O Lasse Marhaug, γεννημένος το 1974, είναι ένας από τους πιο δραστήριους μουσικούς της noise σκηνής εδώ και περίπου δύο δεκαετίες. Έχει συνθέσει μουσική και έχει συμπράξει σε πάνω από 300 cd, βινύλια και κασέτες, και έχει εμφανιστεί σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Πέρα από το σόλο project του, ο Marhaug παίζει τακτικά με τους Jazkamer, Nash Kontroll, DEL και Testicle Hazard ενώ προηγούμενα του σχήματα αποτελούν οι Origami Replica και Lasse Marhaug Band. Έχει συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες, στο χώρο του noise, της πειραματικής μουσικής, της jazz, του rock και του extreme metal και έχει παράγει ήχο για θεατρικές παραστάσεις, εγκαταστάσεις και video. Δουλεύει με πολύ διαφορετικά set-ups και ενορχηστρώσεις: πετάλια κιθάρας, ιδιοκατασκευασμένα ηλεκτρονικά, υπολογιστές, προετοιμασμένες κιθάρες, αλλά θεωρεί την κονσόλα το κύριο όργανο του. Έχει ιδρύσει τις δισκογραφικές εταιρείες Pica Disk και Prisma, όπου έχουν κυκλοφορήσει τις δουλειές τους εμβληματικές φυσιογνωμίες της noise, όπως οι Incapacitants, οι Hijokaidan, o Kevin Drumm και ο Birchville Cat Motel αλλά και πολλοί Νορβηγοί συνθέτες, ενώ πρόσφατα ίδρυσε και τον εκδοτικό οίκο Marhaug Forlag μέσω του οποίου εκδίδει το περιοδικό Personal Best με συνεντεύξεις κυρίως noise καλλιτεχνών, καθώς και βιβλία αφιερωμένα σε καλλιτέχνες όπως ο Sudden Infant και η Anastasia Ax.

Kentriki

Γεννήθηκα στον αγροτικό βορρά της Νορβηγίας το 1974. Καμία έκθεση σε ζωντανή μουσική… Ανακάλυψα όμως περίεργες μουσικές μέσα από το δίκτυο ανταλλαγής κασσετών και ξεκίνησα να φτιάχνω δικό μου θόρυβο. το 1995 κυκλοφόρησα το πρώτο μου βινύλιο και έκανα την πρώτη μου συναυλία – κι ακόμα είμαι εδώ. Καμία πρόοδος. Αυτό που με εμπνέει στο να φτιάχνω μουσική είναι η εξερεύνηση των ήχων. Το πώς ο ήχος είναι ένα τόσο δυνατό εργαλείο για να προκαλεί συναισθηματική αντίδραση. Η μουσική είναι κατά πολλούς τρόπους η πιο δυνατή μορφή τέχνης, απ’ τη στιγμή που είναι άυλη και παρ’ όλα αυτά επικοινωνείται τόσο άμεσα. Επίσης ακούω πολύ μουσική, καθημερινά. Με εμπνέει.

Δε χρησιμοποιώ τη μουσική μου για να εκφράσω συναισθήματα και σκέψεις. Φυσικά, συναισθήματα φιλτράρονται μέσα από τη δουλειά μου. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Απλά προσωπικά δεν ακολουθώ συγκεκριμένα θέματα. Υποθέτω ότι γι’ αυτό δε μ’ αρέσει και πολύ ο θόρυβος με φωνητικά.Τα πιο πολλά power electronics μου μοιάζουν γελοία και κοινότυπα. Ελάχιστοι από αυτούς τους καλλιτέχνες καταφέρνουν να γράψουν στίχους που να αντιστοιχούν στον πλούτο των ήχων, όπως ο William Bennett και μερικοί άλλοι. Πάντα προτιμούσα εκείνη τη noise που είναι διφορούμενη. Οτιδήποτε είναι πολύ νοικοκυρεμένο και καθαρό μου μοιάζει σαν έκπτωση. Μου αρέσουν οι αφηρημένες δουλειές που μπορούν να αναγνωστούν με πολλούς τρόπους. Για μένα αυτή είναι η δύναμη της noise. Είναι πολύ κοντά σε αυτό που έκαναν ζωγράφοι όπως ο Pollock και ο Rothko. Θέλω να νιώσω κάτι αλλά δε θέλω να μου υποδειχθεί τι να νιώσω.

Είμαι αυτοδίδακτος. Ξεκίνησα να φτιάχνω noise απομονωμένος στο βορρά. Τα πρώτα χρόνια δούλευα χωρίς να έχω γνωρίσει κανέναν άλλο που να φτιάχνει παρόμοια μουσική. Επικοινωνούσα με τέτοιο κόσμο μόνο μέσω αλληλογραφίας οπότε η ύπαρξη τους ήταν λίγο αφηρημένη. Ήταν σαν ένας παράλληλος κόσμος. Αυτή η απομόνωση και εξάρτηση του να δουλεύει κανείς μόνος του ήταν μάλλον καλό. Έμαθα να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου και απλά να συνεχίζω να κάνω πράγματα. Ακόμα μου φαίνεται πιο εύκολο το να παίζω ή να ηχογραφώ σόλο.

f62e4463e5cedd00b62d9f0cdaa237068e37717b

Παραμένω σε επαφή με μερικούς ανθρώπους από τη σκηνή του grindcore και του metal των 90’s. Ήμουν πολύ αναμεμειγμένος σε αυτή τη σκηνή, φτιάχνωντας zines, ανταλλάσσοντας κασσέτες, κάνοντας την εικονογράφηση για μπάντες και zines… H δικτύωση στο underground metal ήταν το σημείο αφετηρίας μου, ήταν κάτι πολύ σημαντικό για να μεγαλώνει κανείς κάνοντάς το. Χαίρομαι που ήμουν μέρος το τελευταίου κύματος αυτού του δικτύου πριν έρθει το internet.

Έχω μια αδυναμία στην παραμόρφωση, οπότε έχω αρκετά πετάλια fuzz και overdrive. δεν είμαι σνομπ σε ότι έχει να κάνει με εξοπλισμό, τα πάντα μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά περίπτωση. Αν νομίζεις ότι τα εργαλεία σου ακούγονται σκατά, μάλλον είναι δικό σου λάθος και όχι του εξοπλισμού σου. Οι πρώτες μου συναυλίες ήταν έντονες σωματικές performances. Κατέστρεφα μεταλλικά αντικείμενα και έβαζα άτομα να ξερνάνε, να καίνε τα μαλλιά τους και να κόβονται πάνω στη σκηνή. Μετά από μερικά χρόνια το βαρέθηκα και επικεντρώθηκα πιο πολύ στον ήχο και λιγότερο στο θέαμα. Δεν έχει αλλάξει όμως και πολύ η αντιμετώπισή μου, πάντα μου αρέσει να προκαλώ τον εαυτό μου στις συναυλίες μου. Αλλάζω πάντα τη σύνθεση του εξοπλισμού μου, προσθέτοντας και αφαιρώντας πράγματα. Ποτέ δεν κουβαλάω τον ίδιο εξοπλισμό σε πάνω από ένα τουρ. Προσπάθησα να δουλέψω και με την κιθάρα αλλά ποτέ δεν ένιωσα άνετα μαζί της. Αυτό τον καιρό όταν συμμετέχω σε αυτοσχεδιασμούς παίζω πικάπ. Το πικάπ ήταν βασικά το πρώτο όργανο που άρχισα να χρησιμοποιώ σαν παιδί. Είχα ένα παλιό πικάπ στο δωμάτιο μου και έπαιζα με αυτό παίζοντας δίσκους σε χαμηλότερη ταχύτητα ή ανάποδα. Αν ακούσεις το πρώτο κομμάτι από το box set «Tapes 1990-1999″, είναι όλο θόρυβος από πικάπ. Ύστερα για αρκετό καιρό το παράτησα αλλά όταν ξεκίνησα να παίζω σε αυτοσχεδιαστικά σχήματα βρήκα σ’ αυτό μια φυσική και άμεση ποιότητα. Τα ηλεκτρονικά όργανα είναι γενικά αργά οπότε όταν παίζω με κάποιο σαν τον Paal Nilssen-Love χρειάζομαι κάτι το οποίο να αποκρίνεται τόσο γρήγορα όσο το παίξιμό του Paal στα ντραμς και το πικάπ είναι τέλειο για αυτό.

Το να παίζει κανείς με καλούς μουσικούς μπορεί να σε ανταμείψει σε μεγάλο βαθμό. Φοβερά πράγματα μπορούν να συμβούν. Σχεδόν όλες οι ζωντανές συμπράξεις μου με άλλους μουσικούς είναι αυτοσχεδιαστικές. Κι αυτό μετά μπορεί να πάει σε διάφορες κατευθύνσεις. Τα σόλο μου είναι ως ένα μέρος αυτοσχεδιαστικά αλλά πάντα έχω μια γενική δομή και ένα στόχο: θέλω να ξεκινήσω από την αρχή κάτι μικρό και μετά να δω μέχρι που μπορώ να το χτίσω. Συχνά παίζω στο πάτωμα μπροστά από τη σκηνή γιατί θέλω ο κόσμος να είναι κοντά και να μειώσω την περσόνα του «καλλιτέχνη στη σκηνή». Τα σόλο μου είναι συχνά αρκετά έντονα και όχι μόνο μέσω του ήχου. Πολλές φορές έρχομαι σε έκσταση.

tape4

Έχω κυκλοφορήσει μεγάλες ποσότητες μουσικής γιατί μου αρέσει η διάχυση. Δε θέλω ο κόσμος να έχει μια παντελή εποπτεία όλης της δουλειάς μου. Δε θέλω κανείς να έχει ακούσει τα πάντα. Η σύγχυση που φέρνει το γεγονός ότι είναι διαθέσιμος ένας τεράστιος αριθμός δουλειών μου είναι ευπρόσδεκτη. Με ενδιαφέρει το πώς διάφοροι άνθρωποι θα ακούσουν μόνο ένα περιορισμένο μέρος της δουλειάς μου και ύστερα θα κατασκευάσουν την εικόνα τους για μένα σύμφωνα με αυτό το μικρό μέρος που έχουν ακούσει. Με αυτό τον τρόπο ο κόσμος κατασκευάζει διαφορετικές πραγματικότητες. Αυτό έχει πιο ενδιαφέρον από τον παραδοσιακό τρόπο του να προωθείς και να βεβαιώνεσαι ότι «όλοι» παίρνουν χαμπάρι την καινούργια σου δουλειά. Όλοι οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες έχουν τεράστιο αριθμό κυκλοφοριών – σαν ένα παζλ το οποίο για να συμπληρώσεις μπορεί να χρειαστούν χρόνια. Ακόμα, νομίζω ότι μαθαίνεις και γίνεσαι καλύτερος με το να «κάνεις» πράγματα. Το να κάνεις πολλούς δίσκους μάλλον θα βοηθήσει στην ποιότητα της δουλειάς σου. Βέβαια θα πρέπει να δίνεις το καλύτερο συνέχεια, δε γίνεται να βαριέσαι. Έχω κάνει 100 άλμπουμ και είναι ελάχιστα αυτά που δε μου αρέσουν και τα οποία είναι συνήθως αυτά στα οποία έχω εμπιστευτεί σε κάποιον άλλο το τελικό στάδιο του δίσκου. Πότε δεν κυκλοφορώ κάτι το οποίο δε νομίζω ότι αξίζει τα λεφτά του.

tape3 tape2

Σχετίζομαι εντελώς με το format όταν ηχογραφώ όπως ένας ζωγράφος σχετίζεται με τον καμβά. Τα cd, το βινύλιο και οι κασσέτες έχουν διαφορετικές ποιότητες. Όχι μόνο σχετικά με τον ήχο αλλά και για το πώς καταναλώνονται. Ποτέ δεν έχω ηχογραφήσει κάτι με στόχο να κυκλοφορήσει σε mp3. Το να ακούει κανείς τα άλμπουμ μου σε streaming ή στο itunes ακούγεται παράξενο. Αν πρόκειται για καταγραφή ενός live δε με νοιάζει και πολύ αλλά ως τώρα τα άλμπουμ μου έχουν ηχογραφηθεί για να πάνε πακέτο με κάτι που έχει τυπωθεί. Απλά μ’ αρέσει πιο πολύ έτσι, είμαι οπτικά προσανατολισμένος. Πρέπει να δω και να νιώσω ένα αντικείμενο. Έτσι καταναλώνω την περισσότερη μουσική στη ζωή μου. Αν ο υπόλοιπος κόσμος σκέφτεται διαφορετικά γι’ αυτό δεν τρέχει τίποτα, θα εξακολουθήσω να κάνω τους δίσκους για μένα. Δεν είμαι γενικά αρνητικός στο streaming, απλά δε με ενδιαφέρει το να μειώνεις ένα άλμπουμ κι ένα format σε μια φτηνή εκδοχή του εαυτού του. Το streaming έχει άλλες δυνατότητες, όπως το να συνδυάζει ήχο και εικόνα σε μια νέα μορφή έκφρασης. Ο Brian Eno έχει μιλήσει για μια νέα φόρμα τέχνης η οποία θα έρθει μέσα από τις ατέλειωτες δυνατότητες που έχει το να είναι τα πάντα ψηφιακά και μονίμως συνδεδεμένα. Μάλλον είναι σωστός αλλά δεν είμαι εκείνος ο οραματιστής για να πω με τι θα μοιάζει αυτή η φόρμα. Μάλλον η τεχνολογία δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί.

tape1

Το γραμματοκιβώτιό μου είναι ακόμα και τώρα καθημερινά γεμάτο με πράγματα. Ίσως όχι με τόσα zine όσα θα ευχόμουν αλλά με πολλούς δίσκους και κασσέτες. Πάντως δε μου λείπουν οι παλιές μέρες του tape trading. Σίγουρα ήταν ωραία εποχή αλλά δε θα γίνω ο γερογκρινιάρης που ισχυρίζεται ότι όλα ήταν καλύτερα παλιά. Τα περισσότερα είναι καλύτερα τώρα ή θα γίνουν στο μέλλον. Δεν κάνω τουρ πολύ συχνά. Ταξιδεύω γύρω στις 6-7 εβδομάδες μέσα στο χρόνο, οπότε τον περισσότερο καιρό είμαι σπίτι. Το touring μου φαίνεται σαν πολλή αναμονή. Μου αρέσει να γνωρίζω κόσμο και να παίζω αλλά το να κάνεις τουρ σημαίνει να περιμένεις. Δεν έχω την υπομονή για κάτι τέτοιο. Όταν ταξιδεύεις μπορείς να συγκεντρωθείς στο παίξιμο μόνο για εκείνο το μισάωρο του live. Στο σπίτι μπορώ να δουλεύω για 12-14 ώρες και να παίρνω μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Το 2010 κυκλοφορήσαμε με τους Jazkamer σχεδόν ένα cd κάθε μήνα. Το να κυκλοφορείς ένα καινούργιο στούντιο αλμπουμ κάθε μήνα για ένα χρόνο είναι τεράστια δουλειά. Είμαι περήφανος για τη δουλειά που κάναμε αλλά μάλλον με κούρασε. Τo συνολικό θέμα της επιμέλειας ήταν ένα ατέλειωτος πονοκέφαλος. Το ξέραμε βέβαια ξεκινώντας το πρότζεκτ αλλά νιώσαμε ότι έπρεπε να το κάνουμε. Κάθε cd ήταν ένα καινούργιο άλμπουμ με διαφορετικές ιδέες, ήχους και artwork. Το πρόβλημα ήταν ότι ήμουν την ίδια στιγμή ο καλλιτέχνης, ο γραφίστας και η εταιρεία. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησα επίσης δυο box-sets και πέντε άλλα cd στην Prisma και στην Pica Disk. Σχεδόν σκότωσε τη διάθεσή μου για κυκλοφορίες cd για πολύ καιρό.

pb4cover

Συγκριτικά με άλλες χώρες η Νορβηγία είναι μια λειτουργική χώρα με υψηλό βιωτικό επίπεδο. Αλλά απέχει πολύ απ’ το τέλειο. Πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, προόδου και καινοτομίας. Υπάρχουν πολλά στραβά. Πολύ πρόσφατα αυτή η χώρα έβγαλε έναν από τους χειρότερους serial killers στη σύγχρονη ιστορία. Πώς είναι δυνατόν μια χώρα που φημίζεται για τις κοινωνικές παροχές της να εκθρέψει ένα τέρας; Προφανώς πρέπει να το εξετάσουμε αυτό και σίγουρα η τέχνη είναι μια από αυτές τις διαδικασίες. Μ’ αρέσει όμως να ζω στη Νορβηγία. Θα ακουστεί περίεργο, αλλά μ’ αρέσει το κλίμα. Μ’ αρέσει ο χειμώνας και το κρύο. Μάλλον θα μπορούσα να ζήσω κι αλλού, αλλά αυτή τη στιγμή η σκηνή εδώ είναι σε πολύ καλό σημείο. Αν αλλάξει αυτό τότε θα το σκεφτώ να μετακομίσω κάπου αλλού. Στη Σκανδιναβία υπάρχει αρκετή χρηματοδότηση για καλλιτέχνες αλλά μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου. Λαμβάνω χρηματοδότηση για ορισμένα πρότζεκτ, κυρίως ταξίδια, αλλά οι περισσότερες δραστηριότητές μου δε χρηματοδοτούνται από το κράτος. Επίτηδες, δεν έκανα αίτηση για χρηματοδότηση για καμιά κυκλοφορία της Pica Disk. Όλες προέρχονται από την τσέπη μου. Μάλλον θα μπορούσα να πάρω ορισμένα χρήματα για να κάνω μερικές από αυτές αλλά σκέφτηκα ότι αν τις πλήρωνα μόνος μου τότε θα έκανα καλύτερη προσπάθεια στο να καταφέρω να τις πουλήσω. Βλέπω ορισμένες νορβηγικές εταιρείες των οποίων οι κυκλοφορίες είναι εξ ολοκλήρου επιχορηγούμενες – δεν τους νοιάζει αν θα τις πουλήσουν. Δεν υπάρχει οικονομικό ρίσκο γι’ αυτές. Κανένας τίτλος της Marhaug Forlag δεν έχει λάβει χορηγία ως τώρα αλλά θα προσπαθήσω να βρω κάτι για το μέλλον μιας και το να τυπώνεις βιβλία είναι ένας εγγυημένος τρόπος να χάσεις λεφτά ακόμα κι αν πουλήσεις αρκετά αντίτυπα. Νομίζω πως οι χορηγίες κάνουν πιο εύκολη τη ζωή ενός μουσικού αλλά δε βοηθάνε και στο να γίνει ένας πιο ενδιαφέρων μουσικός. Είναι θετικό το ότι άνθρωποι που αξίζουν μπορούν να ολοκληρώσουν πρότζεκτ που αλλιώς δε θα μπορούσαν να κάνουν, αλλά αυτό μπορεί να γίνει και μαξιλάρι για κάποιους. Μπορούν να επιλέξουν να είναι μουσικοί απλά και μόνο γιατί υπάρχει βοήθεια για να είσαι κάτι τέτοιο. Βασικά είναι επιλογή καριέρας το να είσαι τζαζ ή αυτοσχεδιαστής μουσικός στη Νορβηγία. Αλλά μακροπρόθεσμα βλέπω ότι αυτοί που το επιλέγουν για τα λεφτά δε διαρκούν. Αν δεν έχεις πάθος για τη μουσική τότε η μουσική σου θα είναι χάλια. Ένας επιχορηγούμενος καλλιτέχνης μπορεί να κάνει ντόρο με τη δουλειά του μόνο έως ότου καταλάβουν ποιος πραγματικά είναι. Το πρόβλημα στη Νορβηγία είναι ότι οι καλλιτέχνες δεν εκφέρουν γνώμη ακόμα κι αν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν. Οι Νορβηγοί είναι μη-συγκρουσιακοί εκ φύσεως. Είμαστε καλοί για διαπραγματεύσεις για την παγκόσμια ειρήνη αλλά ταυτόχρονα είμαστε και δειλοί με πολλούς τρόπους. Αποφεύγουμε την αντιπαράθεση και μας αρέσει να είμαστε άνετα. Μάλλον γι’ αυτό βγαίνει τόσο χάλια μουσική από αυτή τη χώρα. Η σκηνή στην οποία ανήκω όμως είναι μια υγιής σκηνή. Ένας μεγάλος αριθμός μουσικών ηχογραφεί και παίζει live και είμαι χαρούμενος που βλέπω νέους καλλιτέχνες να ξεκινάνε. Χρειαζόμαστε περισσότερα τρελά πράγματα…

Νομίζω θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για ύπαρξη μιας κουλτούρας του noise. Σίγουρα υπάρχει ένα δίκτυο ανθρώπων που έχουν δουλέψει κοντά ο ένας στον άλλο τα τελευταία 30 χρόνια. Βέβαια θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς αν εξυπηρετεί την ίδια τη μουσική το να υπάρχει ένας «χρυσός κανόνας» της noise. Μήπως η noise λειτουργεί καλύτερα όταν αφήνεται ελεύθερη και όχι όταν οργανώνεται κάτω από μια γενική αρχή; Πάντως το hype σχετικά με το noise νομίζω ότι ανήκει στο παρελθόν. Η No Fun και το No Fun Fest έχουν παρέλθει. Οι Wolf Eyes δεν είναι πλέον στη Sub Pop. Ο Prurient μοιάζει να έχει πάρει διαφορετική κατεύθυνση. Η νέα γενιά των Αμερικανών noise-kids παίζει spaced out synth music. Το harsh noise κατά κάποιο τρόπο πάει πάλι προς το underground ή τουλάχιστον έχει χάσει την ορμή που το περιέβαλε για λίγο καιρό. Το All Tomorow’s Parties που επιμελήθηκε ο Thurston Moore το 2006 ήταν κάτι σαν την κορυφή αυτού το κύματος. Αμφιβάλλω αν θα δούμε τόσα noise ονόματα σε ένα μεγάλο φεστιβάλ ξανά σύντομα. Είμαι σίγουρος όμως πως το εκκρεμές στο τέλος θα ξαναγυρίσει και μήπως αυτή τη φορά θα δούμε καμιά noise boy-band; Ποιος ξέρει;

Δεν παρακολουθώ τη σύγχρονη μέταλ σκηνή και πολύ. Προσπαθώ να παρακολουθώ νορβηγικές μπάντες όπως οι Enslaved, Nekromantheon, Okkultokrati και Aura Noir, αλλά σπάνια είμαι ενήμερος. Τα συνήθη μέταλ ακούσματά μου είναι κυρίως απ’ το 80: κλασσικό heavy metal, thrash, πρώιμο death/black. Τις τελευταίες μέρες έχω ακούσει πολύ το πρώτο άλμπουμ από Diamond Head. Μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο επιδραστικοί υπήρξαν για το thrash που ακολούθησε μετά από μερικά χρόνια. Δεν κάνω διάκριση μεταξύ mainstream και underground κουλτούρας, ούτε και μεταξύ «υψηλής» και «χαμηλής» τέχνης. Το να διαχωρίζει κανείς τα πράγματα σε δύο κατηγορίες είναι απλά θέμα τεμπελιάς. Η pop κουλτούρα μπορεί να έχει το ίδιο βάρος όσο και η underground. Είμαι πωρωμένος με το σινεμά, βλέπω ταινίες από παιδί και εξακολουθώ να βλέπω τουλάχιστον μια καθημερινά. Και πάλι, δε μπορώ να μιλήσω για B-movies, για μένα απλά είναι σινεμά. Οι ταινίες μπορούν να διαβαστούν με πολλούς τρόπους. Συχνά τα πιο ενδιαφέροντα φιλμ είναι αυτά που έχουν γίνει στο σημείο όπου συναντιούνται το εμπορικό σινεμά και η τέχνη. Φιλμ όπου αναρωτιέσαι «τι στο διάολο σκέφτονταν όταν το έφτιαχναν;»

http://lassemarhaug.no
http://www.picadisk.com
http://prismarecords.blogspot.no
http://www.marhaugforlag.no

Η ομάδα Ρόμβος κάνει guest editing για αυτό το Σαββατοκύριακο στο site του ΓΚΡΕΚΑ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag