Το Syd Records επιλέγει το δίσκο που άκουσε περισσότερο την εβδομάδα που πέρασε και μας γράφει γι’ αυτό.

Θα είχε ενδιαφέρον ένα wiki project για την νεότερη εγχώρια εναλλακτική σκηνή με όλα τα συγκροτήματα και τους καλλιτέχνες, ιστορικό, δισκογραφία, πληροφορίες για τις κυκλοφορίες, πως συνδέονται μεταξύ τους κ.α. Στην περίπτωση του Prins Obi και των Dream Warriors για παράδειγμα μπορώ στα γρήγορα να σκεφτώ έξι τουλάχιστον links που θα οδηγούσαν σε άλλα μουσικά σχήματα. Και το παράδοξο / ευτυχές είναι πως κανένα από αυτά δεν αποτελεί κάποιο side project ή κάποιου μικρού μήκους πειραματισμό όπως συνηθίζεται. Για την συγκεκριμένη μπάντα αυτή είναι η τρίτη κυκλοφορία, και η πιο ενδιαφέρουσα.

Γενικά δεν είμαι φίλος των ελληνικών φωνητικών στην rock μουσική, είναι πολύ δραματικά και σκληρά και δεν αφήνουν περιθώρια διαφοροποίησης, εκτός από εκείνες τις λίγες φορές που υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στον τόνο ή στη χροιά ή στην προφορά που κάνει το τραγούδι μοναδικό (για παράδειγμα ο Αγγελάκας, ο Κατής στο Κάνω Μια(ν) Ευχή, ο ΚΒ, ο Παυλίδης, ο Μπονάτσος, ο Boy, o Ξάνθος των Bazooka και o Βασίλης Πανούτσος των Chinese Basement για τα πιο κοντινά σε αυτή τη σκηνή, κ.α.). Αυτό συμβαίνει και στη περίπτωση του Prins Obi με τα τρία ελληνόφωνα τραγούδια του δίσκου, τα οποία θυμίζοντας την περίεργη ψυχεδελική σκηνή των 70s στην Ελλάδα με κάτι περίεργα σχήματα σαν τους Πελομα Μποκιου, Κάστορες, Εξαδάκτυλος, Τα 4 Επίπεδα της Ύπαρξης κ.α. καταφέρνουν να ξεχωρίσουν μόνο και μόνο χάρη στην ιδιαιτερότητά τους.

Το Δίνη εξηγεί καλύτερα αυτό που προσπαθώ να πω:

Στα υπόλοιπα 27 λεπτά του δίσκου υπάρχουν 8 επιπλέον  τραγούδια, με τις ξεκάθαρες επιρροές προηγούμενων δεκαετιών να μετατρέπονται εύκολα σε καθαρές μοντέρνες συνθέσεις, και τα Sally Junipero, Guilty Pleasure Theme και Fingers να αποτελούν τα καλύτερα δείγματα και εκείνα που θα πρέπει να ακούσει κάποιος (με αυτή τη σειρά) για να αποφασίσει αν του αρέσει ή όχι ο δίσκος.

 

Syd Records
Protogenous 13, Athens
www.sydrecords.com