«Το δημιουργικό μυαλό σταματάει να αναπτύσσεται περίπου στα πέντε, εμείς προσπαθούμε να το δουλεύουμε συνέχεια. Για αυτό μας βλέπεις να κάνουμε τις ‘βλακείες’ που κάναμε στην φωτογράφιση. Το ξέρουμε ότι είναι βλακείες και οι καλλιτέχνες όσο μεγαλώνουν δίνουν την εντύπωση στους άλλους ότι είναι ‘άλλου’ ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Αυτό είναι αλήθεια, οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν ξεχνάνε το δημιουργικό μυαλό τους, αρχίζουν και τους νοιάζουν πράγματα όπως τα λεφτά ή το πώς θα φερθούν μπροστά στους άλλους. Εμάς δεν μας ενδιαφέρουν αυτά, επιστρέφουμε συνέχεια στα πέντε και δεν θα σκεφτούμε ποτέ ότι στα εξήντα θα πρέπει να πάρουμε σύνταξη, δεν αλλοιωνόμαστε από τα ‘παιχνίδια’ και τα ‘στολίδια’ της κοινωνίας», λέει ο χορογράφος Γιάννης Αντωνίου τον οποίο συναντήσαμε στο Σύγχρονο Θέατρο στο Γκάζι όπου τρέχει αυτό το Σαββατοκύριακο το πολυσυλλεκτικό project χορού SCALE # 1:100.

xoreftes_DSC8507

Ο Γιάννης Αντώνιου μετά από πολυετή καριέρα ως χορευτής και χορογράφος στο εξωτερικό έχει επιστρέψει στην Ελλάδα και έχει βάλει στόχο να βοηθήσει τους δημιουργούς να εξασκήσουν και να προωθήσουν την τέχνη του χορού και όλοι μαζί να κάνουν το κοινό στην Ελλάδα πιο ανοιχτό σε εναλλακτικά είδη τέχνης. «Για να μπορέσει να συνεχιστεί ο κρίκος της τέχνης θα πρέπει να δώσουμε όλοι. Όταν γύρισα είδα ότι υπάρχει έλλειψη πλατφορμών για να κάνουν τη δουλειά τους οι καλλιτέχνες. Το SCALE# 1:100 είναι ένα κίνητρο για δημιουργούς που δεν έχουν τα μέσα να εξελίξουν την δουλειά τους και να την παρουσιάσουν στον κόσμο. Να συναντηθούν οι καλλιτέχνες μεταξύ τους και να γίνει ένας διάλογος. Σημασία σε όλα αυτά έχει η διαδικασία», λέει.

Ο Γιάννης Αντωνίου θυμάται την εποχή που ζούσε στο Σαν Φρανσίσκο την δεκαετία του 1980 και είχε δημιουργήσει το Kunstoff. «Ήταν μία ομπρέλα όπου πολιτιστικά πράγματα μπορούσαν να συμβούν. Συναντιόμασταν στις έξι το απόγευμα και μέχρι τις έξι το πρωί κάναμε χορό, ζωγραφίζαμε, κάναμε ταινίες όλες οι τέχνες ήταν το μέσο μας. Ερχόντουσαν drug queens μέχρι απλοί καθημερινοί άνθρωποι της γειτονιάς και ο καθένας έφερνε κάτι δικό του. Μαζευόμασταν σε μεγάλους χώρους, όπου γινόταν η προετοιμασία και η παρουσίαση της παράστασης και μετά κάναμε ένα πάρτι με DJ και χορεύαμε όλοι μαζί σαν τρελοί. Ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο, συμμετείχαν όλοι. Ήταν πολύ ωραία είναι κάτι που ξέρω να κάνω και ήθελα να το φέρω και στην Ελλάδα».

xoreftes_DSC8495 xoreftes_DSC8497xoreftes_DSC8504xoreftes_DSC8507

«Τι είναι ο χορός για σένα;» τον ρωτάω.

«Κάνω χορό γιατί ξέρω ότι δεν θα τον απατήσω, είναι κάτι που είχε πει ένας μέντοράς μου και το υιοθετώ κι εγώ. Ο χορός μου δίνει πραγματική ελευθερία και είναι κάτι που το κάνω και ξέρω ότι δεν θα το αναιρέσω. Μου βγάζει τον καλύτερό μου εαυτό και μου δίνει σιγουριά και θα ήθελα αυτά που βιώνω στην σκηνή να μπορώ να τα μεταφέρω και στους θεατές. Την τέχνη γενικότερα πρέπει να την ερωτευτείς και να είσαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου. Στην τέχνη υπάρχει μία αλληλεξάρτηση αλλά για να λειτουργήσει θα πρέπει να έχει ο καθένας απόλυτη ελευθερία».

Σε ένα σόλο που θα παρουσιαστεί στο SCALE# 1:100 ο Γιάννης Αντωνίου χορεύει γυμνός. Τον ρωτάω τι σημαίνει για αυτόν το γυμνό σώμα στη σκηνή. «Έχω βγει τόσες πολλές φορές στη σκηνή γυμνός, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη. Θυμάμαι στην Γερμανία σε μια χορογραφία για τον Άντι Γουόρχολ ήταν η πρώτη φορά που χόρεψα γυμνός. Ο Άντι Γουόρχολ έλεγε ότι το σεξ στην φαντασία είναι πολύ καλύτερο από ό,τι στην πραγματικότητα. Ήρθε και η μητέρα μου εκείνο το βράδυ για να με δει και την προειδοποίησα ότι θα εμφανιζόμουν γυμνός, το είδε και δεν είχε κανένα πρόβλημα. Είναι όλα μία ιδέα. Δεν έχει σημασία αν στη σκηνή βγαίνεις γυμνός ή ντυμένος. Κανένας χορευτής δεν βγαίνει στη σκηνή με τον τρόπο που βγαίνει στον δρόμο. Δεν θα σκεφτεί είμαι άντρας ή γυναίκα είμαι ψηλός ή κοντός, είναι η εσωτερικότητά σου που θα βγει. Το γυμνό σώμα δίνει μία ελευθερία. Το δέρμα του κάθε ανθρώπου και το σώμα είναι κάτι μας ανήκει, τα ρούχα είναι δημιουργήματα άλλων και όταν είσαι εσύ και το δέρμα σου στη σκηνή νιώθεις απόλυτα ο εαυτός σου και απόλυτα απελευθερωμένος. Στη σκηνή ο κάθε ένας από τους χορευτές δεν είναι αυτό που είναι εκτός σκηνής, όταν ανεβαίνει εκεί μπαίνει ο φωτισμός, η χορογραφία και γίνεται κάτι άλλο, ο κόσμος πολλές φορές δεν το καταλαβαίνει».

xoreftes_DSC8583 xoreftes_DSC8581xoreftes_DSC8560

«Ο χορός θεωρείται η λιγότερο δημοφιλής τέχνη, πώς το σχολιάζεις αυτό;».

«Επειδή είμαι μέσα σε αυτό δεν το νιώθω. Ξέρω ότι όταν θα δει κάποιος ‘πραγματικό’ χορό και στον δρόμο να είναι θα σταματήσει. Υπάρχει ένα κενό, βέβαια, ανάμεσα σε χορευτές και κοινό, στο να μας καταλάβουν. Ναι, και εμείς κλεινόμαστε σε έναν χώρο, κάνουμε τις πρόβες μας και καλούμε στον κόσμο να έρθει, αλλά γιατί να έρθει; Πρέπει να έχει λόγο. Δεν χρειάζεται να είμαστε απομονωμένοι. Είναι πολύ σημαντικό το ότι στο SCALE# 1:100 συνεργαζόμαστε με ανθρώπους από διαφορετικές τέχνες, πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος να βγει ο χορός προς τα έξω. Το άλλο που συμβαίνει τελευταία είναι το ότι η τέχνη του χορού έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται και από κλάδους όπως η ιατρική και αυτό είναι μία νίκη για εμάς. Ο χορός δεν είναι τελικά κάτι άσχετο με την κοινωνία και τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αφορά περισσότερο κόσμο. Αφορά το σώμα και τον άνθρωπο συνολικά».

«Πόσο δύσκολα επιβιώνει ένας χορευτής-χορογράφος στην Ελλάδα;».

«Δεν είναι ευνοϊκό να είσαι χορευτής στην Ελλάδα. Τον χορό τον στηρίζουμε εμείς οι ίδιοι που ασχολούμαστε. Δεν υπάρχουν χώροι για να δουλεύουμε, ούτε τα μέσα. Αλλά από την άλλη ήμασταν ανέκαθεν στο low budget και πάντα ζούμε με τα απαραίτητα γιατί ξοδεύουμε τον περισσότερο χρόνο μας στη δημιουργία, στην δουλειά, στο μάθημα και στην σκέψη. Αυτόν τον καιρό ζούμε όλοι σαν καλλιτέχνες και ίσως αυτό να μας φέρει πιο κοντά. Έχουμε μάθει με τα λίγα και όλο αυτό βοηθάει και την τέχνη να γίνεται πιο εναλλακτική».

xoreftes_DSC8538 xoreftes_DSC8537 xoreftes_DSC8544 xoreftes_DSC8531xoreftes_DSC8524

SCALE # 1:100, 16-19 & 23-26 Απριλίου, Σύγχρονο Θέατρο Ευμολπιδών 45, Γκάζι, ώρα έναρξης: 21:15

Εισιτήρια: 10€, μειωμένο: Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ, άνω των 65 ετών 7€

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3464380