Ο Άγγελος είναι 22 χρονών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Έχει σπουδάσει μαγειρική, αλλά του αρέσει να κάνει τον DJ και να παίζει minimal wave. Ο Άγγελος είναι σαν ξωτικό, και θυμίζει τον Όλιβερ Τουίστ σε μετεφηβεία. Έχει μια γαλατική χλωμάδα και μια συστολή και, αν και εκκεντρικό το παρουσιαστικό του, στο βλέμμα του διατηρεί τη μελαγχολία του παιδιού που μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που ασφυκτιούσε.

Μένει στην Ιπποκράτους με άλλους δυο φίλους του και η κατάστασή τους είναι κοινοβιακή. Zουν μέσα σε ένα ατίθασο σύμπαν τεστοστερόνης, με άρβυλα διάσπαρτα, αλλά και μπόλικη καλλιτεχνική ανησυχία στο χώρο. Εκεί που η αναρχία συναντά το μποέμ και τούμπαλιν.

«Το μενού σήμερα είναι πατάτες στο φούρνο με τυριά» μου λέει με αργόσυρτη φωνή. Ενώ καθαρίζει πατάτες εγώ σκέφτομαι ότι το άσπρο σορτς ήταν κακή επιλογή γιατί μπορεί και να σκονιστώ, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες στο άνδρο της νιότης και της ζωής που δεν αγαπά τους κανόνες.

fai fai_1 fai_2 fai_3 fai_4 fai_5

Ξεκινάμε να μιλάμε για όνειρα. Το δικό του ήταν να σπουδάσει κοινωνική ανθρωπολογία στην Πάντειο, αλλά δεν τα πήγαινε καλά με το διάβασμα «Εκεί στο τι να κάνω, τι να κάνω, λέω δεν γίνομαι μάγειρας που δεν έχει διάβασμα και έχει και δημιουργία; Παίζει όμως και να την πάτησα, γιατί αρχικά νόμιζα ότι το επάγγελμα δεν ήταν και τόσο κορεσμένο και υπήρχαν προοπτικές, αλλά με τα τηλεοπτικά παιχνίδια η μαγειρική έγινε άστα να πάνε. Όπου κοιτάξεις ένας μάγειρας ψάχνει για δουλεία». Μου μιλάει με ένταση και καθαρίζει τις πατάτες σε έξτρα κουλ ρυθμό.

Με ενημερώνει ότι στις πατάτες θα βάλει πράσο και τυριά, κυρίως ροκφόρ, μια συνταγή πολύ μπελαλίδικη που έμαθε στην σχολή, αλλά ο ίδιος την απλοποίησε και την κάνει όταν θέλει να φτιάξει κάτι πρόχειρο και εντυπωσιακό με λιγότερο από οκτώ ευρώ.

Η όλη ετοιμασία του παίρνει αρκετό χρόνο. Μαγειρεύει με το ένα χέρι και με το άλλο καπνίζει. Έχω ένα εντατικό άγχος μην πέσει καύτρα μέσα στις πατάτες και του το λέω. «Μην ανησυχείς, τι φοβάσαι ότι είναι σαν το αλκοόλ και θα μαστουρώσεις με πατάτα;» απαντάει «Μην σκας, σ’ αυτό έχω πείρα. Πάντα μαγειρεύω ενώ καπνίζω και ξέρω πόσες ρουφηξιές να τραβήξω πριν τινάξω την στάχτη».

Τον ρωτάω τι του αρέσει να μαγειρεύει και μου λέει ότι δεν έχει προτίμηση. Το αγαπημένο του φαγητό είναι ένα σμυρναίικο που έκανε η γιαγιά του στη Μυτιλήνη. «Ρύζι με μελιτζάνες, να πεθαίνεις από γεύση». Το έχει επιχειρήσει να το φτιάξει, αλλά δεν μπορεί να φτάσει με τίποτα τη γεύση της γιαγιάς. «Δεν ξέρω τι κάνει, ενώ κάνω ό,τι κάνει κατά γράμμα, δεν βγαίνει ίδιο. Νομίζω τα χέρια της κάτι γιαγιαδίστικο έχουν σαν μαγικό φίλτρο αγάπης». Τον ρωτάω τι του αρέσει να τρώει και μου λέει ότι θέλει τις γεύσεις να τις συνδυάζει με αλκοόλ. «Αυτές οι πατάτες τραβάνε την μπύρα. Μπυροπατάτες. Κάθεσαι τις τρως και πίνεις. Σαν να σου ζητάει η ίδια η πατάτα και άλλο αλκοόλ».

Τον ρωτάω τι του αρέσει να κάνει en general. Να ζωγραφίζει, να γράφει ποίηση, να παίζει την αγαπημένη του μουσική και θεωρεί εαυτόν αρκετά άρτιο μουσικά. «Παίζουμε λίγοι minimal wave, εγώ παίζω και ’80s και με θεωρώ ενημερωμένο γιατί είναι το μεγάλο μου πάθος».

«Και ο έρωτας;» τον ρωτάω πάνω εκεί που μιλάει για μεγάλη πάθη. Του αρέσει να ερωτεύεται χωρίς δισταγμό, ακόμα και όταν απογοητεύεται. «Πώς μπορεί να σ’ αρέσει να απογοητεύεσαι;» ρωτάω με πραγματική απορία. «Έχει μια σκοτεινή γοητεία η θλίψη», απαντά ποιητικά.

Ο Άγγελος κόβει το πράσο αργά, σαν χορογραφία. Τα κάνει όλα με μια βραδύτητα: αδειάζει τις πατάτες, κόβει τα πράσα και όλη η προετοιμασία παίρνει πολύ χρόνο. «Ο σεφ θα σε καρυδώσει» του λέω «αν αργείς τόσο». Το παραδέχεται και γελά. «Και στη σχολή κάθε φορά που μαγειρεύαμε με χρονόμετρο έπεφτα έξω». «Θα μάθεις», τον εμψυχώνω, «είναι θέμα εξάσκησης». «Δεν ξέρω αν θέλω να μάθω, νομίζω οι άλλοι πρέπει να μάθουν να μην βιάζονται» μου λέει και με αποστομώνει.

Οι πατάτες βγαίνουν μετά από πολλή ώρα. Έχουν μια συμπαθητική γεύση αλλά δεν πέφτω και ξερή. Του το λέω και επίσης με αφοπλίζει: «Τι περίμενες από μια πατάτα; Μήπως πάντα ζητάς κάτι περισσότερο;. Εγώ πάλι είμαι Ok με ό,τι έχω».

«Και ο έρωτας, δεν σε κάνει να μαγειρεύεις πιο νόστιμα;».

«Βέβαια. Δεν κατάλαβες πως τώρα είμαι σε μια ουδέτερη φάση; Όταν είμαι πιο ερωτευμένος τσιμπάω περισσότερο το αλάτι και όλα είναι πιο νόστιμα».

Τον ρωτάω τι εύχεται στον εαυτό του. «Να παίζω τη μουσική που μου αρέσει. Να βρεθεί ένας χώρος να παίζω όσο πιο πολλά βράδια μπορώ μουσική. Και τις μέρες να συνεργαστώ και με κάποιον μάγειρα που δεν βιάζεται που θέλει να δημιουργήσουμε, να με μάθει και πράγματα. Δεν είμαι απ’ αυτούς που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα».

fai_6 fai_7 fai_8 fai_9 fai_11

Τον ρωτάω αν θα γυρνούσε πίσω στο νησί του. «Είσαι καλά; Πάντα πνιγόμουν. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μέχρι που έφυγα. Πάω πια όλο και πιο λίγο. Στο καράβι έχω μια λαχταρά να συναντήσω τους δικούς μου και πριν καλά-καλά τα πούμε, νιώθω ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε και θέλω να γυρίσω πίσω. Όμως η Μυτιλήνη έχει ωραίο φαγητό. Μια σκέψη είναι να μεταφέρω αυτές τις υπέροχες συνταγές αλλά μαγειρεμένες πιο απλά, όχι τόσο βαριά. Πιο υγιεινά».

«Τι να θυμάμαι από σένα;» τον ρωτάω στην πόρτα.

«Εγώ θα σου πω; Ας πούμε ότι μ’ αρέσει να έχω καροτί μαλλιά».

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης