O Άγγελος Κλειτσίκας διαλέγει κάθε Δευτέρα στιγμιότυπα από τις τελευταίες μέρες μίας μουσικής πραγματικότητας που γίνεται όλο και πιο χαοτική.

 

  • Δεν χρειάζονται μαγικές ικανότητες για να το καταλάβεις. Αρκεί να βγεις λίγο έξω, να μιλήσεις με τον κόσμο της μουσικής, να αφουγκραστείς το κλίμα που επικρατεί: υπάρχει μία μεγάλη κόντρα ανάμεσα στη κενή νοσταλγία και στην δίψα για το μέλλον της μουσικής. Oι κιθάρες ενάντια στο χιπ-χοπ, χοντρικά. Δεν θα μπορούσε να το συνοψίσει καλύτερα η βρετανίδα  Gazelle Twin με το κομμάτι «Better In My Day», από το νέο, σούπερ περίεργο και σύγχρονο δίσκο της Pastoral, στο οποίο επαναλαμβάνει σαν δυσλειτουργικό ρομπότ το μάντρα, «Better In My Day/ Just look at these kids now». Πάντως, ο ήχος της είναι ό,τι πιο 2018 υπάρχει αυτή την στιγμή, περισσότερο από κάθε τραποράπερ και εναλλακτικό ροκά αυτού του κόσμου.

 

 

  • Είδα τη νέα ταινία του Pawel Pawlikowski, Cold War, και παρόλο που βρήκα την κινηματογραφική αναλογία που προσπαθεί να αποτυπώσει κάπως προβλέψιμη, δεν μπορούσα να μην εκτιμήσω την μουσική επένδυση της, ειδικά στο της πρώτο μισό, στο οποίο ακούγονται, παραδοσιακά, πολωνικά τραγούδια. Δεν κατάφερα να βρω ποια είναι αυτά ακριβώς, αλλά το soundtrack έχει επιμεληθεί ο Marcin Masecki και αυτό είναι το κεντρικό τραγούδι του φιλμ.

 

  • O πατέρας των πιο βαθιών μουσικών αναστεναγμών των τελευταίων 25 ετών, ο Thom Yorke δηλαδή, έγραψε το soundtrack για το remake της cult ταινίας τρόμου Suspiria(στα λατινικά σημαίνει στεναγμός), του Luca Guadagnino. Δεν είναι αριστουργηματικό, αλλά καταφέρνει να ισορροπήσει άψογα ανάμεσα σε κάτι που μοιάζει με προσωπικό του δίσκο και το soundtrack μίας καλλιτεχνικής ταινίας τρόμου. Επίσης, έγραψε μερικά σπουδαία κομμάτια σαν κι αυτό.

 

  • Θυμάστε τους Beta Band; Είναι η μπάντα της οποίας το τραγούδι “Dry The Rain” επιλέγει να παίξει στο δισκάδικο του ο Rob Gordon, δηλαδή ο χαρακτήρας που υποδύεται ο John Cusack, στην ταινία High Fidelity, λέγοντας πως θα πουλήσει αμέσως πέντε αντίτυπα από τον δίσκο τους 3 Ep’s. Το εμβληματικό άλμπουμ των Σκωτσέζων επανακυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες και μου θύμισε εκείνη την θρυλική σκηνή.

 

  • Ας συμφωνήσουμε όλοι πως το «Kiki, do you love me?» στο ρεφρέν του “In My Feelings” του Drake είναι ένα από τα πιο viral, μουσικά φαινόμενα των τελευταίων μηνών. Τι πήγαν και έκαναν οι αθεόφοβοι στο Fader; Βρήκαν την αληθινή Kiki, δηλαδή την ράπερ και χορεύτρια K’yanna Barber, και όχι την Kim Kardashian όπως νόμιζαν πολλοί. Πάλι καλά που η ερευνητική δημοσιογραφία έχει καρύδια στις μέρες μας.

 

  • Είχε καιρό να μου συμβεί: ενθουσιάστηκα πραγματικά με έναν εγχώριο δίσκο. Κρατήστε το όνομα: Dance With Invisible Partners το σχήμα, Honey ο δίσκος. Πίσω από αυτό κρύβεται ο μουσικός-νανοτεχνολόγος Κωστής Γαρδίκης, ο οποίος φιλοτέχνησε ένα μεθυστικό άλμπουμ σκοτεινής pop, με τραγούδια που ξεχειλίζουν μεράκι, φροντίδα και αγάπη. Καλύτερη απ’ όλα, η συνεργασία με τη Melentini στο «Seaside Blues».

 

  • Κλείνοντας, διάβασα ένα εξαιρετικό άρθρο στο site της Guardian με τίτλο «Ποια κρίση; Γιατί η μουσική δημοσιογραφία είναι στην πραγματικότητα πιο υγιής από ποτέ». Μεταφράζω το αγαπημένο μου κομμάτι: «Ίσως η μουσική δημοσιογραφία να μην τόσο σημαντική στις ζωές των νέων όπως ήταν κάποτε, όταν οι πεινασμένοι για πληροφορία μουσικόφιλοι  περίμεναν με ανυπομονησία τα περιοδικά, αλλά σήμερα, με τόση άμεση μουσική και έξυπνους αλγόριθμους εκεί έξω, ίσως οι έμπιστοι οδηγοί είναι πιο απαραίτητοι από ποτέ». Αμήν.

Αθήνα, 5 Νοεμβρίου