O Γιώργος Μπισδίκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Κάνει μουσική από 4 ετών. Αλλά δεν μου μίλησε για μουσική. Είναι κινηματογραφιστής και ετοιμάζει την ταινία του, “zéro”, μια ταινία που μιλά για την ανθρώπινη φύση, τις κοινωνικές δομές και ισορροπίες. Θεωρεί πως τα πράγματα στον ελληνικό κινηματογράφο δείχνουν από μόνα τους πως ναι, έχει μέλλον. Πιστεύει πως υπάρχει μια ορμή.

Χωρίς αντίστοιχες σπουδές, ο Γιώργος ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο γιατί τον εμπνέει. Μπορεί να ξεκίνησε με τον ήχο αλλά μέσα από αυτόν ανακάλυψε τον κόσμο και την τέχνη της φωτογραφίας και του κινηματογράφου. «Δυστυχώς η ευτυχώς δεν έχω ακολουθήσει κάποιο πρόγραμμα σπουδών. Το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει δοθεί είναι μια ρώσικη κάμερα 16mm στα 14 μου. Έμαθα να την γεμίζω, να φωτομετρώ, να τραβώ και μετά από κανένα μήνα έβλεπα το αποτέλεσμα. Αυτό κράτησε λίγο βέβαια επειδή η κάμερα χάλασε. Όταν εμφανίστηκαν οι ψηφιακές κάμερες οι οποίες μπορούσαν να δώσουν κάποιο αισθητικό αποτέλεσμα κοντά στο αναλογικό, το έπιασα από εκεί που το είχα αφήσει. Για μένα πάντα ήταν ένας τρόπος να εκφραστώ, ίσως περισσότερο απ´ ότι η φωτογραφία, λόγω της κίνησης».

Giorgos Mpisdikis 6
Giorgos Mpisdikis 4

Η Ελλάδα είναι από τις μεγαλύτερες πηγές έμπνευσής του. «Ζω σε αυτή τη χώρα και αυτό που με εμπνέει είναι η πραγματικότητα της. Όχι υπό την έννοια του πρόσφατου παρελθόντος και της κρίσης αλλά ως ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο καταλαβαίνεις τον κόσμο, γενικότερα. Δε πιστεύω πως οι άνθρωποι αλλάζουν τραγικά σύμφωνα με το γεωγραφικό πλάτος, ούτως ή άλλως. Αυτά που με κινούν είναι κυρίως η παρακαταθήκη που έχουν αφήσει μερικοί άνθρωποι. Είτε πρόκειται για γραπτά, ήχο ή εικόνα.  Κατά την προετοιμασία της ταινίας διάβασα και είδα πράγματα του Τορνέ και τα λόγια του ήταν μια κινητήριος για μένα «κλωτσιά», να συνεχίσω».

Η υπόθεση του “zéro” αφορά σε μια επιχείρηση, ένα ξενοδοχείο, το οποίο προσφέρει στους πελάτες του, μετά από παραγγελία, μια πλαστή πραγματικότητα, ένα περιβάλλον στο οποίο ο κάθε πελάτης μπορεί να ζήσει ένα απωθημένο, μια φαντασίωση ή να αντιμετωπίσει κάποιον φόβο του. «Συνήθως οι πελάτες ανήκουν στην ανώτερη τάξη και γι’ αυτό τον λόγο υπάρχει μεγάλη αντίθεση μεταξύ του πραγματικού κόσμου και του πλαστού, μέσα στην ταινία. Είναι μεγεθυμένες κατά πολύ οι ταξικές διάφορες και οι ανάγκες της κάθε τάξης. Το ωραίο, για μένα, μέσα στην ταινία όσον αφορά την ατμόσφαιρα είναι το ότι πίσω από κάθε πόρτα ενός δωματίου μπορεί να κρύβεται οτιδήποτε. Από ένα ολόκληρο σουπερμάρκετ μέχρι ένα ballroom του ’60. Η ταινία δεν έχει χρόνο».

Ο τίτλος είναι πιασάρικος και θέλω να δω πώς τον σκαρφίστηκε. «Ο τίτλος έχει να κάνει περισσότερο με την δική μου οπτική ως προς την κοινωνία. Δεν θα ήθελα να μπω στην διαδικασία να εξηγήσω τον τίτλο μέσω της ιστορίας η του concept της ταινίας. Το ωραίο είναι η διεργασία που γίνεται στο μυαλό μας όταν έχουμε δει μια ταινία, και προσπαθούμε να ταιριάξουμε με κάποιο τρόπο,  την ιστορία με τον τίτλο. Πάντως ο τίτλος υπήρχε από την αρχή της συγγραφής του σεναρίου».

Giorgos Mpisdikis 7 Giorgos Mpisdikis 8

Μου λέει ότι το concept του σεναρίου ήρθε σχεδόν από μέσα του. «Δεν θυμάμαι ακριβώς την διεργασία. Απλά μου ήρθε. Όλο αυτό έρχεται και βγαίνει κάποια στιγμή από μέσα σου χωρίς να ξέρεις ακριβώς τις ρίζες του. Όταν έχεις λάβει τόσες εικόνες και ερεθίσματα είναι δύσκολο να προσδιορίσεις τις επιρροές σου. Αυτό που μπορώ να προσδιορίσω είναι οι επιρροές μου στην αισθητική, η οποία είναι μια μίξη από δημιουργούς σε όλους τους τομείς της έκφρασης. Σαν παράδειγμα μπορώ να φέρω την βρετανική triphop ή το Αρ Νουβό κίνημα στο βιομηχανικό design. Τώρα όσον αφορά στην ανάπτυξη της ιδέας, πήρε σχεδόν τρία χρόνια, πολλά revision και πολύ κουβέντα με φίλους και γνωστούς, οι οποίοι έδωσαν πολλά στο σενάριο. Και αυτό είναι και το ωραίο, ότι είναι ζωντανό και συλλογικό. Πολλοί πιστεύουν πως το γράψιμο είναι κάτι το οποίο γίνεται αυτόματα και εφάπαξ, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις «παλεύεις» για πολύ καιρό με τον εαυτό σου και τις αλλαγές».

Ο Γιώργος έχει τελειώσει με την προπαραγωγή της ταινίας. «Έχουμε αρχίσει ήδη τις πρόβες με τους ηθοποιούς και οι συζητήσεις βρίσκονται στις τελευταίες λεπτομέρειες της παραγωγής. Δεν ξέρουμε πότε ακριβώς θα τελειώσει η ταινία. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ο κύριος όγκος των γυρισμάτων θα τελειώσει στα μέσα Οκτώβρη. Και αυτό το λέω γιατί μετά το τέλος των γυρισμάτων υπάρχει μια σειρά διαδικασιών η οποία μπορεί να πάρει μέχρι και ένα χρόνο, μέχρι η ταινία να είναι έτοιμη να κοινωνηθεί».

Τον ρωτάω πού έχει σκοπό να παρουσιάσει την ταινία. «Η πρώτη παρουσίαση πιθανόν να γίνει σε κάποιο φεστιβάλ. Είτε ως preview, είτε ως πρεμιέρα. Δεν πιστεύω τόσο στην διαγωνιστική έκφανση αυτών των διοργανώσεων, όσο στο ότι δίνεται η ευκαιρία στην ταινία να κοινωνηθεί σε ένα ευρύ κοινό και ταυτόχρονα να βρει κάποια διανομή». Η ταινία χρηματοδοτήθηκε κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος από ιδιώτες. Αυτή την στιγμή η ομάδα του Γιώργου πραγματοποιεί καμπάνια crowd funding για τα υπόλοιπα χρήματα. «Τα χρήματα αυτά θα μας επιτρέψουν να έχουμε αυτήν την άνεση στη παραγωγή, που θα κάνουν την ταινία να «πετάξει». Δυστυχώς τα χρήματα σε αυτό το μέσο παίζουν τον ρόλο τους».

Ο Γιώργος γράφει και μουσική. «Ξεκίνησα με τον ήχο και μέσα από αυτόν άρχισα να ανακαλύπτω τον κόσμο. Επίσης γράφω πολύ και λιγότερο φωτογραφίζω. Γενικά έχω συμπτύξει τα ενδιαφέροντα μου στον κινηματογράφο. Είναι ένα μέσο το οποίο χωράει τα πάντα και νιώθω πως μπορώ να προσφέρω από διάφορα «πόστα»».

Giorgos Mpisdikis 3 Giorgos Mpisdikis 2 Giorgos Mpisdikis 1

Στην ταινία δίνει όλο του τον ελεύθερο χρόνο και όσο χρόνο περισσεύει γενικά. «Πολλές φορές «δανείζομαι» κιόλας, ξέροντας πως θα τον πληρώσω αργότερα. Αυτό που εννοώ είναι ότι την περίοδο που ετοιμάζεις κάτι τέτοιο υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, και το λέω επιεικώς, να παραμελήσεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου, γιατί η ταινία είναι ένας κόσμος από μόνη της, στον οποίο μπαίνοντας μάλλον χάνεις την έξοδο μέχρι να τελειώσει. Έχει μεγάλο τίμημα αλλά προς το παρόν δεν έχω μπει καν στην διαδικασία να «ζυγίσω» τίποτα».

Στον κινηματογράφο, δεν έχει αγαπημένο ρεύμα. «Είναι σίγουρα αυτός ο συνδυασμός  τον οποίο βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ως πλατφόρμα για έκφραση. Είναι αυτό του φανταστικού κινηματογράφου σε συνδυασμό με τον νεορεαλισμό. Αλλά ό,τι ονομασία και να δώσουμε σε ρεύματα ή τάσεις, οι μίξεις θα γίνονται πάντα και από τη ζύμωση θα βγαίνει πάλι κάτι καινούριο, στο οποίο θα δώσουμε και πάλι όνομα κοκ».

http://www.georgebisdikis.com/

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag