Την Μαρία Χαραμή την γνώρισα όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, περίπου το 1996. Την γνώρισα στο Rock & Roll. Την είδα και ήταν η Ώντρει Χέμπορν, μια πριγκίπισσα. Ναι, ήταν η Ώντρει στο πρωινό στο Τίφανυς, αλλά η Μαρία είχε πιο θλιμμένα μάτια, μελαγχολικά. Και ήταν άνοιξη, παντοτινή άνοιξη, αλλά και πολύ έξυπνη, διαόλου κάλτσα, δεν τα έβαζες μαζί της. Είπαμε δυο κουβέντες και αυτό ήταν. Συναντηθήκαμε σε μια απλότητα, που έκρυβε όμως μεγάλη περιπλοκότητα. Και κάπως έτσι με αγάπησα και την αγάπησε. Της άρεσαν αυτά που μαγείρευα, αυτά που έλεγα. Γέλια και γεύσεις που μπλέκονταν. Είχε αδυναμία τότε σε μια σαλάτα που έφτιαχνα με φρέσκο σπανάκι, τραγανό μπέικον, αχλάδι, πιπεριές Φλωρίνης, ελαιόλαδο και μπαλσάμικο. Ας πούμε ότι αυτή ήταν η σαλάτα της Μαρίας. Μου έκλεινε το μάτι, της έφερνα σαλάτα. Της άρεσαν όμως και τα χορταράκια και όλα τα ταπεινά, γιατί με τα χρόνια δεν έτρωγε και πολύ κρέας. Αγαπούσε τις απλές γεύσεις και τα καλά υλικά.

Και μετά αρχίσαμε τα σούρτα-φέρτα. Πήγαινα στο σπίτι της -τότε στη Ρηγίλλης –μαγείρευα, φωτογραφίζαμε για το Βήμα που έγραφε τότε. Της είχα μαγειρέψει και σε κάτι πολύ σπέσιαλ πριβέ πάρτι που έκανε και έτσι γνώρισα τους φίλους της που ήταν σαν ιδιωτικό σύμπαν. Τρελαινόταν και για παγωτό ταχίνι που της έφτιαχνα και επειδή έτρωγε σαν πουλάκι, μου άρεσαν οι μικρές μπουκιές της που είχαν, όμως, μεγάλο ενθουσιασμό. Αν και κριτικός γεύσης δεν έτρωγε πολύ- ίσα που δοκίμαζε- και καμιά φορά δοκίμαζε για εκείνη ο άντρας της ο Θάνος. Ήταν υλίστρια η Μαρία, έτσι σύστηνε τον εαυτό της. Ήταν πανούργα, τετραπέρατη, με αυτή όμως την ευφυΐα που φέρνει καμιά φορά και δυσκολία. Ναι, η Μαρία με τη στάση της ζωής της και με τον ρυθμό της μπορείς να πεις ότι ήταν ο άνθρωπος που με ενέπνευσε πολύ στη δουλειά μου. Και με βοήθησε, αλλά κυρίως μου έδωσε έμπνευση να πάω παραπέρα .Την καριέρα μου την σημάδεψε, και δεν είναι βαριά κουβέντα. Αν με βάλεις να πω τρεις κριτικούς γεύσης θα πω τον Αλβέρτο, τον Αντωνόπουλο και τη Μαρία και εκεί κάπου τελειώνει και η λίστα Αυτούς τους ανθρώπους σέβομαι και ακούω. Αν και η Μαρία δεν μου έδινε ποτέ συμβουλές, με αγαπούσε και αυτό έφτανε και μ’ ακολουθούσε και με παρακολουθούσε με το καμάρι που έχει ο φίλος για τον φίλο του. Την ένοιαζε μόνο η εξέλιξη και σεβόταν τη διαδρομή και τη σκληρή δουλειά. Δεν είχαμε πικρή στιγμή στη φιλία μας, απλά στο «48» δουλέψαμε σκληρά πάνω σ’ αυτό το πρότζεκτ και δυο μας, απλώς τα πράγματα δεν προχώρησαν πολύ καλά και έπρεπε να πάρουμε διαφορετικούς δρόμους. Η Μαρία έφυγε, εγώ έμεινα, χαθήκαμε για λίγο. Υπήρχε κάτι που δεν είχε ειπωθεί, αλλά η αγάπη δεν άλλαξε. Την είδα αρκετές φορές μετά και ήμαστε αγκαλιές και αγάπες και ας μην μιλάγαμε καθημερινά στα τηλέφωνα. Εγώ την καμάρωνα, γιατί με το Θάνο ήταν στην πιο ευτυχισμένη φάση της ζωής της. Την αγάπησε πολύ ο Θάνος, τη φρόντιζε και είναι ωραίο να βλέπεις τον φίλο σου ασφαλή σε μια αγάπη μεγάλη.

Peskias 2

Ο θάνατός της ήταν καταπέλτης, ήξερα ότι ήταν άρρωστη, αλλά όχι ότι θα πεθάνει. Τι να πω; Έχασα τον πατέρα μου στα δεκαπέντε, ο θάνατος μου προκαλεί ακόμα σοκ. Έχω μια μεγάλη αποστροφή, δεν πηγαίνω σε κηδείες, αποφεύγω και να ακούω. Και στη δική μου ακόμα δεν σκοπεύω να πάω. Δεν θέλω να κατανοήσω τον θάνατο, θα πει ότι τον αποδέχομαι, όμως μέσα από τη μαγειρική κάπως συμφιλιώνομαι. Βλέπεις την αλυσίδα, την ταπεινότητα της φύσης, τον άρρηκτο κύκλο. Βγαίνει ο βασιλικός, αυτό το ωραίο πράγμα και ευδιάζει το καλοκαίρι μόνο για τρεις μήνες και μετά φουπ χάνεται και βγαίνει ο σπόρος και ξαναφυτρώνει. Αυτή την αλυσίδα την παρακολουθώ πια με ευλάβεια: η ντομάτα, το αγγούρι η μελιτζάνα. Και έπειτα εγώ, η κόρη μου. Κάτι πεθαίνει και κάτι ζει. Η φιλία όμως είναι το νεράκι της ζωής για μένα απ’ τα πιο σπουδαία πράγματα. Να κοίτα (και σηκώνει το μανίκι) έχω χρόνια ένα μόνο τατουάζ που γράφει C και D. Το κάναμε με τον κολλητό μου τον Dan και το C με το D δίπλα δημιουργεί το μεγάλο Φ της φιλίας. Ήμασταν συγκάτοικοι στο Πανεπιστήμιο στην Αμερική, εκεί γνωριστήκαμε. Έχει και εκείνος το ίδιο τατουάζ, ιερή συμμαχία. «Ο φίλος τον φίλο εν κίνδυνω γιγνώσκει». Η φιλία είναι από μεγάλα ιδανικά από την αρχαιότητα. Συγκινεί τη ψυχή, την κάνει να πάλλεται. Δύο άνθρωποι δημιουργούν ένα δεσμό που είναι το σύνολό τους μεγαλύτερο από το ατομικό τους. Όταν το έχεις αυτό έχεις τεράστια δύναμη. Και ενώ ο κολλητός μου φίλος είναι στην Αμερική και δεν βλεπόμαστε πολύ συχνά, δεν έχει σημασία, μέσα σε πέντε λεπτά μόλις βρεθούμε αρχίζουμε να παίζουμε σφαλιάρες, να γελάμε. Χρειάζεται όμως να κολλάς και με τον άλλο στην αξιοπρέπεια, την ηθική, αλλιώς δεν γίνεται. Αυτά τα ίδια ιδανικά είχαμε και με το Μαράκι. Τι θα της μαγείρευα αν ερχόταν τώρα ξαφνικά; Μα αμπελοφάσουλα και θα αμπελοφιλοσοφούσαμε για τον θάνατο, θα την έβαζα να μου μαρτυρήσει μυστικά, τι γίνεται εκεί πάνω.

Η φιλία έχει κανόνες, ναι, και έναν σπουδαίο που τον έβαλε ο Dan. Έβγαινα με μια κοπέλα στην Αμερική κι αυτή με χώρισε, κι είπε ο φίλος μου στην κοπέλα «δε θα σου ξαναμιλήσω» δηλαδή επί λέξει «I broke up by association». Αυτός είναι ο κανόνας. Δεν ρωτάς αν οι φίλοι σου έχουν δίκιο ή όχι, τους ακολουθείς και υποστηρίζεις το φίλο σου. Φιλία για μένα είναι να σταθώ στο πλευρό του φίλου μου, ό,τι και να γίνει, ακόμη κι αν ο φίλος μου έχει άδικο. Και μιλώντας για άδικο… Είναι άδικο που έφυγε το Μαράκι, αλλά μέχρι να φύγω και εγώ το Μαράκι ζει εδώ και δείχνει την καρδιά του και πίνει μια γουλιά κρασί και δεν λέμε τίποτα άλλο.

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη
Φωτογραφίες: Μαρίλη Ζάρκου

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag