Το Syd Records επιλέγει το δίσκο που άκουσε περισσότερο την εβδομάδα που πέρασε και μας γράφει γι’ αυτό.

Οι Mudhoney θεωρητικά θα έπρεπε να τα έχουν παρατήσει εδώ και 20 χρόνια. Όχι γιατί δεν είναι αξιόλογοι ή καλοί, αλλά γιατί οι ατυχίες, κυρίως στη μορφή του κακού «timing», ήταν περισσότερες από αυτές που ένας μέσος μουσικός θα μπορούσε να αντέξει. Για πολλούς πρωτοπόροι του grunge ήχου στα τέλη της δεκαετίας του 80 και τις αρχές του 90, είχαν τον Stone Gossard και τον Jeff Ament στην αρχική τους σύνθεση (σαν Green River) οι οποίοι μετέπειτα δημιούργησαν τους Mother Love Bone και Pearl Jam. Ήρωες για τον Kurt Cobain ο οποίος ουσιαστικά πήρε έτοιμο τον ήχο τους και δίνοντάς του την κλωτσιά που χρειαζόταν άλλαξε για πάντα το rock. Και μόλις όλο αυτό έγινε τόσο μαζικό που μέχρι και στην Ελλάδα πιτσιρικάδες έσκιζαν τα τζιν που με κόπο η μαμά τους μέχρι τότε σιδέρωνε με ολόισια τσάκιση, ο Cobain αυτοκτόνησε κάνοντας σε μια νύχτα μέσα το grunge ό,τι πιο ξεπερασμένο μπορούσε να παίξει κάποιος.

 

 

Στο Digital Garbage του 2018 οι Mudhoney παίζουν grunge. Ξερό, παραμορφωμένο ηχητικά , αλήτικο grunge. Νεότεροι ηλικιακά θα τον βρουν φωνακλάδικο και πιθανότατα passé και κουραστικό, αλλά για τις ηλικίες πέριξ των 40 είναι ένας δίσκος με σχεδόν νοσταλγικό ήχο που ακούγεται ξεκούραστα τα 34 λεπτά που διαρκεί. Ξεχωρίζουν τα “21st Century Pharisees”, “Please Mr. Gunman”, “Hey Neanderfuck” και “Next Mass Extinction”, μικρά σε διάρκεια τραγούδια, ένταση από το πρώτο δευτερόλεπτο, επιθετικότητα και βρισίδι σε θρησκόληπτους, πολιτικούς, καπιταλιστές. Ό,τι ακριβώς θα περίμενες από ανθρώπους εναλλακτικής αισθητικής που δεν τα παράτησαν γιατί το «timing» δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά κακό, η μουσική και το genre που δημιούργησαν έκανε τον σύντομο κύκλο του και επέστρεψε εκεί που πραγματικά άνηκε, στο underground.

 

Syd Records
Πρωτογένους 13, Ψυρρή

www.sydrecords.com

https://facebook.com/sydrecords // https://www.instagram.com/syd_records/