Στο παλιό Λεπροκομείο της Χίου – Λωβοκομείο όπως ήταν η κανονική του ονομασία – βρέθηκα δυο φορές. Και τις δύο φορές μεσημέρι, την πρώτη μόνος μου, περπατώντας από την πόλη,  οπλισμένος με τις πληροφορίες της Νίκης και της Άννας. Την δεύτερη ξέροντας πια τον δρόμο, με την Μαρία και τον Αλέξανδρο. Τρεις μέρες όλες κι όλες στο νησί για δύο live και εγώ κυριολεκτικά τους «έσυρα» για να τους δείξω την ανακάλυψή μου. Καλοκαίρι η πρώτη, φθινόπωρο η δεύτερη, αλλά η διαφορά μικρή. Το ίδιο ήσυχο αεράκι ανάμεσα στα δέντρα στο δασάκι του Κοφινά, το ίδιο χαρακτηριστικό χιώτικο τοπίο με τα εσπεριδοειδή, τα κτίρια του Λεπροκομείου το ίδιο ακίνητα μέσα στο χώρο και το χρόνο.

_DSF7273 _DSF7275 _DSF7280 _DSF7296 _DSF7289 _DSF7288 _DSF7284 _DSF7270 _DSF7257 _DSF7252 _DSF7242 _DSF7238

Πολύ παλιά η ιστορία του, χωρίς υπερβολή υπήρξε το μακροβιότερο ίδρυμα του είδους του στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1378 από Γενουάτες, καταστράφηκε από τον περίφημο σεισμό του 1881 οπότε και ανακαινίσθηκε, πολυτελώς για τα δεδομένα της εποχής του και ξαναλειτούργησε το 1911. Πενήντα χρόνια μετά, το 1959 εγκαταλείφθηκε οριστικά και από τότε σιγά-σιγά καταρρέει, μια κιβωτός παρατημένη μέσα σε έναν πανέμορφο κήπο.

Το Λεπροκομείο επισκέπτονται πια λίγοι. Ακόμα και οι Χιώτες, ιδιαίτερα οι πιο νέοι, δεν είναι όλοι σε θέση να σε κατευθύνουν με ακρίβεια στη τοποθεσία, κι ας είναι το πολύ 15′ μακριά από το κέντρο της πόλης. Μόλις βγαίνεις από τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο αρκεί ένας μικρός περίπατος για να φτάσεις στην παλιά σιδερένια πύλη που στήθηκε κατά την ανακαίνιση. Γράφει 1909 και εκεί μοιάζει να σε πηγαίνει εκεί στα αλήθεια. Ησυχία και χρώματα, από αυτά αποτελείται το Λεπροκομείο σήμερα. Ναι, υπάρχουν παντού τα απομεινάρια της ζωής, μέχρι και φάρμακα και συνταγές, προσωπικά είδη υγιεινής και σαπισμένα στρώματα αλλά γρήγορα αυτό που κυριαρχεί είναι κάτι άλλο. Είναι η αποσύνδεση από το παρόν, η αίσθηση μιας αινιγματικής μοναξιάς. Αυτή και τα υπέροχα χρώματα του κτιρίου, τόσο χαρακτηριστικά όλων των παλιών όμορφων σπιτιών της Χίου και του Κάμπου. Μέσα και έξω, στα ταβάνια, στους τοίχους, στις πόρτες, μπλεγμένα πια με την φθορά και τη φύση που διεκδικεί ξανά τους χώρους.

_DSF7237 _DSF7232 _DSF7230 _DSF7222 _DSC0464 _DSC0457 _DSC0456 _DSC0454 _DSC0447 _DSC0442 _DSC0440 _DSC0437 _DSC0436 _DSC0434 _DSC0429 _DSC0428 _DSC0427 _DSC0424 _DSC0419 _DSC0171 _DSC0166 _DSC0165 _DSC0163 _DSC0159 _DSC0156 _DSC0155 _DSC0154 _DSC0152 _DSC0147 _DSC0142 _DSC0140 _DSC0139 _DSC0136 _DSC0134 _DSC0132 _DSC0131

Κανείς πια δεν χρειάζεται να ζήσει εξορισμένος σε αυτό το μέρος, φρόντισε εδώ και αρκετά χρόνια η ιατρική επιστήμη για αυτό.  Εγώ όμως θέλω να γυρίσω εκεί, ίσως και να περάσω μια νύχτα σε αυτό υπέροχο ερείπιο. Είναι πια η πόρτα μου για μια άλλη εποχή, σε ένα νησί που έτσι κι αλλιώς βιώνει το πέρασμα του χρόνου με τον δικό του μετέωρο τρόπο.

Κείμενο-Φωτογραφίες: Χρήστος Τόλης