O Άγγελος Κλειτσίκας διαλέγει κάθε Δευτέρα στιγμιότυπα από τις τελευταίες μέρες μίας μουσικής πραγματικότητας που γίνεται όλο και πιο χαοτική.

 

Κυκλοφόρησε επιτέλους το δεύτερο άλμπουμ των The Good, The Bad and The Queen, του λιγότερο γνωστού δημιουργικού οχήματος της υποτιμημένης ιδιοφυΐας που ακούει στο όνομα Damon Albarn, σε αυτή την άβολη περίοδο λίγο πριν από το τέλος της χρονιάς, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να χωρέσει (σχεδόν) σε καμία λίστα με τους καλύτερους δίσκους του 2018. Όχι ό,τι αξίζει κάτι τέτοιο, αλλά λέμε τώρα. Κατά τ΄ άλλα αυτό που απολαμβάνω περισσότερο σε σχέση με τον δίσκο, είναι τα 10 βιντεάκια των τραγουδιών με την ανατριχιαστικά αληθινή μαριονέτα, που κάνει τα πάντα να ακούγονται πιο ενδιαφέροντα. Δείτε τα όλα μαζί σαν ταινία και ίσως μπείτε στο νόημα της Merrie Land που φαντασιώθηκε ο Βρετανός μουσικός.

 

Φαντάζομαι, θα πέσατε με κάποιο τρόπο στην είδηση για τα ξεχωριστά δωράκια του Alphex Twin για την Black Friday. Τα κουκλάκια είναι με διαφορά το πιο creepy απ΄ αυτά, αλλά η μάσκα για την προστασία από την μολυσμένη ατμόσφαιρα, εμπνευσμένη από το βίντεο του κομματιού του “Ventolin”, είναι αυτή που τα σπάει κανονικά. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αγαπημένους μουσικούς να σατιρίζουν, όπως της αξίζει, την σάπια, καταναλωτική μανία. Σα να λέει, αφού αγοράζετε που αγοράζετε μαλακίες που δεν χρειάζεστε στην πραγματικότητα, αγοράστε και τις δικές μου, κορόιδα.

 

 

Ο Tim Booth, ο τύπος από τους James που για κάποιον λόγο τον κρατούν ακόμη relevant τα μουσικά sites, είπε μια ανέκδοτη ιστορία σε μία συνέντευξη του στην Guardian. To 1986, πριν καν γίνουν γνωστοί οι James, παρίστανε τον δημοσιογράφο, έτσι ώστε να προσεγγίσει το ίνδαλμα του Nick Cave και να του μιλήσει. Όμως, ο τελευταίος, είχε πάρει τόσα πολλά ναρκωτικά που ήταν εκτός ελέγχου και πήγε να πλακώσει χωρίς κάποια ουσιαστική αφορμή τον καημένο τον Booth. Τελικά, όταν κατάλαβε ποιος ήταν, άρχισε να τον βρίζει, μάλλον για πείραγμα. Συμπέρασμα; Οι ιστορίες του είναι τόσο βαρετές, όσο και η μουσική του. Εντάξει, ίσως εκτός από αυτό το κομμάτι.

 

 

Μπορεί να μην κυκλοφόρησαν κάποιο δίσκο φέτος, αλλά η πιο διασκεδαστική και η yolo διασκευή της χρονιάς ανήκει στους Weezer. Έκαναν το “Toto” των Africa viral στους millenials από το πουθενά και αυτό από μόνο του είναι μία νίκη.

 

 

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες ένα βιβλίο με όλους τους στίχους που έχει γράψει ποτέ ο Jarvis Cocker, αγορασμένο έναντι μίας λίρας από κάποια αγορά του Λονδίνου. Τέλοσπάντων, έπεσα πάνω στον παρακάτω στίχο από την εισαγωγή του “Dishes”, που ενώ έχω ακούσει αρκετές φορές το κομμάτι αγνοούσα για κάποιο λόγο, και συνειδητοποίησα πόσο απολαυστικά αυτοσαρκαστική είναι η πένα αυτού του άτιμου, σοφιστικέ αλήτη της brit – pop: “ I am not Jesus, though I have the same initials/ I am the man who stays home and does the dishes.”

 

 

Πειράζει που έχω λιώσει το νέο άλμπουμ της Mariah Carey; Φυσικά και όχι, η ερώτηση ήταν ρητορική.

 

 

Οι Lost Bodies, το αειθαλές γκρουπ του Θάνου Κόη που παραμένει δραστήριο και ζωηρότατο στον εγχώριο underground τοπίο, κυκλοφόρησε νέο διπλό βινύλιο με τίτλο “Specific Ocean”, στο οποίο συγκεντρώνονται όλα τα τραγούδια που έχει γράψει η μπάντα για κινηματογράφο, θέατρο και χορό, και μαζί με αυτό ένα νέο τραγούδι από την επερχόμενη, νέα κυκλοφορία τους, την «Λαχτάρα». Ας μας φάει λοιπόν, από μέσα προς τα έξω.