Τον Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε την πρώτη του σόλο δουλειά με τίτλο «Fingerpainting», ένα ιδιαίτερο έργο που συνθέτει αποκλειστικά με κρουστά και δημιουργεί απρόσμενους ήχους και περιβάλλοντα. Αυτό το διάστημα ετοιμάζεται πυρετωδώς για την εμφάνισή του στο Borderline Festival στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών τον Απρίλιο. Είναι η πρώτη φορά που του δίνεται η δυνατότητα να παρουσιάσει ζωντανά τη μουσική του με την απαραίτητη τεχνική υποστήριξη και ανυπομονεί.

christos_drummer (4)

«Ως παιδί ήμουν νευρικός και αθυρόστομος. Ήμουν επίσης και πυρομανής. Μου άρεσε να καίω τόσο τα δικά μου παιχνίδια όσων και των φίλων μου. Είχα γενικότερα άγνοια του κινδύνου και οι μικροτραυματισμοί ήταν πολύ συνηθισμένοι. Μου άρεσε ακόμα να ζωγραφίζω πρόσωπα τερατόμορφα και μετά να αναρωτιέμαι σε ποιον μπορεί να ανήκουν. Είχα εμμονή με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια βίας η οποία είχε αγγίξει τα όρια της εξάρτησης, ανησυχώντας πραγματικά τους γονείς μου. Ξεκίνησα να παίζω τύμπανα όταν αγόρασα το πρώτο μου drum kit σε ηλικία 8 ετών. Σίγουρα δεν ήμουν παιδί που έπαιζε με κατσαρόλες και κουβάδες. Ο αδερφός μου έπαιζε κιθάρα σε μια μπάντα, με είχε εντυπωσιάσει πολύ το drumming κι έτσι το αποφάσισα. Είχαμε επίσης την τύχη να βρούμε μαζί στο πατρικό σπίτι του πατέρα μου μια σειρά από ροκ δίσκους κι ένα πικάπ Liguaphone. Όταν αργότερα είδα σε μια εκπομπή στην ΕΤ3 τον Billy Hart να παίζει τζαζ τύμπανα, σοκαρίστηκα. Ήταν πολύ έντονο. Το παιδικό όνειρο της μπάντας ακόμη και σήμερα με συνοδεύει, αλλά νομίζω ότι αυτή η στιγμή ήταν πραγματικά καθοριστική για το τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Μεγαλώνοντας στην Ηγουμενίτσα, τα ερεθίσματα όσον αφορά τον πολιτισμό, και ειδικότερα τον πολιτισμό της εποχής σου, ήταν ελάχιστα ή σχεδόν ανύπαρκτα. Νομίζω πώς είμαι τυχερός που είχα έστω και αυτά τα λίγα. Ακόμα και σήμερα ο σεβασμός στο διαφορετικό και η διάθεση για αληθινή έκφραση σαμποτάρονται από την ισοπεδωτική αμάθεια, τον συντηρητισμό και την υποκρισία της επαρχίας. Πραγματικά, απαιτούνται ατσάλινα νεύρα για να κλείσεις τα’ αυτιά σου και να κάνεις αυτό που θέλεις. Στην Αθήνα ήρθα το 2003. Είχα περάσει δεύτερος στο Πάντειο, στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας και ευτυχώς, από το πρώτο κιόλας εξάμηνο, το άφησα ουσιαστικά πίσω μου. Είχα νιώσει αηδία από την πρώτη μέρα της εγγραφής, όταν είδα τους εκπροσώπους όλων ανεξαιρέτως των παρατάξεων να σου την πέφτουν σαν κοράκια προκειμένου να σε τοποθετήσουν στο πολιτικό τους ράφι. Νομίζω ότι αυτή η εικόνα μιλάει από μόνη της για το τι μπορεί να περιμένει κανείς σε σχέση με την ελεύθερη σκέψη και βούληση σε αυτούς τους χώρους. Την άνευ όρων παράδοση στο νοσηρό ελληνικό πολιτικό σύστημα και τις προεκτάσεις του πληρώνουμε σήμερα και δυστυχώς δεν βλέπω να μας γίνεται μάθημα. Άφησα, λοιπόν, το αμφιθέατρο, έφτιαξα το ηχοσύστημά μου και άρχισα να ψάχνω δίσκους σαν τρελός. Είχα ανοίξει τα μάτια μου και άκουγα όσο περισσότερα πράγματα μπορούσα. Πολύ σύντομα αγόρασα το πρώτο μου sampler και άρχισα τα μαθήματα με ντράμερ της ελληνικής τζαζ σκηνής. Ένιωθα εντελώς ξένος σε αυτή την πόλη και μου πήρε πολύ καιρό να φτιάξω την πρώτη μου μπάντα και να κάνω πραγματικούς φίλους. Οι Xysm ξεκίνησαν τον Οκτώβρη του 2009 σε ένα δωμάτιο ενός κεντρικού δρόμου του Ψυρρή. Με τα παιδιά έχουμε κυκλοφορήσει 4 χειροποίητα CD-R που μοιράζαμε δωρεάν και φέτος αναμένεται το πρώτο μας επίσημο άλμπουμ. Τον Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ σε συμπαραγωγή με το VM. Το “Fingerpainting” είναι ένα σόλο percussion μίνι LP, στο οποίο προσπάθησα να βάλω σε παράλληλη λειτουργία διάφορες τεχνικές για κρουστά. Η ιδέα προέκυψε από την προτροπή φίλων μουσικών και είναι επηρεασμένο από το ενδιαφέρον μου για πιο ασυνήθιστες εκφάνσεις παραδοσιακών μουσικών της Αφρικής και της Ασίας. Στόχος μου ήταν να αποδοθεί ως μια αποσπασματική ηχογράφηση εθνολογικού χαρακτήρα, μια άγνωστη μουσική γλώσσα. Όταν αποφάσισα να δημιουργήσω τον δικό μου ήχο, ξεφεύγοντας από τους περιορισμούς του ντράμερ, όλα άλλαξαν. Το drum kit έπαψε να είναι drum kit με τη rock’n’roll έννοια του όρου. Ξεκίνησα να συλλέγω μεταλλικά αντικείμενα από τα παλιατζίδικα του κέντρου και τα παραδοσιακά και συμφωνικά κρουστά άρχισαν να γίνονται όλο και πιο ελκυστικά ως μέσα έκφρασης.

Πριν από έναν χρόνο άρχισε η συνεργασία μου με τους Acid Baby Jesus στο στούντιο και μόλις πρόσφατα τελείωσαν οι ηχογραφήσεις. Πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας που θα κυκλοφορήσει στην αμερικάνικη Slovenly Recordings. Δεν είναι άτομα που βολεύονται εύκολα και η ειλικρινής διάθεση να προχωρήσουν τον ήχο τους με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Γενικά, μου αρέσει να κοντράρω τον εαυτό τόσο στην ακρόαση όσο και στη μουσική πράξη. Με κάποιον τρόπο, όταν εργάζεσαι ταυτόχρονα σε διαφορετικές κατευθύνσεις, η μία αντικατοπτρίζεται στην άλλη, όσο ετερόκλητες κι αν φαίνονται. To 2012 κυκλοφόρησε η split κασέτα μας με τον Νίκο Κυριαζόπουλο στην οποία συμμετέχω με το ηχητικό κολάζ Mimus.

Έχω περάσει μεγάλα διαστήματα που η οποιαδήποτε συναναστροφή εκτός μουσικής μού φάνταζε εμπόδιο, ακόμα κι αν επρόκειτο για πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα. Γενικά, τα όρια ανάμεσα στην προσωπική σου ζωή και τη μουσική έπαυαν να υπάρχουν. Οι γύρω μου πολλές φορές αναρωτιόντουσαν τι μου συμβαίνει. Ο αυτοεγκλεισμός είναι πολύ σκληρό πράγμα, αλλά είναι αυτό που σε προχωράει. Οι άνθρωποι, στην καλύτερη περίπτωση, δεν σε καταλαβαίνουν και στη χειρότερη το παίρνουν προσωπικά και ξεσπούν με τους πιο λάθος τρόπους. Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζεις στον άλλον το δικαίωμα να απομονωθεί, εφόσον είναι συνειδητή επιλογή του.

Για το μέλλον μου σε σχέση με τη μουσική στόχος μου είναι να συνεχίσω αυτό που κάνω και να διατηρήσω τη δυνατότητα να το υποστηρίζω υλικοτεχνικά. Τα οικονομικά είναι πραγματικά δύσκολα αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα και οι ευκαιρίες για να παρουσιάσεις το έργο σου και να αμειφθείς αξιοπρεπώς είναι λίγες. Ελπίζω να γίνουν σύντομα περισσότερες, γιατί οι εναλλακτικές μοιάζουν εφιαλτικές και αργά ή γρήγορα οδηγούν στη στείρωση αυτόν που πραγματικά έχει κάτι να πει. Υπάρχει ένα απόσπασμα συνέντευξης του Ianni Xenaki στη Δημόσια Τηλεόραση, στο οποίο αναφέρει το εξής: “Αυτή είναι εξάλλου η γενική ιδιότης του Ρωμιού, να καταστρέφει χωρίς να κοιτάζει τι αξίζει. Μόνο το χρήμα τον ενδιαφέρει”. Κάτι μου λέει πώς δεν έχουμε αλλάξει και πολύ».

1380629814_2

Ο Χρίστος Χονδρόπουλος θα εμφανιστεί την πρώτη μέρα του Bordeline Festival την Παρασκευή 4 Απριλίου στην Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών-Μικρή Σκηνή με είσοδο 5-18 ευρώ. 

soundcloud.com/chris-chondropoulos

Κείμενο: Μαρία Παππά
Φωτογραφία: Πάρης Ταβιτιάν