. Αλλά ποτέ δεν είναι τα δικά μου προσωπικά σκουπίδια το υλικό των εικαστικών έργων μου. Τα…προσωπικά μου ίσως τα αφήνω λιγάκι να βγουν προς τα έξω μέσα από τους στίχους μου στα τραγούδια μου, αλλά και αυτό ελάχιστα!

 

mde

 

Το χρώμα και το φως παίζουν σημαντικό ρόλο στις συνθέσεις και στα γλυπτά σου. Έχουν μια ποπ, ανάλαφρη αισθητική γιατί συνήθως χρησιμοποιείς ζωηρά χρώματα με ένα παιχνιδιάρικο τρόπο, δημιουργώντας κολάζ στο χώρο. Τα τυπώματαμοτίβα που δημιουργείς επίσης για τις συνθέσεις σου δίνουν μια ψυχεδελική, ονειρική αίσθηση. Ωστόσο αν πλησιάσει κανείς μπορεί να δει ότι χρησιμοποιείς βαριά και βιομηχανικά υλικά όπως τσιμέντο, μπρούντζο, ρητίνη ή αφρό πολυουρεθάνης. Τι θέλεις να προβάλλεις εμπαίζοντας με αυτές τις αντιθέσεις;
Ποπ ωραία χρωματάκια αλλά περισσότερο girly punk θα τη χαρακτήριζα την αισθητική, με τόσα hardcore αντικείμενα που χρησιμοποιώ! Να πω εδώ ότι έχω σταματήσει με την πολυουρεθάνη, γιατί είναι πολύ κακό για την υγεία και το περιβάλλον υλικό (παρόλο που γνωστή γκαλερί μου είχε ζητήσει να κάνω τέτοια έργα! εγώ αρνήθηκα…και δε συνεργαστήκαμε ποτέ…) Λοιπόν, για να απαντήσω στην ερώτηση, αυτό που θέλω να προβάλλω δεν είναι οι αντιθέσεις αυτές καθεαυτές, αλλά η λύση τους!  Η σύνθεσή τους σε ένα Όλον, η επίτευξη αρμονίας μεταξύ τους. Και ναι, σε πρώτη ανάγνωση και με ένα στερεοτυπικό σκεπτικό, μπορεί να ακούγεται οξύμωρο το να ψάχνει κανείς την αρμονία στις αντιθέσεις, αλλά για μένα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο μας και στο σύμπαν που να βρίσκεται ασφαλές μέσα σε μια κατάσταση ομοιορφίας. Η ομοιομορφία είναι ανθρώπινο concept, σε μια προσπάθεια να κλείσουμε έξω από τον μικρόκοσμό μας αυτό που μας τρομάζει, αυτό που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Αν η αρμονία είναι ισορροπία, δεν υπάρχουν στατικές ισορροπίες εκεί έξω, μόνο δυναμικές, μέσα από την κίνηση που προκαλούν φαινομενικά αντίθετες δυνάμεις, αντίθετοι πόλοι..

 

Από τι επηρεάζεσαι για να ξεκινήσεις τη δημιουργία ενός έργου; Τι ρόλο παίζουν τα συναισθήματα σε αυτό που κάνεις; Δεν νομίζω ότι περιμένω να επηρεαστώ από κάποιο συγκεκριμένο συμβάν. Απλά ξεκινάω, δε ξέρω πια να ζω και αλλιώς…Είναι βέβαια μέσα μου τόσα πολλά βιώματα, η πόλη, η βρωμιά της και οι δυσκολίες της, και ξαφνικά ένα θριαμβευτικό αττικό ηλιοβασίλεμα που τα σβήνει για λίγο όλα…Τα αιγαιοπελαγίτικα greek summers που τους ρουφάω το μεδούλι, και έχω έτσι ατελείωτο στοκ ψυχεδέλειας,  που βγαίνει και στα έργα, όπως είπες και συ…Ναι είμαι ρομαντική με έναν δικό μου τρόπο, αλλά δεν μιλάω για τα προσωπικά μου συναισθήματα μέσα από την εικαστική τέχνη μου. Αν τα συναισθήματά μου έπαιξαν κάποτε σημαντικό ρόλο, ήταν σε μια πολύ μαύρη περίοδο της ζωής μου, τότε που για να τα γιατρέψω έκανα τη μεγάλη στροφή και έχοντας μόλις ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό μου στην κοινωνιολογία ξεκίνησα από το μηδέν στην καλών τεχνών…Είδες, η θεραπεία ως έννοια ήταν εκεί από την αρχή! Με τα τραγούδια βέβαια είναι αλλιώς, εκεί λέω ιστορίες που κατά κάποιο τρόπο συνέβησαν.

 

 

Στα πλαίσια project «ΥΟUTHELIXIR4ALL» που οργάνωσες με το Openshowstudio, παρουσιάστηκε το «Unveiling», μια υποβρύχια ομαδική περφόρμανς σε ένα ναυάγιο, ως μια συμβολική δήλωση, που υπογραμμίζει τη μεγάλη αξία των κρυμμένων υποβρύχιων μνημείων του Αιγαίου, ως μια άλλη εναλλακτική λύση της ήπιας πολιτιστικής τουριστικής ανάπτυξης. Η αγάπη σου και εμμονή θα έλεγα με τη θάλασσα και το υγρό στοιχείο από που προέρχεται; Πώς τη διαχειρίζεσαι στα έργα σου; Είναι ένα υλικό που χρησιμοποιείς ή ένας σκοπός, κάτι που θες να διασώσεις; Ενυπάρχει κάποιου είδους πολιτική ή ακτιβιστική δράση;
Η αγάπη μου για τη θάλασσα ήταν εκεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ίσως και από πιο πριν… Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε λιμάνι, είμαι Θεσσαλονικιά. Παιδάκι, όταν με πηγαίνανε για το πρώτο μπάνιο της χρονιάς, τρελαινόμουν από τη χαρά μου, κι όλο το καλοκαίρι έβγαινα από το νερό μόνο όταν είχα γίνει μπλε. Πήρα τη πρώτη γεύση για το τι πραγματικά μπορεί να σημαίνει ελευθερία, το πρώτο καλοκαίρι που πήγα μόνη μου διακοπές και αποκοιμιόμουν δίπλα στο κύμα. Μέχρι και σήμερα, πάντα, με μια βουτιά, τα άγχη ξεπλένονται…Και νομίζω από τις εμπειρίες που περιγράφω, οι περισσότερες είναι κοινές σε όλους όσους μεγαλώσαμε εδώ. Κοίτα, στη σκέψη μόνο ότι θα καταστραφεί αυτός ο θησαυρός μας, παγώνει το αίμα μου, και θέλω να κάνω ότι μπορώ για να το αποτρέψω. Είναι ακτιβισμός αυτό; μπορεί. H ομαδική performance “Unveiling” στην οποία συμμετείχα έγινε στα πλαίσια του “ΥΟUTHELIXIR4ALL” που οργάνωσα με το Openshowstudio το καλοκαίρι του 14’, όπως και μια γλυπτική υποβρύχια εγκατάσταση από γλυπτά μου χυτευμένα σε τσιμέντο, το “Concrete”, ως μια συμβολική εναλλακτική χρήση του ( το τσιμέντο ως υλικό δεν είναι τοξικό, τοξική είναι η άπληστη χρήση που του κάνουμε…φαντάσου) Όλα τα έργα και τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν μπορείτε να δείτε εδώ.

Tελευταία νιώθω πολύ έντονα την ανάγκη να οργανώσω κάτι παρόμοιο…Θεωρώ παράνοια και μόνο τη σκέψη ότι θα φυτευτούν πετρελαιοπηγές μέσα στη θάλασσα, που ταΐζει αυτόν τον τόπο, έστω μέσω του τουρισμού πλέον, σε μια από τις πιο υπέροχες αλλά και πιο σεισμογενείς περιοχές του πλανήτη, Ιόνιο και Αιγαίο, με το τελευταίο τσουνάμι να χει συμβεί μόλις το 1953, με το ηφαίστειο της Σαντορίνης, ενεργότατο παρακαλώ, λίγα μίλια μακριά από πολλά υποψήφια θαλάσσια πετρελαιοχώραφα. Και για την Ήπειρο τα ίδια. Έχετε βάλει ποτέ το χεράκι σας σε ποταμάκι ηπειρώτικο; τα πιο αγνά και καθαρά νερά που υπάρχουν. Διάβασα τώρα για μια γεώτρηση στην Κολομβία που μόλυνε ένα ποτάμι, πολλές χιλιάδες ζώα θύματα, μολυσμένα χωράφια, σοδειές, άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και νοσηλεύονται..Οι στατιστικές δείχνουν ότι δεν υπάρχουν ασφαλείς εξορύξεις, ατυχήματα και διαρροές συμβαίνουν συνέχεια, είναι κανόνας και όχι εξαίρεση, είναι παράνοια και μόνο ως σκέψη, δεν πρέπει να συμβεί ποτέ. Μιλάμε για θησαυρούς προαιώνιους, το πετρέλαιο λήγει ως πηγή ενέργειας, εγκαταλείπεται, έχει δυο τρεις δεκαετίες ακόμα το πολύ, μπροστά τους δεν είναι τίποτα…

 

 

Το Openshowstudio πώς ξεκίνησε και σε τη φάση είναι τώραq Eτοιμάζεις κάτι εκεἰ;
To Openshowstudio project space ξεκίνησε το 2010, ως πειραματικός, μη εμπορικά… “αγχωμένος”, εκθεσιακός χώρος. Παρουσιάζει όχι μόνο εικαστικά αλλά και μουσική. Ήταν το πρώτο από τo νέο κύμα project spaces (είχε υπάρξει άλλο ένα κύμα στα 90’ς κ early 00’s) που κατακλίζει πλέον την Αθήνα. Από τότε έχουν γίνει συνεργασίες με πάνω από 100 καλλιτέχνες. Αρχικά ένα 2όροφο υπόγειο στου Ψυρρή, στη γωνία της Αγ. Ελεούσης και Πρωτογένους, πολύ πριν η Πρωτογένους γίνει hip, μετά άστεγο και pop up για κάποια χρόνια, ένα λίγο epic “Dayz of Glory” φεστιβάλ την Πρωτομαγιά του 14’ σ’ ένα παρατημένο εργοστάσιο στον Ταύρο, το “ΥΟUTHELIXIR4ALL” , και πολλά άλλα projects…πρόσφατα επανασπιτώθηκε για λίγο πίσω από το μουσείο σύγχρονης τέχνης στο Φιξ, αύριο κάπου αλλού…Tα πρώτα χρόνια η δραστηριότητα του ήταν πάρα πολύ πυκνή, τώρα όμως που δεν προλαβαίνουμε να πηγαίνουμε σε εκθέσεις και project spaces, μου βγαίνει να είμαι πιο λακωνική.

 

To μουσικό βίντεο σου «The Pirate Boy» που προβλήθηκε στο Toronto Short Film Festival το Μάρτιο και κερδίσε το best experimental music video στα The Monkey Bread Tree Awards, τι διαπραγματεύεται;
Α, είναι μια αληθινή ιστορία. Ακόμα δεν ξέρω πως τελειώνει, αν θα καταφέρει να τον ανοίξει το θησαυρό του ο καημένος ο πειρατάκος…

 

 

 

 

Μίλησε μας για την τελευταία εγκατάστασή σου «(I died so many times that I became) Immortal» στον κήπο της Elika Gallery.
Έγινε με αφορμή την φθινοπωρινή ισημερία, την οποία συνήθως συνδέουμε με αρνητικές έννοιες όπως η φθορά, η παρακμή και το τέλος, με πρόθεση να ανατρέψει αυτόν τον αρνητισμό, βλέποντας στο τέλος μια ευκαιρία για αναγέννηση. Εκτυπώσεις, βιομηχανικά και δομικά υλικά, φυσικά το trademark των εγκαταστάσεών μου δηλαδή ένα συντριβάνι, έντονα χρώματα, ήχος, μουσική, όλα εναρμονισμένα με τα φυτά του κήπου. Το ομώνυμο soundtrack μόλις ανέβηκε στο bandcamp μου, παρεπιπτόντως.

 

Ποιό θαλάσσιο πλάσμα θα ήθελες να ήσουνα και γιατί; Δελφίνι, γιατί είναι πιο έξυπνα από εμάς. Άσε που ζουνε και τρελούς έρωτες, μεγάλο πάθος, αυτό δεν το ξέρατε, ε;

www.touboura.com

https://touboura.bandcamp.com/

OpenShowstudio art platform

www.openshowstudio.gr