Ο Γιώργης Χριστοδούλου μεγάλωσε στην Αθήνα. Οι ανησυχίες που είχε από μικρός τον οδήγησαν στο να ασχοληθεί με την υποκριτική αλλά, τελικά, τον κέρδισε η μουσική και το τραγούδι. Μπήκε στη δισκογραφία το 1998. Έβγαλε πέντε δίσκους στην Ελλάδα και δύο αμιγώς ξενόγλωσσους από τότε που αποφάσισε να φύγει στην Ισπανία. Τώρα βρίσκεται στην Ελλάδα για προσωπικούς λόγους αλλά και για διακοπές μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη. Έχει βάλει μπρος να κάνει και κάποια live αφού όπου πηγαίνει βρίσκει φίλους μουσικούς και πάντα ξεκινούν κάτι. Βρέθηκα μαζί του για να μου μιλήσει για αυτόν και τη δουλειά του στη γειτονιά που αγαπά, κάπου στο Παγκράτι.

Αν κάποιος παρατηρήσει τη δουλειά του θα δει έναν άνθρωπο που χορεύει σε δημόσιους χώρους, τραβά τον κόσμο προς το μέρος του για να χορέψει και να τραγουδήσει μαζί του και το κάνει με πολλή όρεξη. Είχα την εντύπωση ότι είναι jazz και στα μυαλά. Φευγάτος άνθρωπος. Κι όμως, από κοντά είναι τόσο ήρεμος και πράος. Μιλάει σε πολύ χαμηλό τόνο και όταν τον ρωτάω μου απαντά ότι ο ίδιος δεν το αντιλαμβάνεται. Καλλιτεχνικά, μπορεί να είναι τόσο το ένα όσο και το άλλο. Το πρόγραμμα που θα παρουσιάσει το Σεπτέμβρη θα είναι κάτι που θα περιλαμβάνει μόνο κιθάρα και φωνή. Τόσο απλό και ήρεμο. «Πάει ανάλογα με τη διάθεση της εποχής και με το τι έχεις ανάγκη να πεις» λέει.

Giorgis Christodoulou 5

Τα δύσκολα βιώματα της παιδικής του ηλικίας τον επηρεάζουν στη μουσική; «Περισσότερο υποσυνείδητα. Ίσως ακόμη και τώρα. Παρόλο που τα κομμάτια της τελευταίας μου δουλειάς δεν είναι καθαρά δικά μου. Και παρόλο που τα βιώματα μου ήταν δύσκολα, ο δίσκος αυτός είναι αρκετά εύθυμος επειδή έμαθα να εκμεταλλεύομαι τα όσα μου προκάλεσαν αυτά που έζησα, ώστε να το φέρνω με το μέρος μου και να το επενδύω όπως εγώ ήθελα για να βγει το τελικό αποτέλεσμα της δουλειάς μου. Και αυτό συνέβη και μουσικά αλλά και γενικά. Δεν ξέρω καν αν θα έκανα αυτό που κάνω τώρα αν δεν είχα περάσει όλα όσα έχω περάσει. Πιστεύω, κατά κάποιο τρόπο, ότι ένας άνθρωπος ασχολείται με την τέχνη για να καλύψει τα προσωπικά του κενά. Βέβαια, έχω ξεπεράσει τα προβλήματα αυτά εδώ και πολλά χρόνια».

Τον ενδιαφέρουν πολύ τα θέματα “άνθρωπος” και “πόλη”. Ο προηγούμενος δίσκος με τίτλο Flâneur έχει τη φιλοσοφία του να βλέπεις την ίδια σου την πόλη, το αστικό τοπίο, ως τουρίστας, να ανακαλύπτεις όλες τις πτυχές τις κρατώντας το πιο σημαντικό κομμάτι για εσένα και ας είναι ασήμαντο για τους άλλους όπου εμπεριέχεται η προσωπική σου μυθολογία και έμπνευση. «Ο flâneur είναι ο άνθρωπος που περιγράφει ο Baudelaire, αυτός που ψάχνει να βρει μέσα στο εφήμερο αυτό που μπορεί να είναι κλασικό και όμορφο άρα και αιώνιο».

Για τον τελευταίο του δίσκο με τίτλο Barcelonauta έχει κάνει ένα κύκλο προώθησης με συναυλίες και εμφανίσεις στην Ισπανία. «Αυτός ο δίσκος πήρε αρκετή προβολή και το χάρηκα γιατί είναι ιδιαίτερος, δεν είναι εμπορικός. Είναι θεματικός και πολύ συγκεκριμένος. Περιλαμβάνει τραγούδια που μιλάνε για τη Βαρκελώνη και βγήκαν από ανθρώπους που μιλούν για την πόλη, που την έχουν ζήσει. Κυρίως, όμως, ξένοι δημιουργοί. Έμεινα μέχρι το ’60 γιατί υπάρχουν τόσα που, πραγματικά, δεν χωρούσαν παραπάνω. Έψαξα να βρω ανάμεσα σε 400 πιο pop και easy listen κομμάτια της εποχής αυτά που μπορούσαν να γίνουν πιο όμορφα και κλασικά». Τα κομμάτια του δίσκου Barcelonauta θα ακούγονται σε ένα ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει η κρατική τηλεόραση της Ισπανίας.

Ένα σημαντικό και τεράστιο κεφάλαιο για τη ζωή και την καριέρα είναι η Αρλέτα: «Ξεκίνησα να ακούω την Αρλέτα στα 7 μου και τη γνώρισα λίγο πιο μεγάλος. Πλέον για εμένα είναι μάνα μου και για εκείνη είμαι γιος της. Είναι και η νονά μου γιατί με έχει βγάλει στο τραγούδι. Είναι από τους λίγους πνευματικούς ανθρώπους που έχει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα. Σε όλες μου, σχεδόν, τις δουλειές θα δεις και δικά της στοιχεία τα οποία μου έχει περάσει τόσο συνειδητά όσο και υποσυνείδητα. Τις περισσότερες φορές δεν τα καταλαβαίνω ούτε εγώ και, εν τέλει, τα ανακαλύπτω αφού επεξεργαστώ με μεγαλύτερη προσοχή κάποια δουλειά μου. Αν και με την Αρλέτα δεν μιλάμε ποτέ για τη δουλειά μας. Όταν βρισκόμαστε λέμε τα προσωπικά μας και μπορεί να καταλήξουμε να καθόμαστε με την κιθάρα και να λέμε τραγούδια. Οι περισσότεροι μουσικοί δεν αναλύουν τέτοια θέματα. Προτιμούν να παίζουν».

Giorgis Christodoulou 3

Το είδος της μουσικής που αντιπροσωπεύει είναι λίγο μπλεγμένη ιστορία: «Έχω μεγάλες επιρροές από το παλιό ελληνικό αστικό τραγούδι, Χατζιδάκι, Γιαννίδη, παλιά pop συγκροτήματα και, φυσικά, η jazz που την αγαπώ. Για το στιλ της μουσικής μου. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ταμπέλες, ούτε με αυτήν της pop. Και η τελευταία μου δουλειά pop εποχής είναι. Ακόμη και η jazz στην εποχή της pop ήταν. Για να είναι κάτι pop πρέπει να έχει τρία στοιχεία. Να έχει νεανικότητα, να είναι φρέσκο και ευχάριστο και να είναι σέξι με την ευρεία έννοια. Η Brigitte Bardot είναι σέξι. Και ήταν πάντα pop». Τον ρωτώ τί είναι αυτό που κρατάω στα χέρια μου (μιλώντας για το Barcelonauta, το οποίο μου δώρισε): «είναι ένα ευχαριστώ στην πόλη που με υιοθέτησε».

Όσον αφορά στο vintage ισχύει ότι, ουσιαστικά, εξιδανικεύουμε μια εποχή η οποία στην ουσία δεν είναι η καλύτερη. Απλά παίρνουμε τα πιο όμορφα στοιχεία της κάθε εποχής. Εγώ κάνω το αντίστοιχο με τη μουσική της κάθε εποχής. Και ας μην είχαν γνωρίσει επιτυχία τότε κάποια κομμάτια. Τα επιλέγω με βάση του πόσο όμορφα θα ήταν αν είχαν γραφτεί από την αρχή τώρα, λαμβάνοντας υπόψη τα ακούσματα του σήμερα. Η μουσική έχει υπομονή. Μένει στο πέρασμα των χρόνων. Ταξιδεύει στο χρόνο και κάποιος μπορεί να το ανακαλύψει ανά πάσα στιγμή, ακόμη και αν δεν έχει γίνει επιτυχία.

Αθήνα vs. Βαρκελώνη σημειώσατε 0-1: «Στην Ισπανία, επειδή ζω σε μια πανέμορφη πόλη, ψάχνω ευκαιρίες να βγαίνω συνεχώς από το σπίτι. Ακόμη και για μια βόλτα η οποία ίσως και να κρατήσει 3 ώρες. Στην Αθήνα εμπνέομαι. Έχει μεν τη γοητεία του χάους αλλά αυτό το χάος πολλές φορές σε εκνευρίζει. Δεν μπορώ να κυκλοφορήσω άνετα στην Αθήνα. Δεν υπάρχουν υποδομές για άτομα με ειδικές ανάγκες, κανείς δεν εφαρμόζει τον αντικαπνιστικό νόμο, βλέπεις παντού καβαλημένα πεζοδρόμια από μηχανές και αυτοκίνητα. Δεν υπάρχει ανθρωπιά. Τα πράγματα είναι με το μέρος του ισχυρού και όχι με του αδύναμου, όπως είναι στην Ισπανία. Εκεί τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά με την κρίση. Η κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί αρκετά και ο κόσμος κρατά γερά. Βοηθά και ο τουρισμός τον οποίο εκμεταλλεύονται κάνοντας το όνομα της πόλης αντίστοιχο με μία μάρκα. Ίσως αυτό είναι το μόνο κακό που βλέπω στη Βαρκελώνη. Δεν θα ήθελα να καταλήξει σαν τη Βενετία όπου το σκηνικό είναι ένα λούνα-παρκ για τουρίστες».

Giorgis Christodoulou 6

«Δεν επιδιώκω την αναγνωρισιμότητα με τις δουλειές που κάνω. Κάνω αυτό που αρέσει απόλυτα σε εμένα και ας ξέρω ότι μπορεί να μην αρέσει καθόλου στον κόσμο. Η Mama Cass σε ένα τραγούδι της λέει “make your own kind of music even if nobody else sings along”. Κοινότυπο, αλλά τα λέει όλα. Φυσικά και με ευχαριστεί να αρέσει στον κόσμο αυτό που κάνω και μακάρι να αρέσει σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, αλλά αν ήταν να δημιουργώ μουσική με βάση αυτό το κριτήριο θα ήμουν τηγανιτή πατάτα».

Σε πιο προσωπικό επίπεδο; «Είμαι φρεσκοχωρισμένος από μια σχέση που διήρκησε τρία χρόνια. Είναι και αυτός ένας λόγος που έχω έρθει στην Ελλάδα. Περνάω την αντίστοιχη blue period του Πικάσο»!

Ένεκα καλοκαιριού ανοίγει το κεφάλαιο Διακοπές: «Έχω ένα ελάττωμα. Δεν μπορώ να πάω κάπου για διακοπές με σκοπό να πάω διακοπές! Όπου πηγαίνω το ταξίδι μου πρέπει να συνδυάζεται με τη μουσική. Ή τουλάχιστον να γνωρίζω μουσικούς και να κάνουμε δουλειά. Έχω κάνει πάρα πολλά ταξίδια. Η Ιταλία είναι ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς, η Ισπανία φυσικά που τη λατρεύω, τα Κανάρια, Αγγλία πήγαινα πιο μικρός αρκετά συχνά αλλά ένα από τα πιο περίεργα ταξίδια που έχω κάνει είναι ένα ταξίδι που έκανα στις Σκανδιναβικές χώρες όπου έφτασα με ένα πλοίο μέχρι τα Φιορδ και τα παγόβουνα. Στην Ελλάδα έχω γυρίσει αρκετά, αλλά για δουλειά. Έχω δει πολλά νησιά και πόλεις αλλά πήγαινα πάντα με αφορμή τη δουλειά. Συνήθως, μένω και μια μέρα πριν ή μετά τη δουλειά ώστε να βλέπω και λίγο το μέρος. Στην ερώτηση «βουνό ή θάλασσα;» η απάντηση είναι «βουνό, αλλά και τα ελληνικά νησιά είναι πανέμορφα». Έχω πάει και σε κάτι μέρη περίεργα αλλά πολύ όμορφα. Συγκεκριμένα, όταν τραγουδούσα στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας πήγαμε σε όλα τα χωριά του νομού. Σε ένα χωριό που έχει 20 κατοίκους δεν πας για διακοπές αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι μπορεί να υπάρχει ένα καφενείο το οποίο είναι και παντοπωλείο και μπαρ και ντισκοτέκ. Οι καλύτερες διακοπές που έχω κάνει ήταν ο γύρος της Μεσογείου με ένα πλοίο. Φλωρεντία, Βενετία, Τοσκάνη, νότια Γαλλία αλλά και άλλα μέρη. Αυτό κράτησε σχεδόν ένα μήνα».

Θέλω πολύ να μάθω τι σκοπεύει να κάνει στη συνέχεια γιατί αυτά που έχει κάνει μέχρι τώρα μου αρέσουν πολύ! «Δεν μου αρέσει να βάζω μακροπρόθεσμους στόχους στη ζωή γιατί ξέρω ότι όταν τελικά τους καταφέρω θα είμαι δυστυχής. Θέλω όταν ξεκινάω κάτι το ένα πράγμα να φέρνει το άλλο και να μην είμαι αγχωμένος να καταφέρω κάτι επειδή το έβαλα στόχο. Δεν μπορώ να κάτσω να σκεφτώ τι θα βγάλω από τη μουσική πριν καν φτιάξω τη μουσική. Για τις αρχές του επόμενου χρόνου έχω μαζέψει πολλά τραγούδια μου τα οποία δεν έχουν μπει σε δίσκο ή έχουν μπει σε άλλους δίσκους σκόρπια. Θα μπορούσε να λέγεται “Τα σκόρπια” αλλά δεν θα λέγεται έτσι!».

Giorgis Christodoulou 4

Κείμενο: Φίλιππος Γαβριηλίδης
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag