Προχτές το βράδυ πέρναγα με την παρέα μου από κάτι στενάκια πίσω από την πλατεία Καρύτση. Είχε ένα μαγαζί με την πινακίδα Ράδιο Κατούμα όταν το είδα τους λέω «και στην Καλλιθέα είχε ένα τέτοιο παλιά!». Τότε ακούστηκε μια φωνή από κάποιον που καθόταν έξω από μαγαζί «ναι είχε και στην Καλλιθέα! Κι εγώ εκεί ζούσα». Ήταν ένας άστεγος άνθρωπος γύρω στα τριάντα. Πολύ πρόσφατα είχε μείνει άστεγος και από το σπίτι του στην Καλλιθέα είχε καταλήξει στα στενάκια της Καρύτση. Ήθελε να ανταλλάξει δύο λόγια με κάποιον. Μιλήσαμε για λίγο, τον χαιρετήσαμε και συνεχίσαμε την πορεία μας.

Το να μείνεις άστεγος δεν είναι πολύ δύσκολο τελικά.

DSC_0616 DSC_0618 DSC_0639

«Είμαστε όλοι δύο με τρεις μισθούς μακριά από το να χάσουμε το σπίτι μας και να γίνουμε άστεγοι. Κάποιοι είναι τυχεροί γιατί έχουν οικογένεια ή φίλους να τους στηρίξουν. Κάποιοι έχουν και άλλα εισοδήματα. Κάποιοι όμως δεν έχουν τίποτα από αυτά. Το να χάνει κάποιος το σπίτι του είναι ένα τεράστιο σοκ. Εκτός από τα βιοποριστικά προβλήματα ο άνθρωπος αποκτάει και ψυχολογικά προβλήματα. Κλείνεται στον εαυτό του, σταματάει να προσπαθεί γιατί απελπίζεται και σιγά-σιγά μετατρέπεται σε έναν αόρατο άνθρωπο. Λόγω της οικονομικής ύφεσης οι άστεγοι έχουν αυξηθεί πάρα πολύ στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, αλλά κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό. Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να κάνουμε πως δεν υπάρχουν προβλήματα», λέει ο Χρήστος Αλεφάντης ο διευθυντής του περιοδικού δρόμου Σχεδία.

Το περιοδικό Σχεδία είναι ένα περιοδικό δρόμου. Τα περιοδικά δρόμου ξεκίνησαν στην Νέα Υόρκη το 1987 και το 1991 κυκλοφόρησε το βρετανικό «Big Issue» το μεγαλύτερο περιοδικό δρόμου στον κόσμο. Κυκλοφορούν σε πολλές πόλεις του κόσμου και σκοπός της έκδοσης είναι να βοηθήσει αστέγους να βγάλουν αξιοπρεπώς κάποια χρήματα για να καλύψουν βασικές ανάγκες. Το περιοδικό Σχεδία κοστίζει τρία ευρώ και τα μισά χρήματα από την πώληση τα παίρνει ο πωλητής-άστεγος. Τον Μάρτιο του 2013 το περιοδικό «Σχεδία» ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο Χρήστος Αλεφάντης που ήταν χρόνια δημοσιογράφος με μία παρέα φίλων βρίσκονται πίσω από την προσπάθεια. Τους πήρε έξι χρόνια. Ήρθαν σε επαφή με τους Βρετανούς οι οποίοι τους βοήθησαν πολύ στο στήσιμο. Μάζεψαν το κεφάλαιο που χρειαζόντουσαν και ξεκίνησαν πάντα με στόχο να βοηθήσουν τον άνθρωπο. Το περιοδικό είναι μηνιαίο και πάει πολύ καλά από πωλήσεις. Τον Απρίλιο του 2014 ξεπέρασε τα 22.000 αντίτυπα. «Σημασία δεν έχει μόνο το πως θα είναι στημένο το περιοδικό και πόσες πωλήσεις θα κάνει αλλά πως θα βοηθήσεις όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Να μπορούν με αξιοπρέπεια να βγάλουν ένα εισόδημα για να καλύψουν τις πιο βασικές τους ανάγκες. Για κάποιον μπορεί να είναι ένα πακέτο τσιγάρα. Αντί να ψάξει στα σκουπίδια για γόπες να αγοράσει τα δικά του. Να αγοράσουν το φαγητό τους. Συνεργαζόμαστε με οποιονδήποτε έχει ανάγκη. Απλά έρχεται στο γραφείο και μας ζητάει συνεργασία. Το μόνο που του ζητάμε είναι να υπογράψει έναν κανονισμό λειτουργίας. Πρόκειται για τυπικές οδηγίες για το πως θα πουλιέται το περιοδικό. Το σημείο πώλησης – το πόστο, είναι προκαθορισμένο. Για παράδειγμα πρέπει να φοράει το κόκκινο γιλέκο την ώρα που το πουλάει. Το ωράριο είναι συγκεκριμένο αλλά ο καθένας μπορεί να βγει όποια μέρα θέλει. Τα πόστα αλλάζουν κάθε μέρα για να έχει την ευκαιρία ο καθένας να πουλήσει στα σημεία με την μεγαλύτερη πέραση. Τα δέκα πρώτα περιοδικά τα δίνουμε δωρεάν και ο άνθρωπος μπορεί να βγάλει τριάντα ευρώ. Στόχος μας πάντα είναι να υποστηρίξουμε αυτούς που έχουν ανάγκη να νιώσουν καλύτερα. Έχουμε παρατηρήσει ότι με αυτή τη δουλειά οι άνθρωποι ενεργοποιούνται. Η ζωή τους ξαφνικά αποκτά ένα ενδιαφέρον. Ξυπνάνε το πρωί, έρχονται στο γραφείο παίρνουν τα περιοδικά και πηγαίνουν στο πόστο τους  για να τα πουλήσουν. Η μέρα τους δεν πάει χαμένη. Θα πούνε καλημέρα, θα συναναστραφούν με κόσμο και δεν θα νιώθουν αόρατοι – στην Ελλάδα δυστυχώς ο φτωχός και ο άστεγος είναι αόρατος. Αυτοί οι άνθρωποι αν και έχουνε απόλυτη ανάγκη τα χρήματα και μόνο η συναναστροφή τους ευχαριστεί πάρα πολύ, αποκτούν έναν σκοπό. Προσπαθούμε να τους στηρίξουμε με διάφορα σεμινάρια για τις πωλήσεις για να αλλάξει η ψυχολογία τους και να νιώσουν μέρος αυτής της κοινωνίας. Αν δεν καταφέρουν να πουλήσουν όλα τα περιοδικά απλά τα χάνουν. Προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε να διαχειριστούν καλύτερα τις πωλήσεις. Αλλά το θέμα είναι να μάθουν να διαχειρίζονται οι ίδιοι την κάθε κατάσταση».

DSC_0518 DSC_0533 DSC_0543

«Την θεματολογία του περιοδικού την προσέχουμε πολύ. Είναι ένα περιοδικό ποικίλης ύλης. Ξέρουμε ότι μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι το περιοδικό θα είναι μέσα στη μίρλα επειδή το πουλάνε άστεγοι. Εμείς θέλαμε να το χαρακτηρίζει η αισιοδοξία και το χιούμορ. Ακόμη και όταν θέλουμε να καταγγείλουμε κάτι το κάνουμε δημιουργικά. Θέλουμε να δείξουμε έναν δρόμο για να ξεπεραστεί κάτι».

«Αυτή τη στιγμή 200 άνθρωποι πουλάνε τα περιοδικά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αλλά δυσκολευόμαστε να πούμε ότι πάμε καλά γιατί έχουμε ανθρώπους που είναι σε αναμονή και περιμένουν να γίνουν κι αυτοί πωλητές και να βοηθηθούν. Δεν έχουμε πολλούς ανθρώπους γιατί δεν έχουμε αρκετά πόστα. Έχουν εξαντληθεί οι στάσεις, οι σταθμοί και οι πλατείες. Πρέπει να βρούμε καινούρια πόστα. Θα ξεκινήσουμε μία καμπάνια σύντομα που θα καλεί τον κόσμο να προτείνει πόστα».

«Οι άνθρωποι που δουλεύουν στα γραφεία για τη «Σχεδία» είναι τώρα έξι. Στην αρχή ήταν δύο. Όλοι ξεκίνησαν εθελοντικά και τώρα παίρνουν κανονικά μισθό. Σκοπός είναι να καταφέρουμε να έρθουν και άλλοι άνθρωποι στο μέλλον. Οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι που συνεργάζονται μαζί μας για το περιοδικό είναι όλοι εθελοντές οι περισσότεροι δέχτηκαν γιατί η «Σχεδία» είναι ένα καθαρά και βαθιά ανεξάρτητο περιοδικό. Αλλά έχουμε φτιάξει και έναν κουμπαρά και προσπαθούμε να στηρίζουμε όσο μπορούμε τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε.

Λίγο πριν τελειώσει η κουβέντα μας ο κύριος Αλεφάντης θέλησε να ξεκαθαρίσει τον τρόπο λειτουργίας του περιοδικού «Σχεδία». «Είμαστε αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Καμιά φορά νιώθω ότι πρέπει να απολογηθούμε για αυτό εξαιτίας αυτού που είχε γίνει με τις ΜΚΟ. Αλλά δεν πρέπει να είναι έτσι. Το σκάνδαλο με τις ΜΚΟ προκλήθηκε από ανθρώπους που εκμεταλλεύτηκαν οποιοδήποτε πρόγραμμα βρέθηκε στο δρόμο τους με σκοπό να βγάλουν λεφτά. Εμείς εδώ είμαστε ταγμένοι στον άνθρωπο και όχι στα φράγκα. Δεν έχουμε πάρει ποτέ βοήθεια από κανένα υπουργείο και δεν το έχουμε ζητήσει κιόλας και ό,τι βγάζουμε το εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο για να βοηθήσουμε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται».

DSC_0550 DSC_0561 DSC_0563 DSC_0576 DSC_0579 DSC_0583 DSC_0589 DSC_0602

http://www.shedia.gr/

https://www.facebook.com/shedia.streetpaper

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag