DSC05172

Σε κανονικές συνθήκες για να πας από την Αθήνα μέχρι το Πήδημα Μεσσηνίας δεν σου παίρνει παραπάνω από δύο ώρες. Αν ξεκινήσεις να πας Πρωτομαγιά, ξαναζείς τις παλιές κακές μέρες που ξεκίναγες το πρωί και κι έφτανες απόγευμα, τότε που ο δρόμος ήταν ατελείωτος και έκανες τόσες ώρες όσες και για Θεσσαλονίκη. Μέχρι να περάσουμε τον Ισθμό και να αρχίσουν να αραιώνουν τα αυτοκίνητα, σκεφτήκαμε τρεις φορές να επιστρέψουμε στην Αθήνα και να πιάσουμε το Μάη στα λουλούδια της Κοτζιά ή να μαδήσουμε όσα έχουν ανθίσει στο μπαλκόνι της γειτόνισσας [τα μισά κρέμονται στο δικό μου].

Μετά από γεμάτες τρεισήμισι ώρες και 7 διόδια φτάσαμε στο μικρό αλλά θαυματουργό χωριό που έχει βγάλει διασημότητες όπως τη Ρούλα Κορομηλά, τη Λίνα Σακκά και την Μαρία την άσχημη [Αγγελική Νταλιάνη], ενώ το πρώτο πράγμα που μάθαμε μόλις πατήσαμε το πόδι μας στο χώμα ήταν ότι κατάγονται από εκεί και οι ιδιοκτήτριες του Τοτού και του Τοτούτσου που όταν επισκέπτονται το χωριό βγάζουν τα κοκόρια βόλτα δεμένα με λουράκι.

DSC05013 DSC05015DSC05005 DSC05007 DSC05008DSC05011DSC05052m DSC05051 DSC05048DSC05053

Το Πήδημα έχει ένα πολύ ωραίο όνομα που παραπέμπει σε κάτι σεξουαλικό αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο πεζή, ονομάστηκε έτσι εξαιτίας ενός θρύλου από την εποχή της τουρκοκρατίας. Τρεις αδερφές, η Λυγερή, η Λάμπω και η Φλώρα για να γλιτώσουν από τους Τούρκους ανέβηκαν στο κάστρο που υπάρχει από το 1300 ψηλά στο βουνό και βούτηξαν στο κενό. Η Λυγερή έπεσε στον κάμπο και έδωσε το όνομά της στον κάμπο της Λυγεριάς, η Λάμπω έπεσε στις πηγές του νερού και το σημείο ονομάστηκε Λαμπόβρυση και η Φλώρα στον άγιο Φλώρο που βρίσκονται οι πηγές του Πάμισου ποταμού.

Από το βυζαντινό κάστρο που αργότερα έγινε ενετικό και στη συνέχεια τούρκικο σήμερα έχουν σωθεί μόνο κάτι πέτρες που δύσκολα τις βλέπεις γιατί έχουν χαθεί μέσα στην πυκνή βλάστηση. Είναι όμως ένα δημοφιλές μέρος για πεζοπορία ανάμεσα σε άγρια φασκόμηλα και ασφάκες που κιτρινίζουν αυτή την εποχή όλη την περιοχή.

Το Πήδημα έχει καφενείο, ταβέρνα, μια εκκλησία σκαρφαλωμένη στο ύψωμα που την βλέπεις από όπου κι αν είσαι στο χωριό, ξωκλήσια και ωραίες διαδρομές για πεζοπορία, αλλά αυτό το κάνει ωραίο χωριό είναι οι πηγές που τροφοδοτούν με νερό το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας, τα τρεχούμενα νερά και το καταπράσινο πάρκο με το γρασίδι που το καλοκαίρι μαζεύει κόσμο από όλη την περιοχή –απέχει μόλις 15 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Η κύρια ατραξιόν του είναι ο Μύλος, ένα εστιατόριο με τραπέζια κάτω από τα πλατάνια και τριγύρω ρυάκια, πάπιες και έναν νερόμυλο όπου μπορείς ακόμα να αλέσεις το στάρι και να πλύνεις βελέντζες, φλοκάτες και χαλιά. Εξ ου και το όνομα. Ο Μύλος είναι το πρώτο πράγμα που σου βγαίνει στο google αν βάλεις τη λέξη Πήδημα και για το φαγητό του υπάρχουν ολόκληρα αφιερώματα, έτσι είναι λίγο δύσκολο να πας στο Πήδημα και να μην φας ψητό κοτόπουλο με σάλτσα ντομάτας που συνοδεύεται από τηγανητές πατάτες ή μακαρονάδα με χοντρό μακαρόνι. Είναι πολύ καλό και φτηνό φαγητό που αγαπούν οι ντόπιοι και κάνει τους χιψστερομάγειρες να παραμιλούν αλλά ΟΚ, δεν είναι και για να κάνεις και ταξίδι επί τούτου.

DSC05017 DSC05020DSC05131DSC05132

Όσο για τις πολύτιμες πηγές θα πρέπει να ήταν ακόμα πιο πολύτιμες παλιότερα, γιατί όταν έγινε η επανάσταση τις έδωσαν δώρο στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και αυτός τις έδωσε για προίκα στην αδερφή του. Έτσι από χέρι σε χέρι κατέληξαν στην οικογένεια Μινέικο η οποία τις δώρισε στο ελληνικό κράτος.

Στο Κτήμα Λυγερή, έναν χώρο που γίνονται οι δεξιώσεις από πολλούς ντόπιους γάμους -τον οποίο πρέπει να προσέξεις την ταμπέλα για να τον βρεις γιατί είναι πίσω από το χώρο του πάρκου-, μπορείς να φας εξαιρετικό φαγητό από τα χέρια της κ. Λίτσας Σακκά, καλομαγειρεμένο και σε πολύ λογικές τιμές. Δοκιμάσαμε πένες αλά κρεμ με κοτόπουλο και λιγκουίνι καρμπονάρα και κοτόπουλο ψητό με δύο διαφορετικές σάλτσες και τηγανητές πατάτες -με δικιά της πατέντα που τις κάνει σαν λουκουμά- πασπαλισμένες με μια «μαγική σκόνη» από ψημένο μπέικον και κρεμμύδι από μυστική συνταγή. Ήταν το highlight της ημέρας η οποία κατέληξε στους δρόμους της Καλαμάτας.

DSC05028 DSC05026 DSC05024 DSC05023DSC05032 DSC05030 DSC05196DSC05156DSC05054 DSC05055

Η Πρωτομαγιά, αν εξαιρέσεις τις τρεισήμισι ώρες μέσα στο αυτοκίνητο, ήταν μια μέρα με φαγητό μέχρι αναισθησίας. Μύλος, Κτήμα Λυγερή και μετά crash test σε κοκ-άκια από δύο ιστορικά ζαχαροπλαστεία της Καλαμάτας, στους αδελφούς Λάμπου και στον Σκιαδά. Τα κοκ των αδελφών Λάμπου κέρδισαν με διαφορά, αλλά το γαλακτομπούρεκο του Σκιαδά είναι λέει το καλύτερο της Ελλάδας [άλλος ένας τοπικός θρύλος λέει ότι όταν ήρθε η Χίλαρι Κλίντον στην Αθήνα ήθελε να δοκιμάσει το καλύτερο γαλακτομπούρεκο, έτσι έστειλαν κάποιον να παραλάβει ένα ταψί από τον Σκιαδά γιατί σε κοτζάμ Αθήνα δεν κατάφεραν να βρουν ένα που να αρμόζει σε τέτοια γκουρμέ προσωπικότητα –διότι ως γνωστόν η Χίλαρι ξέρει από καλό γαλακτομπούρεκο]. Τέλος πάντων, πολύ ωραίο όντως, αλλά προσωπικά προτιμάω του Κοσμικόν. Και για να ολοκληρωθεί η κραιπάλη, παραγγείλαμε και τέσσερις κλασικές πάστες στο Αστόρια συν μια μερίδα γιαούρτι ταψιού με μέλι και καρύδια. Οι πάστες του Αστόρια μπορεί να είναι τόσο γλυκές που σε λιγώνουν, αλλά έχουν γεύσεις παιδικής ηλικίας και είναι σαν μπουκιές μνήμης, κάθε κουταλιά και μια ιστορία. Πήραμε δυο σοκολατίνες, μία κρέμας βανίλιας και μία σε ένα κουπάκι από σοκολάτα που δεν θυμάμαι πώς την λένε –όλες για δοκιμή αλλά δεν έμεινε ούτε ψίχουλο.

DSC05154 DSC05152DSC05162 DSC05166 DSC05167 DSC05169DSC05010DSC05199 DSC05201 DSC05125 DSC05108 DSC05109 DSC05110 DSC04980