Έχουν πει στον Lou Weed ότι υπάρχει μια θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι όταν ακούς μουσική και κουνάς ρυθμικά το κεφάλι σου, υπάρχουν δύο τρόποι να το κουνήσεις: είτε πάνω-κάτω, είτε αριστερά-δεξιά. Αυτοί που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία είναι άνθρωποι που είναι λίγο αυστηροί με τον εαυτό τους και κάπως συγκρατημένοι, ενώ αυτοί που ανήκουν στην δεύτερη είναι λίγο πιο στον κόσμο τους, και απολαμβάνουν περισσότερο την στιγμή. Θα δούμε όμως που κολλάει αυτή η θεωρία στην ιστορία μας παρακάτω. Ας τα πάρουμε από την αρχή καλύτερα.

Ο Lou ξεκίνησε νωρίς για να πάει να δει τους The Brian Jonestown Massacre. Τους ήξερε από παλιά και δεν περίμενε να έρθουν εδώ να τους δει, πάντα σκεφτόταν ότι όταν πάει ένα από τα ταξίδια του, θα τους πετύχει κάπου. Όσο πέρναγαν τα χρόνια και δεν τους έβλεπε σκεφτόταν ότι θα γεράσουν και δεν θα είναι όπως ήταν παλιά. Με αυτά στο μυαλό πήγε την Δευτέρα το βράδυ στον Ταύρο και μπήκε όταν ακόμα δεν είχαν μπει πολλοί. Έκατσε και ήπιε την μπύρα του σκεπτόμενος πού είναι όλοι. Τελικά βγήκε ένα παιδί και έκατσε στην μέση της σκηνής και άρχιζε να τους φωνάζει όλους μέσα, με την κιθάρα του. Σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται όλοι γύρω-γύρω να δούνε τι θα γίνει μετά. Όταν μετά από δύο λεπτά ανέβηκαν μαζί του η κοπέλα στα ντραμς και ο περίεργος τύπος στην κιθάρα, άρχιζε να γίνεται χαμός. Και του Lou του άρεσε ο χαμός που έκαναν. Και σαν μην φτάνουν οι κιθάρες, ήρθε και μια φυσαρμόνικα στην μέση της σκηνής, έκατσε στο στόμα ενός παιδιού και άρχισε να παίζει μαζί τους. The Velvoids, του είπαν όταν ρώτησε το όνομα, και ήταν έτοιμος να δει την συνέχεια…

brian_1 brian_2 brian_3 brian_4 brian_5 brian_6 brian_7 brian_8 brian_9

Στην αρχή δεν ήξερε τι γινόταν, συνήθως όταν ο Lou πηγαίνει σε αυτές τις συναυλίες δεν ξέρει τι να κάνει, να χορέψει ή να δει το live σαν ταινία. Συνήθως προτιμάει το δεύτερο. Και στην αρχή το έπαθαν όλοι μαζί του και νόμιζες για λίγο ότι ήσουν σε θέατρο. Απ’ όσο θυμάται μέσα στην χαρά του, το πρώτο ήταν το Whoever You Are. Και εκεί κατάλαβε τι θα δει, δύο ώρες κιθάρες, πλήκτρα και ένα μπάσο ντραμς που δεν υπάρχει. Τι κι αν ο Anton τον φόβιζε λίγο παραπάνω από άλλες φορές, τον ηρέμησε όταν είπε το αστείο του, που ήταν αστείο μόνο στα αγγλικά, και γέλασε και ηρέμησε. Όπως και σε άλλες συναυλίες του άρεσε του Lou που τους είδε και νόμιζε ότι ήταν ντυμένοι για ταινία. Περίεργοι με μπότες, κολλητά τζιν και πουκάμισα μέσα στο καλοκαίρι έπαιζαν τόσο ωραία που το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ο Lou ήταν το πόσο καλύτεροι μπορεί να ήταν μικρότεροι όταν έβγαζαν τα άλμπουμ που μας έπαιξαν περισσότερο την Δευτέρα;

Ο Lou όμως πήγε στον εξώστη να δει, για να είναι μακριά από αυτούς που πάνε και έρχονται. Και ενώ χάζευε τους Brian Jonestown να πατάνε τα πετάλια τους και τον Joel να χτυπά το ντέφι του, απο εκεί ψηλά που ήταν ο Lou, γυρίζει το κεφάλι του και βλέπει ένα σχεδόν τέλειο συγχρονισμό, λές και ήταν Κορεάτικη παρέλαση, απο πάρα πολλά κεφάλια που πηγαίνουν αρίστερα-δεξιά, δεξιά και αριστερά. Στάθηκε και παρακολούθησε λίγο αν και δεν ήθελε να χάσει στιγμή απο την συναυλία. Και ενώ χάζευε τον κόσμο, του ήρθε στον μυαλό η θεωρία, η θεωρία που είπαμε στην αρχή για το κούνημα του κεφαλιού. Σκέφτηκε οτι αν όντως ισχύει αυτή η θεωρία, τότε ο Lou είναι ακριβώς εκεί που θα ήθελε να είναι, ένιωσε οτι είναι ένα με τον κόσμο και κουνούσε και αυτός δεξιά και αριστερά το κεφάλι του σιγοτραγουδόντας τα λόγια.

Κοντεύοντας προς το τέλος, ο Lou σκέφτονταν πως περνάει πολύ ωραία αλλά του λείπει αυτή η αίσθηση της μπάντας που τα γαμάει όλα και πώς θα ήταν η συναυλία αν έβλεπε τους Brian Jonestown στις καλύτερές τους φάσεις. Πριν προλάβει να τελειώσει την σκέψη του, ακούγονται τα πρώτα ακόρντα απο το “When Jokers Attack”, ένα τραγούδι που το έχει άχτι ο Lou, αφού απο μικρός φοβότανε τους κλόουν. Ακόγουντας το τραγούδι, μίκρυνε ο Lou, μίκρυναν και οι Brian Jonestown Massacre στα μάτια του. Μίκρυναν και έγιναν εικοσάριδες που ζούν για την στιγμή, για την στιγμή εκείνη που οχτώ ατόμα σε μια σκηνή, σαν αυτή του Fuzz, νιώθουν την ίδια ανατριχίλα παίζοντας, επειδή καταλαβαίνουν οτι αυτό που διαλέξαν να κάνουν στην ζωή τους το κάνουν πολύ καλά, πάρα πολύ καλά. Με την ένταση να έχει φτάσει σε πολύ δυνατά επίπεδα, τον Lou καθηλωμένο, οι B.J.M έκαναν ένα από τα πιο ωραία outro για το “When Jokers Attack”. Κιθάρες στο θεό, τα μπάσα να τραντάζουν, τα πιάνα να τσιρίζουν, τα τύμπανα να βροντοκοπάνε. Μέχρι που όλα σταμάτησαν και έμεινε ο Anton μόνος να χαϊδεύει την ωραία κιθάρα του. Μας είπαν καληνύχτα και χαθήκαν πίσω στα σκοτάδια.

brian_10 brian_11 brian_12 brian_13 brian_14 brian_15 brian_16 brian_17 brian

Κείμενο: Lou Weed
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag