img_7389

Σπύρος Λωράν
Ηλικίες: 24-30
Έχω σπουδάσει στο ΤΕΙ Πληροφορικής της Αθήνας και φέτος τελειώνω το τμήμα Σκίτσου-Κόμικς-Cartoon στον ΑΚΤΟ. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε ως ομάδα πριν από 3 χρόνια κάτω από το όνομα «Delivery Pig Comics». Αρχικά, η ομάδα αποτελούνταν από τέσσερα άτομα: εμένα (Σπύρος Λωράν), τον Θανάση και τον Μιχάλη Κατσίλλη και τον Γιώργο Σουλή. Το πρώτο φανζίν που εκδώσαμε λεγόταν «Hashmarks» και ήταν μια πολεμική-κατασκοπική ιστορία η οποία διαδραματιζόταν στο μέλλον. Δεν είχαμε δώσει τόσο μεγάλη έμφαση στο σενάριο, απλώς θέσαμε ένα εύκολο γενικό πλαίσιο όπου θα μπορούσαμε να εργαστούμε και να εκδώσουμε κάτι ολοκληρωμένο για την πρώτη μας χρονιά στο Comicdom. Από τότε έχουμε επεκτείνει τον ετήσιο πάγκο μας με ένα ακόμα κεντρικό φανζίν, το «Delivery Pig Presents», το οποίο αποτελείται από μεμονωμένες τρισέλιδες-πεντασέλιδες ιστορίες γύρω από κάποιο κεντρικό θέμα. Φετινή θεματολογία μας, παραδείγματος χάριν, ήταν οι ιστορίες γύρω από τη μουσική. Μαζί με τον πάγκο μας προσπαθούμε να αυξήσουμε και τα άτομα που έχουν όρεξη και θέλουν να εργαστούν μαζί μας. Μέχρι στιγμής έχουμε «στρατολογήσει» δύο ακόμα παιδιά, τη Φωτεινή Κουνανή και τον Αντώνη Φωτίου. Όπως είναι λογικό, υπάρχουν πολλές καινούργιες ιδέες κάθε χρονιά κι ελπίζουμε να συνεχίσουμε να αυξάνουμε την ποικιλία των φανζίν μας. Σχεδίαζα από πάντα. Από μικρό παιδί ήμουν με ένα μολύβι στο χέρι κι έκανα τα δικά μου. Ολοκληρωμένο κόμικς δεν είχα κάνει ποτέ στα σοβαρά μέχρι το 2011 που γνώρισα τον Θανάση και τον Γιώργο στη σχολή και αποφασίσαμε να οργανωθούμε. Όταν πρωτογνωρίστηκα με τα υπόλοιπα παιδιά, τρία χρόνια πριν, θέλαμε έναν γρήγορο και άμεσο τρόπο να προωθήσουμε τη δουλειά μας προς τα έξω. Νομίζω πως το φανζίν είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να μπεις στον χώρο των κόμικς και να δείξεις στο κοινό τι μπορείς να κάνεις. Η βασικότερη προσδοκία μου είναι να συνεχίσουμε να επεκτείνουμε αυτή την ομάδα που έχουμε δημιουργήσει. Αν σε κάποια χρόνια καταφέρουμε να μπορούμε να ζούμε και μέσα από αυτό, τόσο το καλύτερο. Το να βρίσκομαι μέσα σε μια ομάδα από άτομα που έχουν τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια ενδιαφέροντα με μένα, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, είναι πολύ ικανοποιητικό και αρκετό για την ώρα. Για μένα αυτοί οι 2-3 μήνες δημιουργίας των φανζίν πριν από την ετήσια έκθεση του Comicdom είναι μία από τις πιο δημιουργικές κι ευχάριστες περιόδους, όσο άγχος και αν σου προκαλεί το deadline. Η σκηνή είναι αρκετά μικρή και αν δεν είχαμε και την κρίση, θα έλεγα πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό. Τουλάχιστον, γνωρίζεις τους περισσότερους απ’ τους ανθρώπους που ασχολούνται επαγγελματικά με το σπορ. Παρόλο που οι δημιουργοί είναι λίγοι, το κοινό που ασχολείται με τα κόμικς αυξάνεται συνεχώς. Με το άνοιγμα σχολών και εργαστηρίων-σεμιναρίων που ασχολούνται αποκλειστικά με τον χώρο των κόμικς πιστεύω πως το μέλλον φαντάζει πολύ ελπιδοφόρο γι’ αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά.

img_6280 img_6264 img_6237

Steve Στιβακτής
23 χρονών. Το βασικό μου φανζίν είναι το «Ιδιοτρόπιο», με δύο μέρη, και ελπίζω του χρόνου να έχει και τρίτο. Είναι μια συλλογή χιουμοριστικών κόμικς, με λογοπαίγνια, αστεία από gaming, βάσανα των σκιτσογράφων και διάφορα σχετικά και άσχετα. Βασικός του σκοπός είναι το γέλιο. Πέραν του «Ιδιοτροπίου», έχω τα «Τέρατα στην Ντουλάπα» και τον «Αμφιλάτρη», που είναι queer ιστορίες coming out, και ένα μικρό παραμύθι επειδή η lgbtq+ κοινότητα δεν έχει και πολλές ιστορίες στα mainstream media που να έχουν καλό τέλος. Γενικά, μ’ αρέσει να παιδεύω τον εαυτό μου και να φτιάχνω αρκετά πράγματα κάθε χρόνο. Διάβαζα πολύ Αστερίξ όταν ήμουν πιτσιρίκι, και χωρίς απαραίτητα να καταλαβαίνω τι γίνεται μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Κάπου στα έξι μου άρχισα να διαβάζω και το «Βίος και Πολιτεία του Σκρουτζ ΜακΝτακ» και εκεί ήταν που με ρούφηξε ο κόσμος των κόμικς μια και καλή. Έχω κάνει κάποιες παιδικές εικονογραφήσεις στο παρελθόν και τα τελευταία χρόνια κάνω το κόμικ μαζί με έναν φίλο στο περιοδικό «Antivirus». Θα ήθελα, όμως, να κάνω το σχέδιο σε κάποιο κόμικ στο μέλλον, αν και, εδώ που τα λέμε, αν ήταν να εκδώσω κάτι δικό μου, θα ήθελα να αξιωθώ να τελειώσω εκείνο το βιβλίο που έχω ξεκινήσει εδώ και ντροπιαστικά πολύ καιρό και να το πάω σε κάποιον εκδοτικό οίκο, μπας και γίνει τίποτα καλό. Υπάρχουν πάρα πολλές φορές που έχω αρκεστεί να πω «κάνω σχέδιο» ή ακόμα και το μισητό «μίκυ-μάους» για να εξηγήσω σε κάποιον (συνήθως υπερήλικα) τι κάνω στη ζωή μου, αλλά σε γενικές γραμμές το λέω. Φυσικά, αυτό οδηγεί ή σε ενθουσιώδη σχόλια τύπου «άντε ρε!» και στη συνεχή επιμονή να κάνω σε κόμικ ό,τι αστείο συμβαίνει στην παρέα ή στην ερώτηση «και έχεις δουλειά / έχει λεφτά / την παλεύεις;». Το συγκεκριμένο σκηνικό, όντως, κατέληξα να το κάνω κόμικ.

img_6052 img_5942

Αλεξία Λουγιάκη
Δουλεύω από το 2000 ως γραφίστρια και τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι και με την παιδική εικονογράφηση. Έχω φτιάξει 3 διαφορετικά έως τώρα φανζίν. Τα «Κύματα», το «Write and Sketch» και φέτος το «Comic Blender» που ήταν ομαδική δουλειά, μαζί με άλλους σχεδιαστές. Ασχολούμαι με αλληγορικές ιστορίες, κυρίως κοινωνικού περιεχομένου. Ζωγράφιζα πολύ από μικρό παιδί και μάλιστα έφτιαχνα και γρήγορα χιουμοριστικά στριπάκια κατά καιρούς. Οι διαφορές μεταξύ μιας επίσημης έκδοσης και της αυτοέκδοσης αφορούν, κατά τη γνώμη μου, την ιδεολογία κυρίως. Η επίσημη έκδοση έχει εμπορικό κυρίως στόχο, ενώ η αυτοέκδοση είναι πιο προσωπική υπόθεση και τα αντίτυπα αριθμημένα. Δεν θεωρώ μια αυτοέκδοση απλώς ένα χόμπι. Πιστεύω αρκετά στην όλη διαδικασία, και με την ευρύτερη έννοια. Στα φανζίν αποτυπώνεται μέρος της κουλτούρας μιας χώρας. Τα χρήματα που χρειάζονται είναι ανάλογα με την ποιότητα της έκδοσης, το μέγεθος του εντύπου, το χαρτί κ.λπ. Μερικοί δίνουν λίγα χρήματα για να τυπώσουν τα φανζίν τους, άλλοι πάνε ακόμα και σε τυπογραφείο. Μπορεί να προσαρμοστεί, πάντως, μια έκδοση στο χρηματικό ποσό που μπορεί να διαθέσει κάποιος.

img_0203 img_0084

Βάλια Καπαδάη
Σπούδασα γραφιστική και διακόσμηση εσωτερικού χώρου και από το 2003 δουλεύω ως γραφίστρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πριν από κάποια χρόνια πέρασα και στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, έκανα το πρώτο έτος, αλλά λόγω περιορισμένου ελεύθερου χρόνου, αναγκάστηκα να επιλέξω, οπότε προτίμησα να αφήσω τις σπουδές και να επικεντρωθώ στα κόμικς. Γενικά, δεν έχω κάνει μόνο μία αυτοέκδοση, αλλά προσπαθώ να βγάζω τουλάχιστον ένα καινούργιο «mini comic» τον χρόνο, συνήθως πριν από κάποιο μεγάλο φεστιβάλ στο οποίο και θα συμμετάσχω. Φέτος, μόλις έκανα ένα μίνι κόμικ και το παρουσίασα στο Comicdom με τίτλο «No More Ghosts #1». Είναι μια σειρά από στριπάκια και εικονογραφήσεις σχετικά με το art block, το οποίο βίωσα (και ξεπέρασα) πρόσφατα. Πριν από λίγο καιρό ανακάλυψα ένα τετράδιο με ένα από τα πρώτα μου στριπάκια με τίτλο η «Κυρία κιμωλία και ο κύριος Σφουγγάρης». Πρέπει να το είχα κάνει γύρω στα 8-9, ένα καλοκαίρι, στο χωριό της μαμάς μου. Το πρώτο ολοκληρωμένο και πολυσέλιδο κόμικ που θυμάμαι καθαρά να φτιάχνω ήταν στη Δ’ Δημοτικού, στην ταράτσα του σπιτιού μου, με την τότε κολλητή μου φίλη, την Τσέρι. Το κόμικ αυτό το είχαμε φτιάξει σε δύο αντίτυπα, η τύχη των οποίων –δυστυχώς– αγνοείται. Την πρώτη μου αυτοέκδοση την έκανα το 2009, λίγο πριν πάω στο πρώτο μου φεστιβάλ στο εξωτερικό, κυρίως γιατί σκόπευα να έρθω σε επαφή με διάφορους εκδότες, ελπίζοντας να πάρω κάποιες συμβουλές και να κλείσω και κάποια δουλειά, αλλά θεωρούσα πως μόνο το portfolio που είχα δεν θα ήταν αρκετό. Επίσης, είχα πολλές έτοιμες σελίδες από ένα πείραμα που έκανα τότε (να ζωγραφίζω ένα στριπ καθημερινά) και είχα λάβει πολύ θετικά σχόλια, οπότε προχώρησα στην εκτύπωσή τους. Έχω ήδη εκδώσει τρία κόμικς σε ελληνικούς εκδοτικούς [«Ο Λόρδος Έλγιν και τα Μάρμαρα του Παρθενώνα» (εκδόσεις A.R.Sobati), «Ο Ελληνίδης στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αρχαία Ολυμπία» (εκδόσεις Φωτόραμα) και το «Indigo» (ComicdomPress”)], άλλα τρία στο εξωτερικό («White Knuckle», «Kindred Spirits» και «The Heart of War», όλα από τη Markosia) κι έχω συμμετάσχει σε αρκετές ανθολογίες (IDW, ICCW, Markosia, DapShow Press, AyeSaw Comics, AccentUK, Εκδόσεις του Κάμπου κ.ά.). Η δημιουργία κόμικς είναι η διέξοδός μου από την πραγματικότητα, ένας από τους τρόπους με τους οποίους πραγματικά διασκεδάζω και εκφράζομαι. Πολλές φορές, επίσης, είναι και ένα τεστ αντοχής των ορίων μου, σχεδιαστικών και ψυχολογικών, μια συνεχής προσπάθεια αυτοβελτίωσης σε πολλά επίπεδα. Η επαφή μου με καινούργιο κόσμο είναι πολύ ενδιαφέρουσα επίσης. Η σκηνή κόμικς στην Ελλάδα είναι αρκετά περιορισμένη σε αριθμό, αλλά αρκετά παθιασμένη. Όσο περνάνε τα χρόνια, νομίζω, και βασικά θέλω να ελπίζω, πως οι αναγνώστες των κόμικς αυξάνονται (με αργούς ρυθμούς, βέβαια) και ίσως, κάποια στιγμή στο μέλλον, να καταλάβει επιτέλους ο κόσμος ότι τα κόμικς δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά, ούτε είναι αποκλειστικά υπερ-ηρωικά αλλά μια υπέροχη τέχνη και, πάνω απ’ όλα, ένας όμορφος τρόπος διασκέδασης.

img_6315

Βασίλης Δημόπουλος
22 χρονών. Μέχρι πριν από λίγους μήνες ήμουν φοιτητής στην σχολή Ορνεράκη. Τον τελευταίο καιρό ασχολήθηκα εξ ολοκλήρου με το φανζίν και από εδώ και πέρα θέλω να ξεκινήσω να δουλεύω καινούργια κόμικς και να σχεδιάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Το φανζίν με το οποίο συμμετείχα στο Comicdom Con 2014 λέγεται «Μια μέρα σαν όλες τις άλλες». Αποτελείται από ένα κόμικ 6 σελίδων που έχει να κάνει με τον θάνατο και την καθημερινότητα. Οι υπόλοιπες σελίδες του φανζίν απαρτίζονται από προσχέδια που έκανα για το κόμικ και από άλλα σχέδια. Ξεκίνησα να σχεδιάζω στην Δ’ Δημοτικού, αντιγράφοντας καρέ από περιοδικά με ιστορίες της Disney. Στην πορεία άρχισα να φτιάχνω δικούς μου χαρακτήρες και να τους χρησιμοποιώ ως ήρωες σε στριπ και μονοσέλιδα κόμικς. Από άποψη ποιότητας, το μόνο περιοριστικό σε μια αυτοέκδοση είναι το κόστος. Κατά τα άλλα, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από επίσημες εκδόσεις. Ειδικά φέτος, το Comicdom είχε πάρα πολύ καλές δουλειές στον όροφο με τα φανζίν. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι οι επίσημες εκδόσεις θα προωθηθούν με μεγαλύτερη ευκολία και εκτός του φεστιβάλ σε αντίθεση με μια αυτοέκδοση.

img_5191 img_5202 img_5263 img_0084

Λάμπρος Φαράτζ
12 χρονών. Είμαι μαθητής της Α’ Γυμνασίου. Μαθαίνω αγγλικά και γαλλικά και ασχολούμαι με τη δημιουργική ζωγραφική και τα κόμικς τρεις φορές την εβδομάδα στο εικαστικό εργαστήρι Aquarella. Με τη βοήθειά του έχω βραβευτεί στον διαγωνισμό «Νερό είσαι θησαυρός» το 2013.Το φανζίν μου λέγεται «Velvelists». Είναι manga και περιγράφει τη δράση τριών έφηβων χαρακτήρων, οι οποίοι προσπαθούν να σώσουν το χωριό τους από τον «δημοκρατικό στρατό» που απειλεί να το κατακτήσει με δόλο… Ξεκίνησα να ζωγραφίζω σε ηλικία τριών ετών και ασχολούμαι με τα κόμικς από τα οχτώ. Με διασκέδαζαν οι ιστορίες και μου άρεσαν οι χαρακτήρες. Ήθελα να δοκιμάσω να σχεδιάσω κι εγώ κάτι ανάλογο. Αποφάσισα να βγάλω φανζίν επειδή, εκτός από το σχέδιο, ήθελα να δημιουργήσω μια ιστορία εξ ολοκλήρου δική μου, που να σε ταξιδεύει σε έναν φανταστικό κόσμο. Χρειάζεται μεράκι, υπομονή και ένα μικρό ή μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο στη δική μου περίπτωση παρείχαν οι γονείς μου. Ευτυχώς, έκανα απόσβεση, επέστρεψα το κεφάλαιο και έβγαλα και κέρδος.

img_4948 img_4932

Δανάη Κηλαηδόνη
22 χρονών. Είμαι φοιτήτρια στο 4ο έτος στην Καλών Τεχνών της Αθήνας στον τομέα της γλυπτικής, αλλά παράλληλα τρέχω διάφορες δουλίτσες όπως π.χ. το να ράβω σετάκια για pole dancing κατά παραγγελία. Επίσης, μαζί με τον Uncl’ Paul έχουμε δημιουργήσει μια καλλιτεχνική ομάδα, τη Ninety-NinetyTWO, με την οποία αναλαμβάνουμε illustrations και γενικώς οποιοδήποτε πρότζεκτ ή δουλειά χρειάζεται σχέδιο. Το φανζίν μου λέγεται «Tales from the strips» και τυπώθηκε σε 200 αριθμημένα και limited τεύχη τα οποία προώθησα στο Comicdom Con Athens 2014 και πλέον έχουν ξεπουλήσει – ήδη από τις πρώτες μέρες μετά το Con. Είναι κάτι σαν παλιό περιοδικό με άρθρα και διαφημίσεις (ψεύτικα όλα) και, κυρίως, φιλοξενεί ένα κόμικ που φτιάχνω το «COOL ZOMBIE». Άρχισα να φτιάχνω κόμικς κάπου στα τέλη του δημοτικού στην εφημερίδα του σχολείου. Ήταν οι περιπέτειες ενός undercover σούπερ ήρωα αρουραίου που λεγόταν Νερομπούλης!

img_5054 img_5116 img_5157

Λουκία Τζωρτζοπούλου
To φανζίν με το οποίο συμμετείχα στο φετινή Comicdom ονομάζεται «Ο θρόνος του Πόρθου». Πρόκειται για μια 20σέλιδη ιστορία, βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά Οι τρεις σωματοφύλακες, στην οποία ο Πόρθος αφηγείται στον υπηρέτη του, κατά τη διάρκεια της πρωινής του τουαλέτας, τις περιπέτειές του με διάφορες ευγενείς κυρίες. Τις πρώτες μου εικονογραφημένες μικρές ιστορίες σε μορφή κόμικς τις έφτιαξα σε ηλικία 7 ή 8 ετών. Στο σπίτι υπήρχαν πάντα κόμικς, από Μίκυ Μάους, τα κλασικά κόμικς της γαλλοβελγικής σχολής (Αστερίξ, Λούκυ Λουκ κ.λπ.) μέχρι και τα πιο ενήλικα σχετικά έντυπα, όπως η «Βαβέλ». Μου άρεσε πάντα η αμεσότητα με την οποία το μέσο παρουσιάζει μια ιστορία. Έβρισκα τα κόμικς πολύ πιο ενδιαφέροντα από ένα εικονογραφημένο παραμύθι, για παράδειγμα. Μεγαλώνοντας, αγόραζα τα δικά μου κόμικς από διάφορες σχολές και χώρες. Έχω συμμετάσχει σε επίσημη έκδοση, μια ανθολογία κομικς βασισμένη στο σύμπαν κινηματογραφικής ταινίας, η οποία συνόδευε την έκδοση με το DVD της ταινίας, όπου και σχεδίασα μια 6σέλιδη σκοτεινή ιστορία. Αυτό που θα ήθελα να γίνει στο μέλλον είναι μια ενιαία ίσως έκδοση με αντίστοιχες ιστορίες για τους υπόλοιπους 3 σωματοφύλακες. Σχεδόν όλοι οι φίλοι μου ασχολούνται με κάποιο είδος τέχνης. Βρίσκουν την ενασχόλησή μου με τα κόμικς ενδιαφέρουσα και πολύ βοηθητική σε σχέση με τις άλλες τέχνες, όπως για παράδειγμα το σινεμά. Ο πατέρας και οι αδερφές μου γουστάρουν τη φάση. Η μητέρα μου όχι και τόσο. Nομίζω ότι θα προτιμούσε να εικονογραφώ παιδικά παραμύθια.

img_5613 img_5917 img_5641 img_5678 img_5865

Μαρία Κουλουμπαρίτση-Ανδρέας Μιχαηλίδης
Μαρία Κουλουμπαρίτση: Το φανζίν μας λέγεται BOTCH!. Αναφέρεται στην όλη κουλτούρα του gaming και πιο συγκεκριμένα στα παιχνίδια ρόλων, τα λεγόμενα Pen and Paper RPGs, καθώς φυσικά και σε όλους εμάς που τα παίζουμε!
Ανδρέας Μιχαηλίδης: Υπάρχουν και μερικές άλλες όψεις της λεγόμενης geek κουλτούρας που ασπάζονται οι χαρακτήρες μας, αλλά αυτές θα αποκαλύπτονται σταδιακά.
Μ.Κ.: Από μικρό παιδί μου άρεσαν οι ιστορίες και η ιδέα της ιστορίας με τη μορφή εικόνων… δεν ξέρω, με τράβηξε. Η τέχνη και η ομορφιά των εικόνων με συγκινεί πολύ.
Α.Μ.: Είμαι αρχαίος σαν τα δώματα των Νάνων στο Έρεμπορ! Ε, εντάξει, για τον υπόλοιπο κόσμο 32. Δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι μπορώ να εντοπίσω τόσο εύκολα πώς ξεκίνησε όλο αυτό, αλλά υποπτεύομαι πως «φταίνε» όλα εκείνα τα κινούμενα σχέδια που έβλεπα πριν ακόμα πιάσω κόμικ στα χέρια μου.
Μ.Κ.: Το φανζίν είναι κάτι εξ ολοκλήρου δικό σου. Δεν έχεις κανέναν πάνω από το κεφάλι σου να σου λέει τι να κάνεις, να μη σε πληρώνει, να μη σε σέβεται. Το φανζίν είναι ελευθερία κι αν θες τη γνώμη μου είναι το μέλλον στη δημιουργία κόμικς – οι αυτοεκδόσεις γενικότερα.
Α.Μ.: Στην Ελλάδα ίσως να είναι κι έτσι – τα πράγματα είναι πολύ ρευστά. Σε κάθε περίπτωση, είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος για έναν νέο δημιουργό να βγάλει προς τα έξω τη δουλειά του με τον τρόπο που θέλει, να ικανοποιήσει το βίτσιο του, βρε αδερφέ!
Μ.Κ.: Είναι φοβερό να βλέπεις τυπωμένο κάτι που μόχθησες για να ολοκληρώσεις, καθώς και να το απολαμβάνουν και άλλοι άνθρωποι.
Α.Μ.: Για μένα η συγγραφή κάθε είδους αποσκοπεί σε δύο πράγματα: ν’ ακούσουν κι άλλοι τις ιστορίες που έχω μέσα στο κεφάλι μου και να δω τυπωμένα τα πράγματα που θα ήθελα να διαβάσω ως αναγνώστης.
Με τι άλλο ασχολείστε εκτός από τα κόμικς;
Μ.Κ.: Είμαι ζωγράφος.
Α.Μ.: Κατά κύριο λόγο είμαι μεταφραστής βιβλίων και ανάλογα με τα φεγγάρια συγγραφέας, ερευνητής αρχειακού υλικού για sites και εκπομπές, καθώς και παραμυθάς. Όχι, υποθέτω πως αυτό το τελευταίο είναι στη φύση μου, ό,τι κι αν κάνω…

img_9927 img_9870

Νίκος Σταυριανός
Είμαι 11 χρονών. Το φανζίν που έφτιαξα λέγεται «Σούπερ Σκίουρος» και, όπως λέει και ο τίτλος του, είναι ένας σκίουρος με σούπερ δυνάμεις που μάχεται το έγκλημα στη Δεντρούπολη. Έχω αρχίσει να ζωγραφίζω από πολύ μικρός, αλλά το πρώτο μου κόμικ το έβγαλα όταν ήμουν 8 ετών. Από τότε έχω βγάλει άλλα δύο φανζίν. Μου αρέσει πολύ το σκεπτικό των κόμικς, καθώς μέσα σε λίγα καρέ μπορείς να καταλάβεις μια ολόκληρη ιστορία. Αυτό νομίζω ότι με τράβηξε στα κόμικς. Αποφάσισα να βγάλω φανζίν για να δείξω τη δουλειά μου στον κόσμο. Για να βγάλεις ένα φανζίν χρειάζεται μεγάλη όρεξη για δουλειά και κάποια χρήματα για να το τυπώσεις. Όχι, δεν είναι ακριβό χόμπι. Η τιμή εξαρτάται από τα πόσα αντίτυπα θα βγάλεις, εάν θα είναι έγχρωμα ή ασπρόμαυρα. Εγώ, συνήθως, βγάζω γύρω στα 150 κομμάτια και τα πληρώνω από το χαρτζιλίκι μου. Εκτός από τη ζωγραφική, πάω σχολείο, παίζω μπάσκετ και φτιάχνω lego. Με ενοχλεί ότι πολλά παιδιά δεν διαβάζουν κόμικς και παίζουν μόνο video games.
Ποια είναι η χειρότερη είδηση που άκουσες τελευταία;
Ότι δεν θα ξαναβγεί Μίκυ Μάους στην Ελλάδα.

img_6747 img_6705

Παναγιώτης Τσαούσης
Είμαι 30 χρονών. Έχω σπουδάσει σε ΤΕΙ και τώρα εργάζομαι στον τομέα εμπορίας υποδημάτων. Μέχρι τώρα έχω δημοσιεύσει τρεις διαφορετικούς τίτλους κι έχω και συμμετοχές σε κάποια ομαδικά. Ο τρόπος που ξεκίνησα να σχεδιάζω χάνεται στα βάθη του χρόνου – νομίζω ήταν περίπου την ίδια περίοδο που μάθαινα και γραφή. Τα πρώτα μου σχέδια ήταν κάποιες σκουληκαντέρες με πολλά πόδια. Κόμικ, πάλι, άρχισα να κάνω ως παιδάκι, αντιγράφοντας ιδέες από τα πρώτα κόμικς που έπεσαν στα χέρια μου. Τι με τράβηξε τότε, είναι δύσκολο να απαντήσω, ίσως ήταν η ψευδαίσθηση της κίνησης πάνω στο χαρτί. Θα μου άρεσε η δουλειά μου να βγει και εκτός συνόρων, θα μου άρεσε να κάνω και κανονικές εκδόσεις και, γενικά, η τεχνική μου να εμπνεύσει κάποιους ανθρώπους. Είμαι ακόμη στο σημείο που μαθαίνω τους διάφορους εκδότες, καλλιτέχνες και συντελεστές. Νομίζω ότι στην ελληνική σκηνή υπάρχει ταλέντο και όρεξη και αρκετή παραγωγή, άλλα το κοινό ίσως είναι αρκετά συγκεκριμένο ώστε ο τζίρος του προϊόντος «κόμικ» να θεωρηθεί σημαντικός. Δεν νομίζω ότι το κόμικ έχει περάσει τόσο στην κουλτούρα των Ελλήνων, όσο σε κάποιες άλλες χώρες. Από τη δουλειά μου επίσημα έχει εκδοθεί το «Απόδραση από τη Φλάνδρα» από τις εκδόσεις comicon-shop Ρενιέρη.

img_6370 img_6386

Παύλος Παυλίδης
Κάνω αυτοεκδόσεις από το 2009. Η τελευταία ήταν στο φετινό Comicdom με το όνομα «and after this what…» και έχει να κάνει με την κατάσταση του εγκλωβισμού σε προσωπικό επίπεδο –ή σε μεγαλύτερο εύρος– και την αντίδραση σε αυτήν. Με ενθουσίαζε από μικρό ο «κινηματογραφικός» κώδικας επικοινωνίας που διέπει τα κόμικς. Εικαστικά μπορείς να πειραματίζεσαι με τα πάντα, από το σχέδιο μέχρι το καδράρισμα. Οι προσδοκίες μου μέσα από τα κόμικς και τη διαδικασία των αυτοεκδόσεων είναι να βελτιώνομαι συνέχεια και να παρουσιάζω καλύτερο αποτέλεσμα όσο περνάει ο καιρός. Να έχω αλληλεπίδραση με περισσότερο κόσμο και να μπορέσω να φτάσω σε τέτοιο επίπεδο που να ζω από αυτό.
Γνωρίζω πολλούς, κυρίως νέους, δημιουργούς και βλέπω νέα πρόσωπα να μπαίνουν στον χώρο. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν και πάρα πολλοί άλλοι που δεν έχουν «εκτεθεί» ακόμα, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο θετικά στον χώρο είναι η συνέπεια και η προσπάθεια για κάτι καλύτερο. Το κοινό στην Ελλάδα, πάντως, είναι πολύ περιορισμένο, μια και το κόμικ και το διάβασμα δεν είναι μέσα στην ευρύτερη κουλτούρα. Από τον περίγυρό μου αντλώ έναν ενθουσιασμό και με όλη αυτή την αλληλεπίδραση (σχεδιάζω, εκθέτω, δέχομαι γνώμες) παίρνω πολλή δύναμη. Ακόμα, μου αρέσει να μοιράζομαι κάπως αυτήν τη «μοναξιά» που νιώθω. Από την οικογένειά μου δεχόμουν μια καχυποψία, αφού δεν ζω από αυτό αποκλειστικά. Είναι, δυστυχώς, η αντίληψη του ότι όλα πρέπει να εξισώνονται με το χρήμα, καθετί που κάνεις, και οτιδήποτε έχει σχέση με σχέδιο, κόμικς κ.λπ. δεν αναγνωρίζεται. Έχει αλλάξει η αντίληψη αυτή τώρα ως έναν βαθμό.

img_6113 img_6209

Σοφία-Γεωργία Κυρίσογλου (SoΦα(n)ky)
Είμαι 22 χρονών ακριβώς. To τελευταίο φανζίν μου λέγεται «illusions» και είναι μια σειρά από illustrations εμπνευσμένα από τη μουσική που ακούω –αγαπώ τη μουσική, συχνά λειτουργεί ως πηγή έμπνευσης για μένα– και από τους συναισθηματικούς προβληματισμούς που έχουμε όλοι. Πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω όταν ξεκίνησα και να περπατάω. Η μητέρα μου μού έδινε βερίκοκα να φάω κι εγώ τα χρησιμοποιούσα για να πασαλείβω τους τοίχους! Δεν φτιάχνω κόμικς, τα φανζίν μου ως τώρα είναι κυρίως μια μείξη κειμένων και εικονογραφήσεων. Ο κόσμος που τα έχει διαβάσει δεν ξέρω αν χαίρεται τόσο ή αν κλαίει σε εμβρυακή στάση στο μπάνιο. Έκανα την αρχή και τώρα είμαι απλώς εθισμένη! Δεν προσδοκώ να γίνω μεγάλη και τρανή και οι εκδοτικοί οίκοι να σφάζονται στην ποδιά μου! Το μόνο που θέλω είναι να μπορώ να συνεχίσω να φτιάχνω τα φανζίν μου και να βρίσκονται άνθρωποι που να τους αγγίζουν. Για μένα είναι τσάμπα ψυχανάλυση.
http://sofanky.blogspot.gr

Η Comicdom Con Athens 2015 γίνεται από τις 24 έως και τις 26 Απριλίου στους χώρους της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα).

Διάβασε το πρώτο μέρος εδώ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag