Οι we.own.the.sky είναι από εκείνες τις περιπτώσεις μουσικών σχημάτων που δεν αφήνουν ευκαιρία να πάει χαμένη και εμφάνισή τους να χαρακτηριστεί κατώτερη οποιασδήποτε προηγούμενης. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια έχουν φλερτάρει με εκπληκτική επιδεξιότητα με οπαδούς και μη του post-rock ήχου αφήνοντας την πλειοψηφία να μιλά για ένα από τα «next big things» της underground σκηνής.

Το ημερολόγιο έγραφε 14 Ιουλίου και ενώ οι περισσότεροι βίωναν εκείνη τη νύχτα υπό τους ρυθμούς των The Brian Jonestown Massacre, το six d.o.g.s. δεν δίστασε να γεμίσει άλλη μια φορά για χάρη του αθηναϊκού κουιντέτου. Αυτή ήταν και η αφορμή να προσπαθήσω να δω μερικά πράγματα μέσα από τα μάτια του Ηλία, του ενός εκ των τριών κιθαριστών των we.own.the.sky όπως αποτυπώνονται στην συζήτηση που ακολουθεί.

Δε θα ξεκινήσω με τα συνηθισμένα περί βιογραφικών μιας και η σελίδα σας είναι κατατοπιστικότατη. Έχω μια αίσθηση πάντως πως προσπαθείτε να αποφύγετε ελαφρώς τον όρο post-rock. Τον αντιλαμβάνεστε ως περιοριστικό ή προσπαθείτε να μην προκαταβάλετε τον ακροατή ως προς τον τρόπο που θα αντιληφθεί τη μουσική σας;
Να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα με το πώς ακριβώς χαρακτηρίζεται αυτό που παίζουμε. Σίγουρα έχει γερές βάσεις στο post-rock, αλλά, δεδομένου ότι και το τελευταίο ως όρος έχει διευρυνθεί νοηματικά τόσο πολύ, ώστε να περιλαμβάνει αρκετά ετερόκλητα μεταξύ τους σχήματα, θεωρώ πως είναι κάπως «απόλυτο». Δεδομένου όμως ότι η ταμπέλα είναι ένα αναγκαίο κακό, συνηθίζουμε να αυτοχαρακτηριζόμαστε απλώς ως «instrumental rock/metal», χωρίς φυσικά να μας ενοχλεί και το «post-rock», που μπορεί να δώσει σε κάποιον μια αρκετά καλή ιδέα για το τί να περιμένει από εμάς.

02 - head

Πού θεωρείς πως οφείλεται η έλξη τόσο μεγάλου μέρους του κοινού προς τον instrumental ήχο; Είναι απλά κάτι καινούργιο για τα δεδομένα της εγχώριας σκηνής των τελευταίων χρόνων; Την βλέπεις να διαρκεί;
Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια υπάρχει, τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς, μια γενικευμένη στροφή προς πιο εναλλακτικά μουσικά είδη. Παρόλο που πλέον δε θεωρώ την έλλειψη φωνητικών σε μια μπάντα κάτι ιδιαίτερα καινοτόμο ή περίεργο, ίσως αρκετός κόσμος που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με μια αμιγώς ορχηστρική μπάντα να ελκύεται από αυτήν την «διαφορετικότητα». Αυτό δημιουργεί και μια κάποια «ελευθερία» στην προσέγγιση της μουσικής, μιας και δεν υπάρχει ένας τραγουδιστής να σε καθοδηγήσει προς μια κατεύθυνση στιχουργικά. Τώρα το αν θα κρατήσει, μόνο ο χρόνος θα το δείξει, μιας και διάφορες μόδες έρχονται και παρέρχονται.

Ένα μεγάλο κομμάτι των καλλιτεχνών συνηθίζει να χρησιμοποιεί τη μουσική ως μέσο για να περάσει ένα συγκεκριμένο μήνυμα που αποτυπώνεται από τους στίχους της. Η απουσία τους λοιπόν μήπως δίνει στη μουσική το ρόλο του μηνύματος του ίδιου και όχι απλά του μέσου;
Πολύ καλή ερώτηση. Συμφωνώ απόλυτα. Είναι αυτό που είπα και προηγουμένως, η απουσία στίχου απελευθερώνει τη μουσική από σημασιολογικές έννοιες, δημιουργώντας μια διαφορετική δυναμική, πιο αόριστη, ανοιχτή σε προσωπικές ερμηνείες. Δεν είναι τυχαίο εξ άλλου ότι πολλοί βιώνουν την ορχηστρική μουσική φτιάχνοντας νοητές εικόνες κλπ.

Θα ήταν εύστοχο αν κάποιος σας χαρακτήριζε ένα κατά βάση live σχήμα που προσπαθεί να μεταφέρει και στη δισκογραφία του την ίδια ζωντανή αισθητική;
Σίγουρα είμαστε μία κατ’εξοχήν live μπάντα – ο δυναμισμός και το συναισθηματικό βάρος αυτής της μουσικής νομίζω εξ άλλου ότι αποτυπώνεται πολύ καλύτερα σε live περιβάλλον. Ωστόσο δισκογραφικά, μάλλον αντιμετωπίζουμε το υλικό μας πιο «κλινικά», με προσοχή στη λεπτομέρεια. Θα ήταν μάλλον δύσκολο φερ ειπείν να ηχογραφήσουμε εξ ολοκλήρου ζωντανά, ειδικά από τη στιγμή που έχουμε τόσα βασικά θέματα με delay στις κιθάρες που πρέπει να είναι καρφωμένα. Σίγουρα πάντως θα είχε πολύ ενδιαφέρον να το δοκιμάσουμε. Στο EP μας για παράδειγμα, ηχογραφήσαμε μαζί τύμπανα και μπάσο για να υπάρχει κάπως παραπάνω το «live feeling» του rhythm section.

Δεν είναι κομπλιμέντο ακόμα και αν σου ακουστεί έτσι: Νομίζω πως μετά από μια μακρά σειρά εμφανίσεων θα μπορούσατε με ασφάλεια να χαρακτηριστείτε ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα του underground σκληρού ήχου. Πιστεύεις πως έχει να κάνει και με το ότι ξεφεύγετε από τα κλισέ του ευρύτερου post-rock ιδιώματος; Αν έκανες μια προσπάθεια να αντιληφθείς τους we.own.the.sky ως τρίτος, τι θεωρείς πως θα ξεχώριζες;
Δε γίνεται να μην το εκλάβω ως κομπλιμέντο, οπότε κατ’αρχάς, σε ευχαριστούμε πολύ! Πραγματικά δεν έχω ιδέα αν είμαστε «ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα του underground σκληρού ήχου», όπως λες, πάντως σίγουρα είναι πολύ ενθαρρυντικό το ότι σιγά-σιγά βλέπουμε να δημιουργείται ένα σταθερό fanbase από ανθρώπους που στηρίζουν με κάθε ευκαιρία, καθώς και από παιδιά στο εξωτερικό που έτυχε να ακούσουν τη μουσική μας και εκφράστηκαν με θερμά λόγια. Όσον αφορά τα κλισέ του post-rock που αναφέρεις, είμαι σίγουρος ότι πολλά από αυτά είναι παρόντα στη μουσική μας. Απλώς προσπαθούμε να μην εγκλωβιστούμε σε αυτά τα στεγανά και να πάμε τον ήχο μας ένα βήμα παραπέρα, πάντοτε με γνώμονα το τί γουστάρουμε κι εμείς ως ακροατές. Είναι δύσκολο όντας μέρος αυτής της μπάντας να τη δω εντελώς αντικειμενικά. Αυτό που θα ξεχώριζα ίσως είναι το ότι είμαστε πολύ εργατικοί και προσπαθούμε πάντα να δώσουμε το 100% σε αυτό που κάνουμε.

02-3

Τα visuals που χρησιμοποιείτε στις ζωντανές σας εμφανίσεις θα έχουν και στο μέλλον τον ρόλο τους ή αφορούν καθαρά κομμάτι του concept σας για το «The Glass/Nails» EP.
Το κομμάτι «visuals» δεν το έχουμε ψάξει ποτέ εξονυχιστικά, για να είμαι ειλικρινής. Αυτά που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε  είναι από μία ταινία/ντοκυμαντέρ, το «Naqoyqatsi» του Godfrey Reggio και το επιλέξαμε επειδή ταιριάζει πολύ με την όλη ατμόσφαιρα των κομματιών και την αισθητική μας. Δεν έχει αποφασιστεί το αν θα συνεχίσουμε να το χρησιμοποιούμε, ενώ έχει πέσει στο τραπέζι και η ιδέα του να φτιαχτούν εξ ολοκλήρου δικά μας visuals. Θα δείξει εν καιρώ.

Αυτό το χιλιοειπωμένο περί άνθησης των τεχνών σε εποχές κοινωνικής αποσταθεροποίησης πως σου ακούγεται; Ανθίζουν όντως ή απλά εμείς τώρα αρχίσαμε να ανοίγουμε τα μάτια μας και να εστιάζουμε πιο πρόθυμα προς αυτές;
Δεν έχω καταλήξει τελικά πόσο επηρεάζει αυτό το κοινωνικοοικονομικό σκηνικό την άνθηση των τεχνών. Ίσως πράγματι να αποτελεί μια καλή οδό διαφυγής από τα πάσης φύσεως καθημερινά προβλήματα, που σαφώς τα τελευταία χρόνια έχουν ενταθεί. Μάλλον όμως θα συμφωνήσω με τη δεύτερη άποψη, οι τέχνες πάντα ήταν παρούσες, απλώς τώρα αγκαλιάζονται πιο ένθερμα και από μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου. Σίγουρα σε αυτό συντελεί και η κρίση, μιας και στο χώρο των θεαμάτων έχουν μειωθεί αισθητά οι τιμές των εισιτηρίων, ενώ υπάρχουν και πάμπολλες δωρεάν παραστάσεις/εμφανίσεις, καθιστώντας την τέχνη πιο προσιτή, ακόμα και σε ανθρώπους όχι τόσο εξοικειωμένους με αυτήν.

-Τελικά μήπως η τέχνη οφείλει να επηρεάζει το κοινωνικό γίγνεσθαι πέρα από το να το αποτυπώνει και να επηρεάζεται από αυτό; Δεν θα έπρεπε να μιλάμε για μια σχέση αμφίδρομη;
Μα θεωρώ πως πράγματι μιλάμε για μία αμφίδρομη σχέση. Ο καλλιτέχνης λαμβάνει εξωτερικά ερεθίσματα από το κοινωνικό γίγνεσθαι και τα μετουσιώνει σε τέχνη, η οποία τέχνη με τη σειρά της, όντας συχνά σημασιοδοτικά φορτισμένη, επηρεάζει τους αποδέκτες της, τον τρόπο σκέψης τους, τον τρόπο ζωής τους. Είναι ένας φαύλος κύκλος.

Αν λάβουμε ως δεδομένες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της μουσικής σας, δεν είναι κάποιες φορές ψυχοφθόρο να να τις αφήνεις να σε καταλαμβάνουν ώστε να ξαναμπείς στον ρόλο σου και να αποδόσεις με την απαραίτητη τιμιότητα το εκάστοτε κομμάτι;
Μπορώ να μιλήσω αποκλειστικά από προσωπική σκοπιά για το συγκεκριμένο ζήτημα. Αντιμετωπίζω τη μουσική μας ως βαθιά βιωματική και συναισθηματικά φορτισμένη, οπότε η απόδοση ορισμένων κομματιών live είναι μια δύσκολη, σχεδόν καθαρτική εμπειρία. Φυσικά δεν γίνεται να είσαι πάντα στο ίδιο mentality, και δεν είναι προαπαιτούμενο για να αποδώσεις σωστά τα κομμάτια, να επενδύσεις και 100% ψυχικά. Είναι όμως κάτι που συμβαίνει συχνά και πάει την εμπειρία σε άλλο επίπεδο. Επομένως, για να απαντήσω και στην ερώτησή σου, παρότι είναι ενίοτε τρομερά ψυχοφθόρα, η μουσική αυτή καταλήγει πάντα να ξορκίζει ένα μεγάλο συναισθηματικό βάρος, κάτι σα δωρεάν ψυχανάλυση, χαχα.

02-4

Αν σου ζητούσα να ορίσεις την καλλιτεχνική επιτυχία σε τρία στάδια, ποια θα ήταν αυτά και πόσα θεωρείς πως έχετε ή είστε κοντά στο να κατακτήσετε;
Μου βάζεις δύσκολα. Εντελώς χοντρικά, θα έλεγα πως τα τρία στάδια της καλλιτεχνικής επιτυχίας είναι: α)η συνειδητοποίηση του τί θέλεις να κάνεις και πώς να το κάνεις, β)η υλοποίηση του καλλιτεχνικού σου οράματος και γ)η ανταπόκριση από το κοινό, η αναγνωρισιμότητα του υλικού σου. Δεδομένου ότι τα προαναφερθέντα είναι αόριστα μεγέθη με πολλές διαβαθμίσεις, η καλλιτεχνική επιτυχία είναι μάλλον σχετική και υποκειμενική. Θεωρώ ότι σε ένα μικρό βαθμό τα έχουμε κατακτήσει και τα τρία, χωρίς εννοείται να έχουμε αγγίξει ταβάνι. Θέλουμε ακόμη να κάνουμε πολλά πράγματα και προσπαθούμε πάντα για το καλύτερο, οπότε μένει σίγουρα πολύς δρόμος μέχρι να νιώσουμε πράγματι «επιτυχία».

Πώς οραματίζεσαι το καλλιτεχνικό σε συνάρτηση με το κοινωνικό μέλλον του τόπου; Βλέπεις φως κάπου στο βάθος;
Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος σχετικά με το καλλιτεχνικό μέλλον της χώρας, κι αυτό διότι βλέπεις καθημερινά ολοένα και περισσότερα παιδιά να ασχολούνται, με το χώρο της μουσικής για παράδειγμα, και να επιδεικνύουν πρωτοφανή επαγγελματισμό και ζήλο. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτα από μπάντες του εξωτερικού. Το μόνο που λείπει στην Ελλάδα είναι η πραγματική υποστήριξη από τους αρμόδιους φορείς, κι εκεί εντοπίζεται και ο βασικός μου φόβος για το μέλλον. Διότι, όσο κι αν αγαπάς κάτι, όταν αυτό το κάτι απαιτεί μεγάλες οικονομικές και προσωπικές θυσίες, χρειάζεσαι έστω την υποστήριξη της πολιτείας για να το πας μπροστά. Και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται μια μεγάλη μερίδα των μουσικών στη χώρα μας είναι μερικές φορές ακόμα και απαξιωτικός, καθιστώντας αναγκαία μια ριζική αλλαγή στην οπτική μας πάνω στο πόσο «απλό» και «εύκολο» είναι να είσαι μουσικός ή και εν γένει καλλιτέχνης τη σήμερον ημέρα. Μακάρι αυτή η καλλιτεχνική έξαρση των τελευταίων ετών να είναι προπομπός ακόμα καλύτερων πραγμάτων.

Το δικό σας μέλλον; Βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σχέδια υπάρχουν;
Άμεσος στόχος μας είναι να ηχογραφήσουμε το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ. Έχουμε πάμπολλες ιδέες και κομμάτια και θέλουμε να τα παρουσιάσουμε στον κόσμο το συντομότερο δυνατό, επόμενος πρωταρχικό μέλημα είναι αυτό. Από κει κι έπειτα, όπως κάθε μπάντα, επιθυμούμε να βγούμε παραέξω για να παρουσιάσουμε ζωντανά τη δουλειά μας, είτε αυτό λέγεται ελληνική επαρχία, είτε εξωτερικό. Ελπίζουμε πως εν καιρώ θα γίνουν όλα!

Ηλία, σ’ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Οι τελευταίες γραμμές δεν μπορούν παρά να είναι δικές σου.
Σε ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον και για τις εύστοχες ερωτήσεις. Επίσης, όσο κλισέ κι αν είναι, ευχαριστούμε όλο τον κόσμο που έχει ασχοληθεί μαζί μας με οποιοδήποτε τρόπο, το εκτιμάμε απεριόριστα και μας δίνει δύναμη να πάμε μπροστά. Τα λέμε εκεί έξω!

02-5

Κείμενο/συνέντευξη: Βαγγέλης Ανανίδης

To bunt.gr κάνει για ένα σαββατοκύρικο guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag