Δεκαπέντε συγγραφείς εμπνέονται από τα τραγούδια των Cure και γράφουν ιστορίες φαντασίας και πραγματικότητας.

 

Μελαγχολικές ονειροπολήσεις, θλιμμένα, ατμοσφαιρικά τοπία, αλλά και φωτεινές ποπ εκρήξεις, όπου αιώνια αιωρείται το φάντασμα της αγάπης, συνθέτουν τον κόσμο των Cure.  Με αναφορές σε τραγούδια όπως το πρώιμο ’10.15 Saturday Night’ και τα ‘Charlotte Sometimes’ και ‘A Forest’, και από το ‘Kyoto Song’ έως το ρυθμικό ‘Why Can’t I be You?’ και το μεταγενέστερο ‘The Last Day of Summer’, δεκαέξι συγγραφείς και μουσικοί εμπνέονται από το θρυλικό συγκρότημα και γράφουν ιστορίες φαντασίας και πραγματικότητας στο βιβλίο ‘Οι Κήποι των Κρεμασμένων’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Nocturna. Έρχεται την κατάλληλη στιγμή με αφορμή την εμφάνιση τους στο Ejekt αυτό το καλοκαίρι.  Παράλληλα κάνουν την παρουσίαση του βιβλίου το Σάββατο 8/12 στο Death Disco.

Τους ρωτήσαμε τι αντιπροσωπεύουν γι’ αυτούς οι Cure, το αγαπημένο τους κομμάτι και πότε άκουσαν την μουσική τους για πρώτη φορά.

 

Στέργια Κάββαλου

Θυμάμαι στην αρχή ότι τα βίντεο τους δεν μου άρεσαν. Ήταν πολύ 80’s σε όλα τους κι εγώ τόσο grunge. Είπαμε, early 90’s. Αγαπημένο κομμάτι είναι το “Trust”. Η εμπιστοσύνη είναι μια λέξη τόσο δύσκολη στον ορισμό, στην εφαρμογή της στις ζωές μας, τόσο απαιτητική και απαραίτητη και οι Cure μπόρεσαν σ’ ένα κομμάτι να χωρέσουν όλη την πίκρα, την εξομολογητική διάθεση, την βαθιά ειλικρίνειά της για να μιλήσουν στην ουσία για το απόλυτο της αγάπης και να σου δώσουν απάντηση. Οι Cure είναι μια μπάντα σπουδή στην αγάπη και στο σκοτάδι μας.

Μάνος Καρακατσάνης

Η πρώτη φορά που άκουσα Cure ήταν το ‘Lovesong’, βίντεο κλιπ σε μια μουσική εκπομπή στην κρατική τηλεόραση.  Νομίζω το 1992. Αν έπρεπε με το ζόρι να διαλέξω ένα αγαπημένο κομμάτι θα έλεγα το ‘The Figurehead’ επειδή έχει πολλά κομμάτια από την ζωή μου μέσα του.  Οι Cure είναι ζωή, τέχνη, στίχοι που μιλάνε στο είναι μου και μια από τις μεγαλύτερες μπάντες όλων των εποχών.

Παναγιώτης Φάμελλος

Άκουσα για πρώτη φορά, σε ντισκοτέκ, σε χοροεσπερίδα το 1985, προς το τέλος του προγράμματος , το “In between days”. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα από τα δεκάδες αγαπημένα κομμάτια των Cure. Μπορώ μόνο να μνημονεύσω κάποιους στίχους από το τραγούδι τους “The exploding boy” «Tell yourself we’ll start again/Tell yourself it’s not the end/Tell yourself it couldn’t happen/Not this way/Not today. Μια στροφή που την επαναλαμβάνω σαν “μάντρα” διαλογισμού μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια, κάθε φορά που μεταφέρω, μεταθέτω, αναβάλλω για το μέλλον μια ατελέσφορη προσπάθεια του παρόντος (πολύ συχνά δηλαδή). Για μένα είναι ένα από τα 7-8 εμβληματικότερα γκρουπ του new wave – dark wave, του ωραιότερου παρακλαδιού της ροκ μουσικής στα 70 χρόνια (τόσα περίπου δεν είναι;) της ύπαρξής της. (Τα υπόλοιπα ήταν: Joy Division, Bauhaus, Smiths, Siouxsie & The Banshees, Sisters Of Mercy, Cocteau Twins, Dead Can Dance).

Νικόλας Γκόγκος

Υποθέτω στα 80s, πιτσιρικάς· Το “Killing an Arab”, ήτανε πάντως. Στην ασπρόμαυρη TV του παππού μου, όπου χαζεύαμε παρέα μια μουσική εκπομπή στην ΕΡΤ, to «Μουσικόραμα» αν δεν απατώμαι… Γούσταρα από τότε ιδιαιτέρως τον New Wave ήχο της εποχής, καθότι μουσικόφιλος από κούνια κι έτσι. Η εισαγωγή του τραγουδιού μού ’χε φανεί εξόχως μεσμερική. Συνειδητά Ρόκερ έγινα αργότερα, αρχές 90s, έφηβος. Ο δίσκος “Boys don’t Cry” (σε βινύλιο φυσικά) στροφάριζε σ’ όλα τα φιλικά σπίτια εκείνη την εποχή. Συνοδεύοντας τα πρώτα φιλιά, τα πρώτα τσιγάρα, τις πρώτες μπυροποσίες. Τότε, 14ων -15 ετών, πρωτοδιάβασα κι Αλμπέρ Καμύ. Κι αντιλήφθηκα ότι τόσο το εμπνευσμένο “Killing an Arab”, όσο κι «ο Ξένος», γαμεί. Ο Αλμπέρ… Γαμύ! Κι οι Cure, aussi. Έκτοτε, πάντοτε καλωσορίζω ένα ευτυχές πάντρεμα λογοτεχνίας & rock ’n’ roll. Δανειζόμενος τον τίτλο ενός άλλου αγαπημένου τραγουδιού από τα 80s, δεν έχω παρά να δηλώσω: “Ain’t no Cure for Love”! (’ξέπτ λάβ ιτσέλφ, άκτσουαλλη).

Mike Πούγουνας

Ο μεγάλος αδελφός ενός φίλου μου σπούδαζε σκηνοθεσία κινηματογράφου στο Λονδίνο στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και για να βγάζει χαρτζιλίκι δούλευε σε εταιρίες παραγωγής που έστηναν συναυλίες συγκροτημάτων. Το 1980 επέστρεψε για διακοπές και είχε φέρει σιγκλάκια, κασέτες ηχογραφημένες από συναυλίες που δούλευε καθώς και άλμπουμ, ανάμεσα στα οποία ήταν και το Three Imaginary Boys. Άρα φαντάζομαι πως το πρώτο που άκουσα, ήταν το “10:15 Saturday Night” αφού είναι κι αυτό που ανοίγει τον δίσκο. To “If Only Tonight we Could Sleep” γιατί μουσικά έχει μια ταξιδιάρικη ψυχεδελική διάθεση και στιχουργικά είναι όσο σκοτεινή μπορούσε να είναι όλη η δεκαετία του ’80. Οι Cure για εμένα ήταν ένα καλό post-punk συγκρότημα μέχρι λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Άντα Λαμπάρα

Τους  άκουσα για πρώτη φορά μέσα από την εκπομπή του Αργύρη Ζήλου το 1981 με το ομότιτλο κομμάτι τους (“ Seventeen Seconds”) από το τρίτο άλμπουμ τους  με τίτλο Seventeen Seconds που κυκλοφόρησε το 1980. Πολλά κομμάτια των Cure έχουν μία ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου, ένα από αυτά είναι και το (“ One Hundred Years”) μέσα από το άλμπουμ τους Pornography που κυκλοφόρησε το 1982. To συγκεκριμένο κομμάτι αλλά και όλο το άλμπουμ πιστεύω ότι είναι από τις σπουδαίες δουλειές που μας έχουν χαρίσει στη δισκογραφική τους  διαδρομή. Μία μπάντα που αγάπησα ιδιαίτερα γιατί ξεχώρισε  μέσα από τη  μουσική της διαδρομή, μέσα από τη μεγάλη δισκογραφία που μας  άφησε ως παρακαταθήκη και μέσα από τη σαγηνευτική βρετανική φωνή και την ιδιαίτερη εμφάνιση του Robert Smith.

Κώστας Παπαποστολόπουλος

Το πρώτο κομμάτι που άκουσα ήταν το ( “Play for today”) το 1980. Αγαπημένο κομμάτι είναι το  (“Pictures of you”) γιατί μου προκαλεί μια γλυκιά θλίψη. Για μένα είναι ένας ολόκληρος  πλανήτης από μελαγχολία και φως .

Λεωνίδας Σκιαδάς

Η πρώτη φορά που συνειδητά άκουσα Cure ήταν το ‘Boys don’t Cry’το 1985 στο ραδιόφωνο. Νομίζω πως αγαπημένο μου είναι το ‘Plainsong’ μια και είναι το τραγούδι υπό τους ήχους του οποίου πρωτοείδα τον Robert Smith. Είναι το συγκρότημα που οριοθέτησε την αισθητική μου κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ευθύνεται για τις επιλογές που έκανα στη ζωή μου και για τον τρόπο που έζησα το παρελθόν και ζω το παρόν.

Πηνελόπη Τριάντου

Πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν το “10.15 Saturday Night”. Έρωτας με το πρώτο ακόρντο. Ήμουν 16, στο αγαπημένο μου μπαράκι της επαρχιακής πόλης στην οποία μεγάλωσα, της Άρτας. Η πόλη μικρή αλλά τα μαγαζιά της έπαιζαν μουσικάρες. Στην Time Out λοιπόν, μιλούσα με την παρέα μου και με θυμάμαι να το ακούω και να σταματώ την πρότασή μου στη μέση. Έκανα ώρα να συνέλθω. Και φυσικά μετά έτρεξα στον DJ να μάθω τι ήταν αυτό που με είχε χτυπήσει. Μια σκοτεινή δριμύτητα. Αυτή είναι η λέξη. Δύσκολο να διαλέξω! Για χάρη όμως αυτής της Συλλογής και του εγχειρήματος μου, θα απαντήσω το Kyoto Song. Φοιτήτρια στα Γιάννενα, έχω την ανάμνηση μιας νύχτας που έπαιζε ασταμάτητα στο repeat, στοιχειώνοντας την με τα επαναλαμβανόμενα και σπαρακτικά μοτίβα του,  συντονίζοντας με και ρίχνοντάς με στην άβυσσο, που μόλις είχα αποφασίσει να πρωτοκοιτάξω. Είχα ήδη ανακαλύψει τον Νίτσε, βλέπετε. Βάλθηκα να αναμετρηθώ μαζί της.  Ο συνδυασμός τους, εκείνη τη νύχτα, ήταν μαγικός και ζοφερός συνάμα. Ναι. Το  Kyoto Song… Έγραψα γι αυτό ένα διήγημα εξάλλου.  Μια αίσθηση και μια γιορτή. Η τρικυμία και το παιχνίδι μαζί της. Συνόδευσαν μερικές από τις πιο δυνατές και ωραίες στιγμές της ζωής μου. Έκλαψα ακούγοντάς τους, χόρεψα – έως εξάντλησης αλλά με παιδική χαρά –  τα τραγούδια τους με την αδερφή μου, γέλασα, μαγεύτηκα με την χλιδή και τον μαύρο ρομαντισμό τους, τα σιγοψιθύρισα στον αυτί του αγαπημένου μου, έστειλα βόλτα τους στίχους τους στην Ελβετία…  Τι είναι οι Cure;  Ένα σημάδι να αναγνωρίζω τους ανθρώπους μου.  Αμφιλεγόμενο, παιχνιδιάρικο, ωραίο.

Γιώργος Τσόλης

To let’s go to bed.Tέλη 80s σε μουσική εκπομπή που παρακολουθούσε ο θείος μου. Μου έκανε εντύπωση το παρουσιαστικό του R.Smith. Παλιότερα το Charlotte Sometimes, αλλά πάντα προτιμούσα το Fascination Street όταν τύχαινε να ταξιδεύω οδικώς νύχτα σε Ευρώπη.  Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερα συγκεκριμένο πλέον. Για μένα οι Cure είναι τα σκυλάδικά μου.

Νίκος Δρίβας

Η πρώτη φορά που άκουσα Cure και το θυμάμαι ακόμα ξεκάθαρα μέχρι σήμερα, ήταν όταν είδα το βίντεο κλιπ του «The Caterpillar» στην τηλεόραση στα μέσα τις δεκαετίας του ’80. Αγαπημένο μου κομμάτι είναι το «The Drowning Man» μέσα από το άλμπουμ «Faith», του οποίου έχω μια αδυναμία. Είναι ένα κομμάτι που κάθε φορά που το ακούω ανατριχιάζω. Με μεταφέρει σε μια περίεργη μελαγχολική διάθεση με την ικανότητα να μου φέρνει πάντα στο νου τις ίδιες παγερές γκρίζες εικόνες. Οι Cure για μένα είναι βίωμα ζωής, κάτι  που σε γαλουχεί και μένει μαζί σου για πάντα.

Γιώργος Σαφελάς

Άκουσα το ‘Burn’, ξανά  έπειτα από την πρώτη φορά που είχα δει σε βιντεοκασέτα το κοράκι σε πολύ μικρή ηλικία όταν αγόρασα το σάουντρακ της ταινίας στα δεκαέξι μου από το Μετρόπολις και το συναίσθημα που γέννησε μέσα μου περιγράφεται στο τελευταίο μέρος της ιστορίας που θα διαβάσετε στο βιβλίο. Το ίδιο τραγούδι είναι και το αγαπημένο μου για το δυναμισμό που υπάρχει διαρκώς στα περίπου επτά λεπτά διαρκείας του και το κουράγιο που σου αντλεί ασχέτως αν είναι μια κολεκτίβα των πιο αρνητικών συναισθημάτων όλα αυτά που εξιστορεί. Συναισθηματικά και ψυχολογικά έχουν αποτυπωθεί μέσα μου ως  η γέφυρα που ενώνει τις μεγάλες μου αγάπες,τις ιστορίες των κόμικς,φαντασίας και τρόμου με τις σκοτεινές μουσικές.

Αγγελική Ι. Ματζαβίνου

Το πρώτο κομμάτι των Cure που έβαλα να ακούσω στο deck μου ήταν το Grinding Halt, το οποίο περιλαμβανόταν στο soundtrack της ταινίας Times Square…. the rest is history!  Μια και το αγαπημένο μου άλμπουμ των Cure είναι το Wish, διαλέγω ως αγαπημένο μου κομμάτι το High -εξαιρετική μουσική, υπέροχοι στίχοι, δυνατή ερμηνεία, μαγική αίσθηση, πανέμορφο video clip! Με συνεπαίρνει κάθε φορά, sky like a kite! Οι Cure είναι αγαπημένη εφηβική ανάμνηση, πικρή και γλυκιά. Συναισθηματικό σημείο αναφοράς. Λατρεμένο μπάσο!

Ζαφείρης Μαράνος

Η πρώτη φορά που άκουσα cure ήταν στο παλιό dada στην Μπενάκη κάπου στα τελειώματα του 90, μαθητής λυκείου τότε ήταν η εποχή που όλοι ακούγαμε Nirvana ,οπότε όταν ακούστηκε από τα ηχεία το ‘Siamese Twins’ με πιάσε μια ανατριχίλα που κρατάει ακόμα και τώρα .Το αγαπημένο μου κομμάτι των Cure είναι το ‘Kyoto Song’ γιατί με αυτό το τραγούδι χόρεψα πρώτη μου φορά σε ένα όμορφο υπόγειο γεμάτο  γλυκά ζωύφια και παραπονεμένα φαντασματάκια και ένιωσα ότι ερωτεύομαι τόσο δυνατά, το κορίτσι εκείνο που κράταγα. Είναι η χαμένη μας παιδικότητα , ο ρομαντισμός, όπως είναι η κάθε μουσική όλων εκείνων που ασφυκτιούν και ξορκίζουν τον θάνατο με τραγούδια,είναι η παρέα μας όταν μας στριμώχνουν τα βολεμένα κτήνη της καθημερινοτητας και οι κακομουτσουνοι δολοφόνοι του συναισθήματος.