Ας γράψουμε κάτι πιο προσωπικό αυτή τη φορά. Μία από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου, την ημέρα που νιώθεις ότι σε λήστεψαν χωρίς να ακουμπήσουν όμως το πορτοφόλι σου, την ημέρα που εύχεσαι από τα βάθη της ψυχής σου να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, την ημέρα που είσαι σε έναν μη δικό σου χώρο (όπως στο κτήριο που εργάζεσαι φέρ’ ειπείν) και δεν υπάρχει σε κανέναν από τους ορόφους του ένας χώρος για σένα να ψάξεις να κρυφτείς, γιατί οι σκιές λίγες αλλά ο ήλιος δυνατός. Μία ωραία πρωία, λοιπόν, σηκώθηκα κλασικά αργοπορημένα από το αγαπημένο μου κρεβάτι και ασυνείδητα κατευθύνθηκα προς την άλλη πλευρά του σπιτιού μου, προς την κουζίνα, εκεί που ξεκινά η μέρα των περισσοτέρων, αρχικά με ένα πλούσιο πρωινό και δευτερευόντως ετοιμάζοντας το σακουλικό σου (που λέει και η γιαγιά μου) για να πας όπου είναι να πας και να βγάλεις το μεροκάματό σου.

pos-aisthanesai-otan-sou-pairnoun-to-fagito-apo-to-psygeio-sto-grafeio-87_L

Το θυμάμαι σαν χθες εκείνο το πρωινό.
Αυτό γιατί τα γεγονότα τα οποία εξελίχθηκαν μερικές ώρες αργότερα, το μεσημεράκι εκείνης της ημέρας, έχουν μείνει ανεξίτηλα στην μνήμη μου και θα μείνουν νομίζω για πάντα, όπως όλες οι στιγμές που έκανες κάτι για πρώτη φορά στη ζωή σου.

Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, η τύχη μού επιφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη, από τις πιο δύσκολες καταστάσεις που έχω ζήσει πραγματικά, και πίστεψέ με έχω ζήσει πολλές (το παίζω τώρα λίγο μεγάλος παίκτης, κουρσάρος δυνατός, εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ που λένε στο Πασαλιμάνι).

Την αποφράδα εκείνη ημέρα, λοιπόν, το μενού είχε ένα μπιφτέκι το οποίο είχε ξεμείνει από την προηγούμενη. Χαρούμενος που για άλλη μία ημέρα το μεσημεριανό μου κολατσιό απαρτιζόταν από κρέας από τον αξιόπιστο κρεοπώλη της γειτονιάς (κάτσε να του κάνω και λίγη διαφήμιση, έτσι κι αλλιώς άλλος έφαγε το συγκεκριμένο συλλεκτικό κομμάτι από μοσχαρίσιο κιμά Ευβοίας όπως σε έχω ήδη προϊδεάσει), έκατσα και σε 1 δίλεπτο μέσα έφτιαξα ένα πρόχειρο burger. Δύο φέτες τυρί έμενταλ πάνω και κάτω, στη μέση το μπιφτέκι εξαιρετικού κιμά, 1 φύλλο μαρούλι και 1 φέτα ντομάτα. Ασ’ το αυτό πάλι, αριστούργημα σου λέω. Χαρούμενος, λοιπόν, με το δισάκι μου στον ώμο και την κόκκινη backpack μου στην πλάτη έφυγα για το μεροκάματο.

psigeio_5

Λίγες ώρες αργότερα, σαν παιδί και εγώ, και αφού είχαν περάσει αρκετές ώρες από το δεκατιανό μου, το οποίο παρε-Μ-πιπτόντως έχω ονομάσει δωδεκατιανό καθώς εκείνη την ώρα κατεβαίνω στο εστιατόριο (στις 12 το μεσημέρι προσπαθώ να σου εξηγήσω περιφραστικά), το οποίο και απολαμβάνω με την εύηχη συνοδεία φυσικού χυμού πορτοκαλάδας από πορτοκάλια Χανίων Κρήτης (διαστημικά θα έλεγα #nektar), κινήθηκα σχεδόν απειλητικά προς την κουζίνα του ορόφου μου και συγκεκριμένα προς το ψυγείο της.

Τα σάλια μου έτρεχαν πριν καν διαβώ το κατώφλι του δωματίου. Δύο δευτερόλεπτα μετά έχω ανοίξει τελείως αμέριμνος την πόρτα του ψυγείου έτοιμος να παραλάβω από την παγωμένη θαλπωρή της συντήρησης το κομμάτι αυτό κιμά με ψωμάκια το οποίο με τόση περιποίηση φροντίδα και proderm είχα συναρμολογήσει λίγες ώρες νωρίτερα. Και, ω, τι έκπληξη.

Δεν υπάρχει στο ράφι που το τοποθέτησα μέσα σε αλουμινόχαρτο, ούτε στο επάνω ράφι, ούτε στο κάτω ράφι. Απελπισμένος γαρ, άνοιξα την κατάψυξη μην τυχόν και το είχα τοποθετήσει εκεί όντας βιαστικός να πιάσω δουλειά μιας και ήμουν κλασικά αργοπορημένος, αλλά άφαντος ο Παναγής. Βγήκα από την κουζίνα σχεδόν αναμαλλιασμένος (εντάξει η φράντζα μόνο έπλεε ανέμελα) και ρώτησα τον συνάδελφο που κάθεται δίπλα μου να σταματήσει τον χαβαλέ και να μου δώσει πίσω το φαγητό μου.
Ένιωσα 5 χρονών στο νηπιαγωγείο στο Πασαλιμάνι όπου και μεγάλωσα με τους αμέτρητους τσακωμούς, τα σπασμένα δόντια και τις σφαλιάρες από την κυρία Χριστίνα. Το πόσο εφιαλτικό είναι αυτό το 5λεπτο που νομίζεις ότι κάποιο σατανικό μυαλό έχει μηχανορραφήσει εις βάρος σου για να σου κλέψει ένα burger, ας πούμε, δεν χρειάζεται να το περιγράψω..

Ένιωσα πάρα πολύ άσχημα. Το ψυγείο στο κουζινάκι του γραφείου δεν είναι ψυγειάκι κοινοκτημοσύνης, γαμώ την τύχη μου γαμώ. Γύρισα πίσω στην κουζίνα, θεωρώντας ότι κάποια μαγική δύναμη μού έκανε πλάκα και το είχε γυρίσει ανέπαφο στην θέση του. Για κανένα λόγο, όμως, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Άφαντο το burger, κλάμα ο Μανόλης. Η εύκολη λύση θα ήταν να κατηγορούσα τις καθαρίστριες ότι το πήρανε ή το πετάξανε, αλλά και εσύ κ εγώ ξέρουμε πολύ καλά ότι τον κλέφτη burger τον συναντώ λογικά καθημερινά στους διαδρόμους του ορόφου μου.

Τα επόμενα λεπτά κύλησαν με εμένα να πηγαινοέρχομαι μεταξύ κουζίνας και γραφείου μου και να κοιτάω ολόγυρα για το burger. Ένιωθα βιασμένος, καθώς ήξερα κατά βάθος ότι αυτός που άπλωσε το χέρι του και πήρε το φαγητό ενός ξένου από το ψυγείο για να το φάει ήταν κάπου στον όροφο, ήταν ένας από μας. Μα είναι δυνατόν στις μέρες μας να βάλει κάποιος το χέρι του στο ψυγείο και να κλέψει το φαγητό κάποιου άλλου; Άλλη μία φορά μου έχει συμβεί αυτό (από αυτές που έχω αντιληφθεί ο ίδιος εννοώ) όπου μου είχαν κλέψει κάτι δικό μου.

psigeio_2

Την πρώτη φορά που κάποιος είχε απλώσει το κουλάδι του και μου πήρε κάτι που μου ανήκε ήταν στο φυλάκιο Μέγα Δέρειο (στον νομό Έβρου νομίζω, δεν είμαι κ σίγουρος γιατί το Stayer πρωί ξεκίναγε από το Στρατόπεδο Χατζηπεντή στο Κουφόβουνο και απόγευμα έφτανε στο συγκεκριμένο χωριό) στην δεύτερη εβδομάδα μου σε φυλάκιο όπου κάποιος έβαλε το χέρι του μέσα στα άρβυλά μου και μου πήρε τους πάτους που είχα αγοράσει από τα πολύ γνωστά καταστήματα στρατιωτικών ειδών στο Μοναστηράκι. Δεν ήταν ακριβοί, κάνα 15άρι €, αλλά με είχαν βολέψει απίστευτα. Τελοσπάντων, η συνέχεια αυτού κ άλλων ευτράπελων στο άρθρο για τον στρατό που θα γράψω μελλοντικά.

Γυρνώντας τώρα στο θέμα του burger, πες ότι δεν ήταν τυλιγμένο –προσεκτικά από τα χεράκια μου υπενθυμίζω– σε ένα αλουμινόχαρτο, αλλά ήταν σε ένα ταπεράκι. Εκεί ο μπάσταρδος ο κλέφτης φαγητού τι θα έκανε; Θα έπαιρνε το φαγητό από το ταπεράκι μου, ίσως να το έτρωγε και μέσα από αυτό και στη συνέχεια σαν επιστέγασμα της όλης συμπεριφοράς του θα επέστρεφε το ταπεράκι άδειο στο ψυγείο ή θα το πέταγε έτσι άδειο χωρίς περιεχόμενο στον κάδο απορριμάτων;

psigeio_3

Κείμενο: Μανόλης Κοκολάκης

Οι koukides.gr κάνουν guest editing αυτό το Σαββατοκύριακο στο site του ΓΚΡΕΚΑ.