Παρασκευή απόγευμα έξω από την Μητρόπολη. Συναντάω την Εύα. Την αναγνωρίζω αμέσως μόλις την βλέπω γιατί έχει έναν αέρα πολύ ήρεμο και είναι και κάπως ντροπαλή. Η Εύα είναι 24 ετών και πρόσφατα ολοκλήρωσε την πρώτη, μεσαίου μήκους ταινία της. Έχει βραβευτεί παλαιότερα στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας και ονειρεύεται να κάνει πολλές, ωραίες ταινίες. Έχει κάνει πάντως μια καλή αρχή με την μαύρη κωμωδία «Senses», για την οποία και μιλήσαμε.

Αρχικά, μου είπε για το πώς ξεκίνησαν όλα. «Από την σχολή άρχισα να ασχολούμαι με βίντεο, φωτογραφία και ήχο. Μέσα από εργασίες που μας έβαζαν οι καθηγητές, φτιάχναμε ταινίες μικρού μήκους και άρχισα να στέλνω κάποια πράγματα σε φεστιβάλ. Ξεκίνησα το 2011 στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Πάτρας. Την επόμενη χρονιά είχα στείλει μια ταινία μικρού μήκους και βραβεύτηκε ως η καλύτερη video art ταινία. Έχω στείλει και στην Αθήνα στο «Anime Fest» και στο «Μηδέν» στην Καλαμάτα. Στην σχολή πάντως μπήκα τυχαία. Μου άρεσε αλλά δεν περίμενα ότι θα περάσω. Ήθελα να σπουδάσω κάτι σχετικό με την εικόνα. Επειδή ο θείος μου ήταν φωτογράφος, είχα από μικρή, πολύ συχνά επαφή με φωτογραφικές μηχανές».

Eua Mpalasi 2 Eua Mpalasi 4

Έχοντας δει το trailer της ταινίας της, λυσσάω να μάθω τι πραγματεύεται γιατί είναι κάπως μυστηριακή. «Η ταινία λέγεται «Senses». Η ηρωίδα έχει μια ασθένεια που μπερδεύει τις αισθήσεις της. Από την λιγότερο βασική ως και την περισσότερο. Στην αίσθηση της γεύσης, παραδείγματος χάρη, εκεί που κάθε πρωί η ηρωίδα γευόταν τον καφέ, άρχισε να γεύεται κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό, χλωρίνη, κάτι άσχημο δηλαδή. Μπέρδεψα το καλό και το κακό. Την έκανα να βλέπει το κόκκινο πράσινο, να ακούει ήχους της φύσης αντί για μποτιλιάρισμα, έπαιξα με τα αντίθετα γενικώς. Όλα γύρω μας μας προειδοποιούν για καταστάσεις. Ένα κορνάρισμα μπορεί να μας προειδοποιήσει για κάτι που θα έρθει και να το αποφύγουμε. Άμα δεν μπορούμε να το ακούσουμε όμως τι θα κάνουμε; Το δίλημμα στην ταινία είναι αν θα συμβιβαστεί ο χαρακτήρας με αυτό ή όχι. Και έτσι κάπως τελειώνει. Με το αν θα πάρει την απόφαση να συμβιβαστεί. Η ασθένεια αυτή είναι μη αναστρέψιμη οπότε δεν μπορεί να επανέλθει».

Η ιδέα με έχει αφήσει λίγο άφωνη γιατί δεν έχω σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο. Και με κλόνισε. Ο στόχος της είναι να προβληματίσει τον θεατή προφανώς. «Ήθελα να προβληματίσω και εμένα αλλά και τον κόσμο γύρω μου. Έτσι, δημιούργησα αυτή την ασθένεια. Η ιδέα μου ήρθε και από την συναισθησία (συναισθησία ονομάζεται η νευρολογική ανάμιξη των αισθήσεων). Πρώτα άρχισα να ψάχνω για αυτό και μετά δημιούργησα μια ασθένεια των αισθήσεων. Θέλω να δουν αρκετοί την δουλειά μου. Νομίζω ότι είναι ωραία ιδέα. Δεν ξέρω πώς να στο πω, εγώ έμπαινα συχνά σε αυτή την σκέψη. Πώς έχουμε θεσπίσει δηλαδή όλα αυτά τα σύμβολα και τους κώδικες επικοινωνίας; Υπάρχουν πολύ στάνταρντ πράγματα και όταν στα διαταράξει κάποιος όλα αυτά, χάνεις κάθε ισορροπία στην ζωή σου. Και τρελαίνεσαι». Σκέφτομαι αν η ταινία είναι πολύ «βαριά» αφού εμπεριέχει έναν τόσο δυνατό προβληματισμό. «Η ταινία είναι μαύρη κωμωδία με στοιχεία θρίλερ. Βγάζει λίγο γέλιο. Δεν προκαλεί όμως».

Η κουβέντα φτάνει στην έμπνευση και σε ανθρώπους – πρότυπα σκηνοθεσίας. «Γενικά παρατηρώ τα πράγματα γύρω μου και παθαίνω κάτι που παθαίνουν πολλοί άνθρωποι. Είναι σαν να τα επεξεργάζομαι στον ύπνο μου. Ξύπνησα ας πούμε μια μέρα και είδα την ταινία. Κάπως έτσι μου έρχονται. Μάλλον λειτουργώ λίγο και με το υποσυνείδητο. Και έχει να κάνει και η ταινία με το υποσυνείδητο. Έχω επηρεαστεί πολύ και από τον David Lynch σαν σκηνοθέτη. Συγκεκριμένα, από την ταινία του, «Mulholland Drive» που έπαιζε με το όνειρο και την πραγματικότητα. Έχω αρκετούς πρότυπους σκηνοθέτες. Τον Aronofsky που παίζει και αυτός με το υποσυνείδητο, το όνειρο και την πραγματικότητα. Και φυσικά, τον Ζιλ Ντασέν που έχει κάνει πολύ ωραίες ταινίες. Γενικά μου αρέσει ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος και η Μερκούρη. Τρελαίνομαι για την Μελίνα».

Eua Mpalasi 3

Μιλώντας για σημαντικούς ανθρώπους, λέμε και για την συμπρωταγωνίστρια της ταινίας, την κυρία Έφη Παπαθεοδώρου, Θεοπούλα για όσους δεν κατάλαβαν. «Εγώ ήθελα μια γιαγιά για την ταινία. Στην αρχή σκέφτηκα να βρω μια ερασιτέχνη όμως για να είναι ευκολότερη η δουλειά, κατέληξα να ψάξω επαγγελματία. Αν ήταν ένα γνωστό πρόσωπο στην ταινία θα βοηθούσε καλύτερα και στην προώθηση της. Μπήκα σε ένα site, μου έστειλαν το contact της, της έστειλα το σενάριο και της άρεσε. Δέχτηκε να βοηθήσει και κανονίσαμε όλη την ταινία και τα γυρίσματα ώστε να βολεύει την κυρία Έφη. Πολύ ευχάριστη και καλή, με συμβούλευσε, μου έκανε παρατηρήσεις πάνω στο σενάριο και τους διαλόγους. Ήταν σκέτη γλύκα».

Η ταινία ανήκει στον πειραματικό θα λέγαμε κινηματογράφο. Άραγε οι Έλληνες είναι ανοιχτοί σε αυτό; «Οι ηλικίες μέχρι 35 σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και πόλεις που έχουν επαφή με αυτό το αντικείμενο, είναι πιο εξοικειωμένοι. Παίζει ρόλο το τι υπάρχει γύρω από αυτό το κοινό. Έχουν αρχίσει πάντως και οι Έλληνες και είναι πιο ανοιχτοί σε πειραματικά πράγματα».

Η Εύα ονειρεύεται να κάνει την επόμενη ταινία, να βραβευτεί και να διακριθεί το «Senses» σε κάποιο φεστιβάλ και μετά να κάνει μια ακόμα πιο συγκροτημένη ταινία.

Η ταινία διαρκεί μισή ώρα και θα προβληθεί πρώτα στη σχολή της Εύας και μετά στα φεστιβάλ του 2015, Δράμα ή Νάουσα. Πάρε μια γεύση από το trailer.

Η επίσημη σελίδα της ταινίας: https://www.facebook.com/sensesthemovie?ref=hl

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag