DSC02530

O Δημήτρης Ρούμπος είναι τυχερός για δύο λόγους: πρώτον διότι κάνει αυτό που αγαπά τα τελευταία τριάντα χρόνια και δεύτερον διότι αναγνωρίζει πως όσα έχει του αρκούν. Γεννημένος στο Renmark της Αυστραλίας, από μικρός ανέπτυξε μια ιδιαίτερη σχέση με τη θάλασσα. «Θυμάμαι τον εαυτό μου να χάνομαι όλη μέρα στο νερό απ’ το πρωί ως το βράδυ. Στην αρχή κρατούσα την αναπνοή μου και στη συνέχεια βουτούσα με φιάλες». Αυτός θα ήταν και ο δρόμος που επρόκειτο ν’ ακολουθήσει. Υπήρξε πρωταθλητής για συνεχόμενες χρονιές στην κολύμβηση, σπούδασε Αθλητισμό στην Ελλάδα και στη συνέχεια Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Harrow College της Αγγλίας. Γύρω στα 30, και έχοντας επιστρέψει μόνιμα από την Αυστραλία μαζί με τους γονείς του, αποφάσισε να ανοίξει την δική του σχολή καταδύσεων – μία από τις πρώτες στην Ελλάδα – δίχως να συναντήσει καμία αντίδραση αλλά ούτε και παρότρυνση από την πλευρά της οικογένειάς του. «Τελειώνοντας τις σπουδές μου, έπρεπε να πάρω μια απόφαση για το τί θα έκανα για να ζήσω. Διάλεξα να συνεχίσω να κολυμπάω παρόλο που ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό το επάγγελμα. Επέλεξα αυτή τη τοποθεσία (σ.σ. Λαγονήσι) γιατί δεν μου άρεσε να βρίσκομαι στην πόλη κλεισμένος σ’ ένα γραφείο με τέσσερις τοίχους. Ήθελα να είμαι δίπλα στη θάλασσα, να ζήσω την ζωή μου κάνοντας κάτι που αγαπάω, να ζήσω παίζοντας».

Έχοντας ταξιδέψει και κολυμπήσει σε πολλά μέρη στον κόσμο, δηλώνει πως ουδέποτε κινδύνεψε από θαλάσσιο ον. «Έχω βουτήξει στο Gansbaai της Βορείου Αφρικής δυο φορές, οπού με προσπέρασαν λευκοί καρχαρίες και δεν κινδύνευσα. Το ίδιο και στο Περθ, στην Καραϊβική, στην Αίγυπτο, στο Μαυρίκιο και στην Ταϋλάνδη, έχω δει μεγάλα ψάρια αλλά ποτέ δεν φοβήθηκα γιατί τα ψάρια δεν σου επιτίθενται. Έχω κολυμπήσει έξω απ’ το Ντουμπάι εκεί όπου τα δελφίνια σε πλησιάζουν κι έρχονται μαζί σου να κολυμπήσουν». Σε αυτό το σημείο εξέφρασε την ανησυχία του σχετικά με τον τρόπο που αντιμετωπίζονται τα ζώα στην Ελλάδα. «Εδώ δεν είναι μόνο οι άσφαλτοι γεμάτοι από ζώα σκοτωμένα όπως λέει και ο Νταλάρας, αλλά και οι θάλασσες. Εμείς που βουτάμε συνέχεια, βλέπουμε σχεδόν κάθε μέρα νεκρά ψάρια που έχουν σκοτώσει οι άνθρωποι – καθώς μόνα τους δεν πεθαίνουν. Στην Ελλάδα τα δελφίνια δεν πλησιάζουν τον άνθρωπο γιατί τον έχουν συνδέσει με το θάνατο. Έχω δει πολλά δελφίνια πυροβολημένα από τουφέκι που τα έχουν χτυπήσει ψαράδες επειδή χαλάνε τα δίχτυα τους. Έχω δει πολλές φώκιες – όχι νεκρές – αλλά φοβισμένες. Στο Kangaroo Island της Αυστραλίας που είναι γεμάτο από τέτοιου είδους θηλαστικά, οι θαλάσσιοι λέοντες έρχονται να κολυμπήσουν δίπλα σου γιατί εκεί δεν τους πειράζει κανένας. Σε αυτά τα μέρη, είναι τέτοιοι οι νόμοι της φύσης που ο άνθρωπος νιώθει παρείσακτος και δεν πλησιάζει, όχι το αντίθετο.

ad2DSC02533

Για να μάθει κάποιος κατάδυση θα πρέπει πρώτα να το θέλει από μόνος του και μετά να το ζητήσει. Είναι η μοναδική δραστηριότητα που σε βάζει μέσα στην θάλασσα. Σε όλες τις άλλες είσαι στην επιφάνεια της. «Στον βυθό κρύβεται ένας υπέροχος κόσμος με πάρα πολύ ζωή. Έχει νοήμονα όντα που κάνουν απίθανα πράγματα! Έχουν διαφορετική συμπεριφορά το ένα από το άλλο, μερικά μάλιστα σε παρακολουθούν κι όταν γυρνάς φεύγουν! Εκείνος που επιλέγει να κάνει κατάδυση είναι από τους τυχερούς που θα ανακαλύψουν την άλλη πλευρά του πλανήτη μας».

«Για μένα η κάθε κατάδυση είναι ξεχωριστή. Κάθε φορά βλέπω και άλλα πράγματα. Αν με ρωτούσες ποια είναι η καλύτερη κατάδυση που έχεις κάνει στην ζωή σου, μέχρι πρότινος δεν θα ήξερα τί να σου απαντήσω. Πρόσφατα όμως έμαθα. Κοντά στο Μάλε των Μαλδίβων, εκεί που τελειώνει η ατόλη – πρόκειται για πλήθος κοραλλιών που φτιάχνουν ύφαλους – κατεβήκαμε σε βάθος 30 μέτρων στην κόγχη απ’ όπου ξεκινά η άβυσσος χιλιάδων μέτρων κάτω. Καθίσαμε εκεί μισή ώρα με άγκιστρο για να μην μας πάρει το ρεύμα. Από μπροστά μας παρέλασαν χιλιάδες καρχαρίες όλων των ειδών, τόνοι, σαλάχια, τα πάντα. Κι εμείς κοιτάζαμε ακίνητοι σαν να ήμασταν σ’ ένα ενυδρείο. Όταν τέλειωσε ο χρόνος μας, λύσαμε τους γάντζους κι ανεβήκαμε στο σκάφος μας».

ad3 ad33DSC02522 DSC02524 DSC02528

Στην ερώτηση αν υπάρχει κάποιο μέρος στο οποίο θα έμενε για πάντα η απάντηση ήταν οι Σεϋχέλλες. «Πρόκειται για μεγάλα νησιά στο μέγεθος της Αίγινας. Είναι ένα μέρος πανέμορφο που έχει πολύ καλούς ανθρώπους». Εάν μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή του, προς έκπληξη δική μου η απάντηση δεν είχε χρόνο παρελθοντικό. «Κάνω κάτι διαφορετικό κι αυτό είναι σκι. Τον χειμώνα ζω στις Άλπεις για όσο καιρό μου το επιτρέπουν τα οικονομικά μου. Είναι σαν να κάνω κατάδυση, από βουνοπλαγιά σε βουνοπλαγιά. Αυτό το αγαπώ πάρα πολύ και δε θα σταματήσω να το κάνω. Κάτι άλλο δεν θέλω απ’ τη ζωή μου». Σ’ έναν άνθρωπο εκτιμά την αυθεντικότητα. «Μου αρέσει να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που καταφέρνουν να είναι ο εαυτός τους δίχως να ενοχλούν τους υπόλοιπους». Όσο για το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του; «Παντρεύτηκα κάποια στιγμή έναν υπέροχο άνθρωπο. Κράτησε δέκα χρόνια αλλά τέλειωσε δίχως συγκεκριμένο λόγο και αιτία. Νομίζω πως αυτό ήταν και το μεγαλύτερο κατόρθωμα που έχω κάνει».

Στην κατάδυση, παρασύρεσαι. Ακούς την θάλασσα, γίνεσαι ένα μ’ εκείνη. Είναι μία απ’ τις σπάνιες φορές που οι λέξεις και o λόγος δεν έχουν καμία δύναμη. Παύεις να μιλάς και απλά παρατηρείς. Αφήνεσαι στο περιβάλλον και αφομοιώνεις. Κατάδυση δεν κάνεις για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Αλλά ούτε και χειρότερος. Αλλά για να βρεθείς σε μία κατάσταση κατά την οποία δεν προσδοκείς κάποιο μακρινό μελλοντικό όφελος. Πιθανόν αυτό να προκαλούσε τον εκνευρισμό ενός ορθολογιστή καθώς το επιχείρημα θα ήταν πως ο χρόνος παύει να χρησιμοποιείται με τρόπο παραγωγικό. Βρίσκεσαι σ’ εκείνο που ο Νίτσε θ’ αποκαλούσε «κατώφλι της στιγμής». Και για λίγο έχεις την (ψευδ)αίσθηση πως τελικά ίσως με αυτές τις στιγμές ν’ αγγίζεις την αιωνιότητα.

www.athinadiving.gr