O Άγγελος Κλειτσίκας διαλέγει κάθε Δευτέρα στιγμιότυπα από τις τελευταίες μέρες μίας μουσικής πραγματικότητας που γίνεται όλο και πιο χαοτική.

“Μερικά ραπ τραγούδια” (Some Rap Songs) χαρακτηρίζει και τιτλοφορεί τον τρίτο του δίσκο το κάποτε μεγάλο ταλέντο Earl Sweatshirt, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλά περισσότερα από αυτό: μέσα σε 25 λεπτά μπερδεύει soul, jazz και hip-hop με έναν πολύ σύγχρονο τρόπο, παραδίδοντας επιτέλους το άλμπουμ που όλοι περίμεναν εδώ και χρόνια από αυτόν. Ευτυχώς δεν τον έπνιξαν ούτε οι προσδοκίες του κοινού, ούτε η κατάθλιψη του, όπως ριμάρει τόσο τολμηρά στο εναρκτήριο single “Nowhere2go” τους στίχους «I think, I spent my whole life depressed/Only thing on my mind was death/Didn’t know if my time was next».

 

Μετά από έξι χρόνια, επέστρεψε στην δισκογραφία ένα από τα πιο ιδιαίτερα, βρετανικά indie-rock σχήματα των zeros. Οι Art Brut είναι ουσιαστικά το project του αιώνια έφηβου Eddie Argos, o οποίος τραγουδάει με το χαρακτηριστικό spoken word του μερικούς από τους πιο αστείους της χρονιάς, όπως το άπαιχτο «I hope you are happy together/ and if you are not, that’s even better» στο break-up song με τίτλο « I Hope You’re Very Happy Together». Story of my life, αυτός ο στίχος.

 

 

Δεν ξέρω ποιόν ενδιαφέρει πραγματικά – αρκετούς φαντάζομαι –  αλλά η καλύτερη μουσική που ανακάλυψε φέτος ο Gary Numan, προέρχεται από τον Τούρκο μουσικό Görkem Şen, ο οποίος έχει επινοήσει ένα καινούριο, πολύ περίεργο, υβριδικό όργανο που το έχει ονομάσει yaybahar. Άκουσα μερικές του συνθέσεις και δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο που έχω ακούσει στην ζωή μου. Συνδυάζουν την ανατολίτική μουσική με το ηχητικό αύριο, με έναν τρόπο εντελώς καινούριο. Μας έβαλε τα γυαλιά ο Numan, για να ψαχτούμε λίγο παραπάνω.

 

 

 

Ο γλυκούλης ο Beck δημοσίευσε στην σελίδα του στο Facebook ένα μικρό κείμενο σαν φόρο τιμής για τον δημιουργό του «Μπομπ Σφουγγαράκη» Stephen Hillenburg, o οποίος απεβίωσε τις τελευταίες μέρες του Νοέμβρη, μόλις στα 57 του χρόνια ζωής. Στην δημοσίευση αναφέρει πως κάποτε ήταν γείτονες και είχε σχεδιάσει το εξώφυλλο για τα πρώτα τραγούδια που κυκλοφόρησε ποτέ ο ίδιος, και φυσικά μοιράζει τα συλλυπητήρια του στους συγγενείς και φίλους. Ας θυμηθούμε λοιπόν ένα από αυτά τα πολύ παλιά κομμάτια του Beck, τότε που ακόμη είχε κάτι να προτείνει μουσικά.

 

Οι 1975 διασκευάζουν Ariana Grande. Τώρα το κάνουν και οι ξεχασμένοι από το Θεό,  Mumford and Sons. Τι συμφορά μας βρήκε επιτέλους;

 

Απορία: Μόνο εγώ βαρέθηκα αφόρητα στη συναυλία των Mogwai και σκεφτόμουν οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στην ζωή μου, εκτός από αυτό; Εκτός από το encore, δεν βρήκαν ποτέ ρυθμό και έμοιαζαν διεκπεραιωτικοί στην αποστολή τους.

 

Είναι αυτό ένα από τα πιο μοναχικά και θλιμμένα τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ; Ίσως. Το σφύριγμα του θρυλικού Βραζιλιάνου μουσικού Dorival Caymmi, το κάνουν ακόμη πιο οδυνηρό.