Στο μαγαζί του Οννίκ πηγαίναμε με την μαμά μου και την ιταλίδα φίλη της, την Στεφανία, που μου έμαθε τις πρώτες μου βρισιές. Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’90. Οι δυο τους κάθονταν με τις ώρες χωμένες σε μαντήλια για το κεφάλι, κασκόλ, εσάρπες και φουλάρια όσο εγώ έπαιζα με το ραδιόφωνο αλλάζοντας σταθμούς και απολαμβάνοντας την μυρωδιά της «υφασματίλας». Δώδεκα χρόνια μετά, όταν μπήκα στην σχολή, επέστρεψα τυχαία στο μαγαζάκι του Οννίκ και βρήκα το σήμα κατατεθέν μου, τα κασκόλ-κουβέρτες.

Ο Οννίκ Μπαμπιάν, Αθηναίος αρμένικης καταγωγής, κληρονόμησε το μαγαζί από τον πατέρα του. Χιπστέρια, πάλαι ποτέ κυρίες και κύριοι, σχεδιαστές και φίρμες βρίσκουν μικρούς θησαυρούς στην μικρή αυτή τρύπα της οδού Αγίας Ειρήνης, λίγο πιο κάτω από την πλατεία.

kaskol-24 kaskol-23 kaskol-22

«Το μαγαζί το άνοιξε ο πατέρας μου το 1987. Και όλα αυτά τα χρόνια είναι στην ίδια γωνιά. Είχαμε ταυτόχρονα υφαντουργείο στην Νέα Ιωνία και βγάζαμε μαντήλια μύτης και μαντήλια για το κεφάλι. Το 1996 κλείσαμε το υφαντουργείο γιατί τότε έγινε το μεγάλο «μπαμ» με τα εισαγόμενα. Σπάσαμε όλους του αργαλειούς που είχαμε, τους δώσαμε για λιώσιμο και έγιναν σίδερα. Έκτοτε, ανέλαβα εγώ το μαγαζί. Παλαιότερα, ο παππούς μου στον Πειραιά έβγαζε χράμια, κάτι σαν τα κουβερλί.

Έρχομαι στο μαγαζί από δεκαέξι-δεκαεφτά χρονών. Είχα περάσει στα ΤΕΙ εμπορίας και διαφήμισης, όμως σύντομα σταμάτησα γιατί δεν προλάβαινα να κάνω και τα δύο. Μου άρεσε πιο πολύ να είμαι εδώ γιατί είχε πολλή δουλειά. Τώρα πια, έχει πέσει η δουλειά. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα και περιορίζεται. Έχει παντού πολυκαταστήματα, έχουν «σπάσει» οι τοπικές αγορές και έχει παντού εισαγόμενα. Δυστυχώς, σε όλη την Ευρώπη, οι μόνοι που φτιάχνουν ποιοτικά κασκόλ τώρα πια είναι οι Ιταλοί» μου λέει με παράπονο ο Οννίκ.

«Έχουμε πελάτες που έρχονται και ψωνίζουν από το 1987. Μερικοί φοράνε ακόμα κάποια φουλάρια και κασκόλ που είχαν πάρει από τότε. Γενικά, φέρνουμε είδη με ιδιαιτερότητες οπότε όσοι έρχονται, έρχονται γιατί θέλουν κάτι που δεν θα βρουν στο πολυκατάστημα. Ψάχνουν κάτι διαφορετικό. Και οι τιμές εδώ είναι πολύ χαμηλότερες. Έρχονται και χιπστεράκια, περνάνε και παίρνουν αυτά που φοράς και εσύ, τα μεγάλα κασκόλ ή μαντήλια για τα κεφάλια. Η γειτονιά έχει αλλάξει από τότε που γέμισε η πλατεία Αγίας Ειρήνης με καφετέριες και φαγάδικα. Έχει έρθει νέος κόσμος. Έχει βοηθήσει και το μετρό. Παλιά, το μόνο πέρασμα εδώ ήταν ο «Κώστας».

kaskol-20 kaskol-19 kaskol-18 kaskol-17 kaskol-16 kaskol-15 kaskol-14

Οι σχεδιαστές που έρχονται, έρχονται για να συμπληρώσουν. Παίρνουν μαντήλια και τα αλλάζουν τελείως. Το γεγονός ότι τα παίρνουν από εμένα φτηνά και τα πουλάνε ακριβά δεν σημαίνει κάτι. Αν το δεις στην μορφή που το παίρνει ένας σχεδιαστής από εδώ και το δεις και μετά, δεν το αναγνωρίζεις. Είχε έρθει ένας σχεδιαστής, είχε πάρει μαντήλια, τα έφτιαξε καπέλο με εσάρπα μαζί και τα φόρεσε μια τραγουδίστρια στα VMA. Όταν τα είδα, δεν τα γνώρισα. Είναι τεράστιο το δημιουργικό που βάζουν αυτοί οι άνθρωποι. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το φτάσω. Ερχόταν ο Ασλάνης και αγόραζε ό,τι δεν αγόραζε κανένας. Δεν τα έπαιρνε ο κόσμος όσα διάλεγε εκείνος. Τα μεταποιούσε πλήρως. Όποτε έρχεται εδώ άνθρωπος που έχει σπουδάσει το αντικείμενο της μόδας, νιώθω πολύ μικρός. Βλέπεις την διαφορά σε αυτούς που το έχουν σπουδάσει. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν.

Η δουλειά μας εξαρτάται πολύ από τον καιρό. Δυστυχώς, στην Ελλάδα φοράνε κασκόλ πιο πολύ οι γυναίκες παρά οι άντρες. Στο εξωτερικό το ποσοστό είναι 50-50 ενώ εδώ είναι 70-30».

Φεύγοντάς, ρωτάω τον Οννίκ ποιος θα συνεχίσει την δουλειά. «Έχω δυο αγόρια, ο ένας είναι λύκειο και ο άλλος γυμνάσιο. Δεν θέλω να τους πιέσω και να τους επιβληθώ. Αν τους αρέσει, ας έρθουν. Πλέον ό,τι φέρνει χρήμα, αρέσει σε όλους. Αν έχουν οικονομικό όφελος, ας συνεχίσουν. Είναι δύσκολες εποχές για να πιέσεις, εγώ είμαι εδώ δέκα ώρες την μέρα μόνος μου εδώ. Το να «επιβιώσεις» είναι σχετικό. Η οικογένεια έχει δυσκολίες, έξοδα. Αλλά και χωρίς την οικογένεια τι είναι ο άνθρωπος;».

kaskol-12 kaskol-11 kaskol-10 kaskol-09 kaskol-08 kaskol-07 kaskol-06 kaskol-05 kaskol-04 kaskol-03 kaskol-02 kaskol-01