Αν ακούσεις την Ιωάννα κλείνοντας τα μάτια σου σε ένα κλασσικό jazz τραγούδι μπορείς εύκολα να πεις ότι: α) δεν είναι Ελληνίδα, και β) ότι είναι μια έμπειρη τραγουδίστρια με πολλά χρόνια στο τραγούδι. Στην δική της όμως περίπτωση δεν συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Η Ιωάννα σπουδάζει ακόμα μουσική, ενώ με έναν πολύ δικό της ιδιαίτερο τρόπο εδώ και λίγα χρόνια κάνει live jazz εμφανίσεις. Τη συνάντησα στο κέντρο της Αθήνας αφού επανέλαβε αρκετές φορές αυτά τα ακατάσχετα περί «ενεργειών». Εμφανίστηκε με μια τσάντα με διαφορετικά outfit για την φωτογράφηση (έτσι για ποικιλία είπε) και μια αυθεντική jazz διάθεση. Μου μίλησε για τη δική της διαδρομή με προορισμό την μουσική και το ντάρμα της που κατάφερε να βρει.

ioanna-11 ioanna-10 ioanna-9

«Το τραγούδι ήταν ανέκαθεν ένα κομμάτι της ζωής μου και ήταν πάντα μέσα στην ψυχή μου. Από μικρό κορίτσι που με θυμάμαι πάντα τραγούδαγα. Θυμάμαι για χρόνια όταν έβλεπα στην τηλεόραση κάποιους να τραγουδάνε μπορεί και να άλλαζα αμέσως κανάλι γιατί τους έβλεπα να κάνουν κάτι που ζήλευα και κατά κάποιο τρόπο καταπίεζα. Στο σχολείο με έβαζαν μπροστά-μπροστά στην χορωδία αλλά δεν ήταν κάτι που τότε το εξέλιξα και πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να θυμηθώ ότι είναι κάτι που μπορώ να κάνω καλά και με κάνει ευτυχισμένη. Είχαν και οι γονείς μου ένα συγκεκριμένο ρόλο σε αυτό. Δεν με καταπίεσαν ακριβώς, αλλά ήθελαν όπως κάθε γονιός αυτή την ασφάλεια των σπουδών. Μια αντίληψη του τύπου ‘παιδί μου αν σπουδάσεις ποτέ δεν θα πεινάσεις’.

Αρχικά σπούδασα στον Πανεπιστήμιο Πειραιά, Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων. Αμέσως μετά το πτυχίο έπιασα δουλειά και πραγματικά δεν μου άρεσε καθόλου. Ήμουν marketing trainee σε μια μεγάλη εταιρεία. Απλά ως άνθρωπος ήμουν πάντα χαρούμενη και δεν μου ήταν εύκολο να κάνω σημαντικές αλλαγές. Ούτως, ή άλλως με κάποιον τρόπο πέρναγα καλά.

Άφησα όμως τη δουλειά που δεν μου άρεσε και έκανα τα χαρτιά μου για Αγγλία, αλλά μέσα μου κατά κάποιο τρόπο ήξερα ότι το μεταπτυχιακό ήταν μια πρόφαση. Ήθελα να βρω αυτό που μου έλειπε. Ήθελα να βρω το ντάρμα μου και πιστεύω ότι όσοι το βρουν είναι απλά ευλογημένοι και χαρούμενοι άνθρωποι.

Επομένως, όλα ξεκίνησαν πριν μερικά χρόνια στο Λονδίνο. Το μεταπτυχιακό μου ήταν κάτι το απαιτητικό και δύσκολο. Έτσι, έμεινα Χριστούγεννα για να δω το Λονδίνο. Μια μέρα λοιπόν περπατούσα στο Soho και μπήκα στο And nothing but Blues, ένα μαγαζί που αμέσως μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Μπήκα μέσα και άκουσα για πρώτη φορά minor guitar, καθαρόαιμη blues. Έπαθα πλάκα, η μουσική αυτή με μάγεψε κυριολεκτικά. Για κάποιο δε πολύ περίεργο λόγο ήθελα να ανέβω στην σκηνή και να τραγουδήσω. Δεν ήξερα όμως τα τραγούδια, δεν ήξερα τίποτα. Ήθελα όμως πολύ και ήταν από αυτές τις jam βραδιές που το πρόγραμμα είναι πιο ελεύθερο. Πήγα σε ένα μέλος της ορχήστρας και του είπα θέλω να ανέβω. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τραγούδησα. Ε τι να έκανα μόνη μου το είχα προκαλέσει;

ioanna-7 ioanna-6 ioanna-5

Πήγαινα κάθε Δευτέρα στα jam sessions. Μου έλεγαν ότι έχω μουσικό αυτί και αντίληψη. Μπήκα φουλ στη φάση και 2-3 μήνες μετά ένας τύπος που ερχόταν στο μαγαζί με ανακάλυψε και μου ζήτησε να παίξω σε ένα venue. Έτσι προέκυψε το πρώτο μου live.  Το ένα έφερε το άλλο χωρίς να έχω χρόνο να σκεφτώ. Και δειλά δειλά συνειδητοποίησα ότι αυτό ήθελα να κάνω. Παράλληλα βέβαια τελείωσα και το μεταπτυχιακό μου και έψαξα να βρω και αυτό που λέμε μια σοβαρή τυπική δουλειά, αλλά δεν έκατσε τίποτα. Ήταν σαν να συνωμοτούσε το σύμπαν και μου έλεγε να επικεντρωθώ σε αυτό που συνέβαινε τότε στη ζωή μου με τη μουσική και τις live εμφανίσεις.

Στη συνέχεια ανακάλυψα το Ronnie Scott’s  όπου γενικά το jam είναι πολύ πιο instrumental. Την πρώτη φορά που ανέβηκα την θυμάμαι ακόμα. Πήγα στον τρομπετίστα και του το ζήτησα. Γέλασε και μου ζήτησε να του τραγουδήσω κάτι στο αυτί για να δει προφανώς αν είμαι φάλτση. Δυο – τρία τραγούδια μετά και χωρίς να το περιμένω φώναξαν το όνομά μου. Θυμάμαι ανέβηκα στην σκηνή και τραγούδησα το all of me και το κοινό ενθουσιάστηκε ίσως και επειδή είχε βαρεθεί από την instrumental μουσική. Συνολικά τραγούδησα πέντε τραγούδια. Για μένα αυτή η βραδιά ήταν σαν μια σφραγίδα για αυτό που ζούσα. Εννοώ, μια πιστοποίηση κατά κάποιον τρόπο ότι η μουσική είναι ο δρόμος μου.

Η θέση μου γενικά είναι πως ότι και να κάνεις πρέπει να το κάνεις σωστά. Μάθε το, εξέλιξέ το, αγάπησέ το. Έτσι, μετά από 5 χρόνια στο Λονδίνο αποφάσισα να γυρίσω στην Ελλάδα και να σπουδάσω την μουσική. Για μένα το καλύτερο σχολείο είναι το να παίζω με τους σπουδαιότερους μουσικούς. Μπορεί με την τυπική έννοια του όρου να μην είμαι μουσικός αλλά εγώ έτσι νιώθω. Μην ξεχνάς ότι και ο καλύτερος μουσικός δεν σταματάει ποτέ να μαθαίνει.

Στα live μου προσπαθώ να τραγουδάω διαφορετικά είδη μουσικής. Δεν είμαι κολλημένη. Θεωρώ ότι στη μουσική δεν υπάρχουν είδη υπάρχουν τραγούδια που μου ταιριάζουν και με εξιτάρουν. Η τζαζ είναι απλά ο μεγάλος old school ερωτάς μου, είναι η βάση μου.

Κάθε φορά που ανεβαίνω στην σκηνή και τραγουδάω αισθάνομαι και ένα διαφορετικό συναίσθημα. Νιώθω ταυτόχρονα μια ένταση αλλά και μια απίστευτη εσωτερική γαλήνη. Φυσικά υπάρχουν και live που δεν πάνε καλά. Θυμάμαι ας πούμε το πρώτο μου live εδώ στην Ελλάδα. Πολύ κακή συνεργασία με δύο μουσικούς που με άφησαν μόνη μου θεωρώ. Βέβαια εκείνο το βράδυ γνώρισα τον Alex Foster ο οποίος και μου είπε συγχαρητήρια που τα κατάφερες έτσι χωρίς την μουσική να σε στηρίζει. Αναγνώρισε ως μουσικός πόσο δύσκολο ήταν αυτό το live για μένα. Είναι αυτό που λέμε ουδέν κακόν αμιγές καλού.

ioanna-4 ioanna-3 ioanna-2

Απ’ όταν με θυμάμαι ήμουν ένας εκφραστικός και ενεργητικός άνθρωπος. Πάντα ήμουνα έτσι και λιγάκι «τρελή» αλλά επειδή ήρθα σε αρμονία με τον πραγματικό μου εαυτό έγινα πιο ανοικτός άνθρωπος. Άνοιξαν τα κανάλια μου, ξετυλίχτηκα, μεταμορφώθηκα. Στόχος μου είναι να κάνω τους ανθρώπους που έρχονται στα live χαρούμενους. Το μόνο πράγμα που με φοβίζει πολύ είναι μια μέρα να ξυπνήσω και να αντιληφθώ ότι έχω χάσει αυτή την κάψα που έχω για το τραγούδι. Όμως νιώθω ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, τουλάχιστον όχι σύντομα.

Κείμενο: Κωστής Πιερίδης
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς