Οι Red Snapper έχουν φανατικό κοινό στην Ελλάδα. Κοινό που πάει στην συναυλία τους και περνάει καλά. Δεν είναι μεγάλο, αλλά ζεσταίνει την ατμόσφαιρα του Gagarin που είναι σχεδόν γεμάτο. Στην σκηνή ερμηνεύουν κομμάτια από το νέο τους άλμπουμ, το Hyena, και στις οθόνες παίζουν αποσπάσματα από μια Σενεγαλέζικη ταινία του ’73, το Touki Bouki. Το άλμπουμ έχει γραφτεί πάνω στην ταινία. Είναι σαν ένα μέτα-σάουντρακ.

Το Touki Bouki ξεκινά με την άγρια και σοκαριστική σφαγή ενός ταύρου που είναι αρκετή για να σε κάνει χορτοφάγο. Πολύ γλυκόπικρη ταινία, για τα ανεκπλήρωτα όνειρα δυο εραστών και τις λάθος αποφάσεις, με πανέμορφες εικόνες και μια Αφρική όπως σπάνια την βλέπεις στο σινεμά.

red red_1 red_2 red_3

Πριν τους συναντήσω, ο ντράμερ του γκρουπ Richard Thair μου έγραφε σε email πως θεωρεί το Hyena το πιο σημαντικό άλμπουμ που έχουν βγάλει εδώ και πολλά χρόνια και η αλήθεια είναι ότι όταν τους βλέπω να το παίζουν live δεν μπορώ να μην συμφωνήσω. Είναι εξαιρετικοί και ιδιοφυείς μουσικοί πάνω στην σκηνή! Αργότερα στα παρασκήνια του Gagarin, ανάμεσα από άδεια μπουκάλια από μπύρες, πλαστικά μπολ με φαγητό, βαλίτσες και παπούτσια στο πάτωμα και με έντονη μυρωδιά από γύρο σουβλάκι μου εξηγεί πώς τους έδιωξαν από την Warp όταν αρνήθηκαν να τους πληρώσουν τα χρήματα για την παραγωγή του νέου τους άλμπουμ.

Οι Red Snapper ξεκίνησαν την μουσική τους πορεία το 1993 στο Λονδίνο. Ήταν ένα πρωτοποριακό γκρουπ, η μόνη «ανωμαλία» στην κατά κόρον ηλεκτρονική Warp Records. Έπαιζαν οργανική acid jazz με φυσικά όργανα. Κυκλοφόρησαν τα 3 πρώτα τους άλμπουμ εκεί. Το ‘Hyena’ είναι το ένατο τους άλμπουμ. Σήμερα είναι κάπως μακριά από τα φώτα της Λονδρέζικης σκηνής. Η μυρωδιά από τα σουβλάκια γίνεται ανυπόφορη και κατεβαίνουμε στην σκηνή όπου οι τεχνικοί μαζεύουν τα μηχανήματα. Η θήκη για το μπάσο του Ali Friend είναι τεράστια. Χωράει άνετα ένας άνθρωπος μέσα. Το γκρουπ κάθεται μπροστά από τα ντραμς, χαλαρώνουν και ο Thair αρχίζει να αφηγείται την ιστορία: για το πώς επέλεξαν να γράψουν μουσική για μια ξεχασμένη Σενεγαλέζικη ταινία του 70 που δεν ήταν καθόλου τυχαία επιλογή.

«Ήμουν σε μια κινηματογραφική λέσχη εκεί που μένω στην Ουαλία και είχα δει ένα φιλμ του Djibril Diop Mambéty, το Badou Boy. Στην αρχή αποφασίσαμε να κάνουμε ένα σάουντρακ γι’ αυτό, αλλά στην πορεία διαπιστώσαμε ότι δεν μας ταίριαζε πολύ και έτσι πήγαμε προς το Touki Bouki. Είχε καλύτερη σεναριακή αφήγηση».

«Θεωρείται το αριστούργημά του! Είχε πάρει καταπληκτικές κριτικές, ακόμη και ο Σκορτσέζε το είχε αποθεώσει!», προσθέτει με αμερικάνικη προφορά ο David Ayers που παίζει κιθάρα στην μπάντα.

«Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τότε πόσο σπουδαία ταινία ήταν ή ότι ο Σκορτσέζε είχε βοηθήσει στην επεξεργασία του και στο να γίνει γνωστό. Θέλαμε να κάνουμε ένα σάουντρακ εδώ και χρόνια. Είδαμε πολλά ρώσικα φιλμ επειδή δουλεύουμε πολύ στην Ρωσία. Είδαμε πολλές ταινίες, κάθε είδους και τότε σκεφτήκαμε ότι κανείς δεν είχε γράψει μουσική για μια ταινία από την Αφρική. Είδαμε μερικές βωβές αφρικάνικες ταινίες αλλά ήταν πολύ λίγες και ηθικά ‘περίεργες’ και κάπως πέσαμε πάνω [στο Touki Bouki] και μας κίνησε την φαντασία» προσθέτει ο Richard.

red_4 red_5 red_6

«Αρχικά θέλαμε να παίξουμε ζωντανά την μουσική που γράψαμε πάνω στην ταινία. Αυτή ήταν η αρχική η ιδέα. Θέλαμε να περιοδεύσουμε με αυτό. Ήταν πολύ δύσκολο. Πρώτη φορά το παίξαμε στην πόλη που μένω στην Ουαλία. Δεν είχαν δει ποτέ κάτι παρόμοιο. Σε ένα παλιό θέατρο. Μερικοί έφυγαν μόλις είδαν την σκηνή με την σφαγή, αλλά όσοι έμειναν μέχρι το τέλος ενθουσιάστηκαν», αναφέρει ο Thair. «Καταφέραμε όποιον στόχο είχαμε βάλει και μετά σκεφτήκαμε ότι ίσως βγει και ένα άλμπουμ. Και η μουσική είχε εξελιχθεί. Όσο προχωράει αποκτάς μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και κάπου αρχίζει και έχει πλάκα και σταματάει να είναι κάτι νευρικό και αγχωτικό. Η ιδέα του να γίνει άλμπουμ μας χαλάρωσε».

Όπως μου εξηγούν το να παίζουν πάνω στην ταινία τους επηρέασε πάρα πολύ. Ίσως γι’ αυτό εξηγεί ότι στην συναυλία τους στην Αθήνα, έπαιξαν μόνο αποσπάσματα.

«Είναι τόσο σκοτεινό φιλμ», μου αναφέρει ο Friend «Δεν είμαι χορτοφάγος, αλλά δεν μπορούσα σε κάθε συναυλία να βλέπω την σφαγή. Δεν το άντεχα».

red_9

Θα το έκαναν για κάποιο άλλο φιλμ;

«Σίγουρα!», μου απαντούν με μια φωνή. «Ήταν μια πολύ καλή εμπειρία και ψάχνουμε ήδη κάποιο φιλμ που να μας αρέσει». «Υπάρχουν κάποιες ελληνικές ταινίες;» μας ρωτάνε. Τους ενδιαφέρει ο νέος ελληνικός κινηματογράφος. Προσπαθούμε να τους εξηγήσουμε όλο αυτό το new weird που χαρακτηρίζει τις ελληνικές ταινίες τα τελευταία χρόνια. «Το περίεργο είναι καλό!», μου λένε ενθουσιασμένοι. Μετά αρχίζουν να μιλάνε για την αγάπη τους για την επιστημονική φαντασία και τα κινούμενα σχέδια της Ανατολικής Ευρώπης. «Αυτό που μάθαμε από το Touki Bouki», μου εξηγεί ο Thair «είναι ότι όπου και να το πας, σε διαφορετικές χώρες, το καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν τι έχουμε κάνει σαν Red Snapper επειδή όταν πρωτοβλέπουν την ταινία παθαίνουν σοκ. Είναι σαν μια πειραματική ψυχεδελική εμπειρία αλλά και η μουσική μας είναι πειραματική και τα δυο εφάπτονται και δημιουργούν κάτι βαρύ. Έτσι την επόμενη φορά πρέπει να βρούμε κάτι που θα κάνει την ζωή μας πιο εύκολη. Όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να το κάνουν αυτό. Έχουμε περάσει καταπληκτικές στιγμές αυτά τα 20 χρόνια που παίζουμε και θεωρώ ότι κάθε στιγμή που συνεχίζουμε να είμαστε συγκρότημα είναι η καλύτερη της ζωής μου. Το θέμα είναι να προχωράς».

touki-bouki-2-g

Κείμενο: Μαρία Παππά
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης