O Άγγελος Κλειτσίκας διαλέγει κάθε Δευτέρα στιγμιότυπα από τις τελευταίες μέρες μίας μουσικής πραγματικότητας που γίνεται όλο και πιο χαοτική.

 

Αυτή είναι πιθανώς η πιο αστεία και στενάχωρη μουσική είδηση για το 2018: ο Jered Threatin, ένας μεταλλάς από το LA που τρέχει την hard-rock μπάντα-φάντασμα Threatin, μαγνητοσκόπησε εντελώς fake συναυλίες της μπάντας, εξαγόρασε εκατομμύρια ψεύτικα likes στο Facebook και κλικς στο Youtube, έχρισε τον εαυτό του manager του γκρουπ και κατάφερε να κλείσει μία ολόκληρη, κανονική, ευρωπαϊκή περιοδεία. Μετά, το πήγε ακόμη παρακάτω, κλείνοντας εισιτήρια από φανταστικούς αγοραστές για τα lives, δημιουργώντας μία εντελώς πλασματική ζήτηση. Έπρεπε να μην εμφανιστεί κανείς στο πρώτο του live στο Λονδίνο, εκτός από το support σχήμα και τους δέκα φίλους τους, για να πάρουν χαμπάρι την μεγάλη απάτη. Δεν λυπάμαι κανέναν διοργανωτή που μπήκε μέσα, γιατί θα έπρεπε να είχαν καταλάβει τι φόλα παίζει, βλέποντας μόνο τα πρώτα 10 δεύτερα από αυτό το video.

 

Είναι οι Stereolab μία από τις υποτιμημένες, βρετανικές μπάντες των 1990’s; Πιθανότατα, καθώς η επίδραση τους στο shoegaze, στο post-rock, στην brit-pop και μετέπειτα στο indie rock των zeros, ήταν πολύ μεγάλη, αλλά οι ίδιοι δεν έγιναν ποτέ. Ευτυχώς, κυκλοφόρησε πρόσφατα η συλλογή Switched On Vol 1-3, η οποία αποτυπώνει τα αρχικά, εξελικτικά στάδια για μία από τις πιο ριζοσπαστικές μπάντες των 1990’s, βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους. Ακούγοντας, ειδικά, την τρίτη συλλογή με τίτλο Aluminum Tunes, απόρησα πως οι Stereolab δεν έγιναν σπουδαιότεροι από τους Oasis, αλλά, σωστά, δεν τους ένοιαζε να γίνουν εξώφυλλο στο NME, ούτε να πλακώνονται σε pubs.

 

 

Μου έκανε εντύπωση πως στο νούμερο ένα των βρετανικών και Αμερικανικών charts, βρέθηκε ο νέος, 16ος δίσκος του Andrea Bocelli με τον ευφάνταστο τίτλο «Si». Είναι γνωστή η διαχρονική εμπορικότητα του Ιταλού συνθέτη, αλλά τέτοιες, μαζικές πρωτιές είναι πρωτόγνωρες γι αυτόν. Μετά κοίταξα τις συνεργασίες που έχει επιλέξει και μου λύθηκαν όλες οι απορίες: Ed Sheeran και Dua Lipa. Στρατηγικός παίχτης ο Bocelli, αν μη τι άλλο.

 

 

H Nao είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, επερχόμενες, neo-soul φωνές από το Ηνωμένο Βασίλειο και ο νέος, δεύτερος δίσκος της “Staurn” το αποδεικνύει. Όπως συμβαίνει σε κάθε μουσικό που κάνει το μπάμ και έχει κάπως διαφορετικό ήχο από τον μέσο όρο, fans και δισκοκριτικοί  τρέχουν να του κολλήσουν ψυχαναγκαστικά μία ετικέτα και για την καημένη τη Nao, σκέφτηκαν την «αστρολογική R&B». Η φαντασία μερικών είναι ατελείωτη.

 

 

O Vince Staples είναι καυτός, επίκαιρος, φρέσκος και super διασκεδαστικός. Στη καινούρια του, τρίτη δουλειά «FM!», συνεχίζει να εξελίσσει την βγαλμένη από και προορισμένη για clubs, hip-hop του, αποδεικνύοντας πως είναι πολύ πιο μπροστά από όλους εκείνους τους emo-rappers, για τους οποίους θέλουν να μας πείσουν όλοι πόσο μεγάλοι και τρανοί είναι.

 

 

Ξεκίνησε αυτή η οδυνηρή περίοδος μέχρι τα Χριστούγεννα, που κάθε μέρα θα ξεπετάγεται στο feed μας, και από ένα, νέο τραγούδι, αφιερωμένο στο/ εμπνευσμένο από το πνεύμα των Γιορτών. Πάντως, για φέτος σεφτέ έκανε ο Sufjan Stevens με ένα ακυκλοφόρητο, τραγούδι από το 2007, οπότε δεν μπορώ, παρά να είμαι, τουλάχιστον, ικανοποιημένος.

 

 

Και κάτι τελευταίο: οτιδήποτε είναι χιπ-χοπ και ελληνικό, δεν είναι απαραίτητα καλό, το γνωρίζουμε αυτό έτσι; Γιατί νομίζω θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε. Πάντως, το παρακάτω βρωμάει τσιμέντο, πεζοδρόμια, σάπια Αθήνα, underground, 2018, αλήθεια.