Αυτός είναι ο στρατός του Brian M. Viveros, του Καλιφορνέζου εικαστικού  του οποίου τα σχέδια είναι αναγνωρίσιμα σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Η πρώτη φορά που αντίκρισα ένα τέτοιο ήταν σε εκείνα τα «αυτοσχέδια» βίντεο στο YouTube  – για εκείνο το τραγούδι που σ’ αρέσει αλλά δεν έχει οπτικοποιηθεί  – και συγκεκριμένα για το  “If You Only Knew” του Finnebasse. Όταν όμως ο Brian, σκηνοθέτησε το video clip του “Sodamuck No.10”, των δικών μας Velvoids, κατάλαβα ότι ο Mr. Viveros  δεν είναι ένας απλός ζωγράφος. Είναι ο δημιουργός ενός βρώμικου κόσμου, τον οποίο μπορείς να παλέψεις μονάχα με ένα τσιγάρο στο στόμα.

Από παιδί ζωγράφιζε τα παιχνίδια του, ενώ αργότερα έφτιαχνε τις πρώτες του ταινίες μικρού μήκους με την κάμερα της γιαγιάς του. Η σκηνοθεσία έγινε από τότε για ‘κείνον, κάτι σα βιολογική ανάγκη, γι αυτό και θέλει να γυρνάει ταινίες μέχρι την ημέρα που θα πεθάνει.

FIGHT-KLUB-III-2014-Brian-M bloody-knuckles viveros2

Θυμάσαι την πρώτη σου ζωγραφιά;
Δεν θυμάμαι ακριβώς τι ήταν, αλλά θυμάμαι να ζωγραφίζω από πολύ μικρός τα παιχνίδια μου. Είχα κάποιες παλιές φιγούρες – τέρατα, όπως ο Dracula και ο Frankenstein και φυσικά πολλές φιγούρες Star Wars. Θυμάμαι να τα στήνω κάτω και να ενθουσιάζομαι πολύ που θα τα ζωγραφίσω. Ήταν καλά μοντέλα, δεν μιλούσαν και δεν κουνιόντουσαν ποτέ.

Πότε ακριβώς σου ήρθε η ιδέα του “Armme of Smoking gals”;
Το 2000. Τότε ήταν πιο σκοτεινό, πιο σουρεάλ και πιο ερωτικό το στυλ του στρατού μου. Φαντάσου δε ζωγράφιζα ακόμη επαγγελματικά τότε. Η ιδέα με το τσιγάρο, απλά δούλεψε. Ήταν ένα κομμάτι μου και απλά ήθελα ένα χαρακτηριστικό στοιχείο στις ζωγραφιές μου.

Τα κορίτσια σου δείχνουν σα να έχουν μόλις κερδίσει μια μάχη και κάνουν ένα τσιγάρο για να χαλαρώσουν απ’ όλη την ένταση, με το ύφος του νικητή στα πρόσωπά τους. Μοιάζουν όμως και λυπημένες.  Διαισθάνομαι ένα φεμινιστικό υπονοούμενο, έχω δίκιο;
Είναι απλά δυνατές και θριαμβευτικές νικήτριες. Δεν είναι λυπημένες, απλά, ακριβώς την στιγμή της νίκης τους ποζάρουν για την «κάμερα» του ματιού μου, έτσι προσπαθώ να αποτυπώσω όλα εκείνα τα συναισθήματα που μπορεί να σου ‘χει αφήσει μια μάχη, στην οποία έχεις βγει νικητής.

m_TASTE-LIKE-WINE WALK-THE-WALK-high-res-photo-2014

Γιατί όμως σχεδόν οι περισσότερες έχουν δάκρια στα μάτια τους, αφού είναι νικήτριες;
Χμμ… Για ‘μένα δεν κλαίνε. Ίσως σε κάποιων τα μάτια να φαίνεται έτσι, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που ακούω κάτι τέτοιο. Είναι νικήτριες, όποτε ίσως, ίσως να είναι δάκρια νίκης ή χαράς. Μερικές φορές νομίζω ότι τα δακρυσμένα μάτια είναι σέξι και αποπλανητικά. Δίνουν στον άλλο κάτι παραπάνω για να σκεφτεί και να ερμηνεύσει. Τα μάτια τα λένε όλα.

Θεωρείς τα κορίτσια σου σέξι; Πιστεύεις ότι θα ικανοποιούσαν έναν άντρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ή ότι δε δίνουν δεκάρα για τα αγόρια;
Σέξι είναι, ναι και νομίζω ότι δε δίνουν δεκάρα όχι μόνο για τους άντρες, αλλά για τίποτα σχεδόν, χαχα.

Έχεις πει ότι τα κράνη που τους φοράς είναι ένας συμβολισμός δύναμης και προστασίας, αλλά τι φάση με τα αυτιά του Mickey Mouse;
Είμαι φανατικός συλλέκτης κρανών, καινούργιων αλλά και vintage κομματιών. Σου θυμίζουν πάντα ότι πρέπει να προστατεύεις το κεφάλι σου! Χεχε. Το κράνος σε στυλ Mickey ή όπως το αποκαλώ εγώ το κράνος DirtyLand είναι απαραίτητο για το πέρασμα στον δικό μου κόσμο, στην DirtyLand δηλαδή. Σε αντιπαράθεση με την Disneyland, που αντιπροσωπεύει το πιο χαρούμενο μέρος στη γη, ο δικός μου κόσμος, αντιπροσωπεύει το πιο βρώμικο. Χρειάζεσαι λοιπόν ένα τέτοιο κράνος και ένα τσιγάρο για να μπεις σε αυτόν.

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που να σε έχουν επηρεάσει και με ποιόν τρόπο;
Αυτοί θα ήταν οι Egon Schiele, H.R.Giger, AndyWarhol, Mucha, Maya Daren, Frazetta, Picasso,Kubrick και Jodorowsky. Όχι απαραίτητα με σειρά προτεραιότητας.

Πώς νιώθεις που αρκετοί έχουν βαρέσει τατουάζ τα κορίτσια σου;
Πολλοί διάσημοι tattoo artists έχουν χτυπήσει τις ζωγραφιές μου. Είναι τιμή μου και ποτέ δεν περίμενα ότι άνθρωποι θα κουβαλάνε τα κορίτσια μου στο δέρμα τους για πάντα. Έχουμε λάβει περισσότερες από διακόσιες φωτογραφίες από fans από όλο τον κόσμο με τα tattoo τους.

Που μεγάλωσες; Οι γονείς σου ή κάποιο άλλο μέλλος της οικογένειάς σου είχαν κάποια επιρροή στο ότι ασχολήθηκες με τις τέχνες;
Μεγάλωσα στην Corona της Καλιφόρνια. Ο μπαμπάς μου είχε τεράστια επιρροή πάνω μου. Από εκείνον έχω κληρονομήσει την καλλιτεχνική φλέβα.

Πώς ένιωσες την ανάγκη να γυρίσεις μια ταινία;
Σαν παιδί γύριζα home splatter ταινίες με την κάμερα της γιαγιάς μου. Σιγά – σιγά έγινε κομμάτι της ζωής μου και είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και θα συνεχίσω να κάνω μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω.

Οι εικόνες στις ταινίες σου είναι σα να έχουν ξεπηδήσει από τον χειρότερο και πιο σουρεαλιστικό εφιάλτη κάποιου. Δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν έχεις αγαπημένους σκηνοθέτες, ποιες είναι οι επιρροές σου και αν η λογοτεχνία έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτό.
Μερικοί από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες είναι οι Jordorowsky, Fernando Arrabal και Maya Daren. Θα έλεγα ότι οι ταινίες μου είναι απλά κινούμενες εικόνες. Μερικοί θεωρούν ότι είναι όμορφες, άλλοι όχι τόσο, αλλά αυτό το αφήνω στο κοινό να το αποφασίσει.

THE-LAST-TEPTATION-2011-18x24-mixed-media-on-maple-board bloody-knuckles Yoga

Έχεις σκεφτεί ποτέ τι θα ήθελες να κάνεις, αν δεν ήσουν καλλιτέχνης;
Όχι, δεν ξέρω να κάνω οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου, οπότε…

Ζεις απ’ την τέχνη σου;
Ναι και είμαι πολύ ευγνώμων σε όλους τους fan και τους υποστηρικτές μου εκεί έξω. VIVA LA DIRTYLAND!

Δεδομένης της κατάστασης εδώ στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο γενικότερα, τι θα έλεγες σε όλους εκείνους τους δημιουργικούς ανθρώπους που δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πάθος τους, επειδή δε τα βγάζουν πέρα παράγοντας μονάχα τέχνη;
Είναι ένας πραγματικά δύσκολος δρόμος και πρέπει να είσαι πραγματικά αφοσιωμένος και να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις. Χρειάζεται πολύ σκληρή δουλειά, χρόνο και υπομονή. Προσωπικά μου πήρε δώδεκα χρόνια να φτάσω εδώ που είμαι και φυσικά ακόμα μαθαίνω. Γι αυτό η συμβουλή μου θα ήταν, «Μην κοιμάστε, συνεχίστε να δημιουργείτε!».

Έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα;
Όχι, δεν έχω έρθει και θα ήθελα πολύ να φέρω τα έργα μου εκεί, να πιώ ένα ποτό και να δω τα αξιοθέατα. Εύχομαι κάποια μέρα να γίνει.

Ποιο είναι το soundtrack που παίζει από πίσω όταν ζωγραφίζεις;
Τώρα είναι οι Velvoids, με τους οποίους είχα συνεργαστεί, σκηνοθετώντας το video clip για το κομμάτι “Sodamuck n.10”.

Τι να περιμένουμε στη συνέχεια από ‘σένα;

Τώρα έρχονται μερικά καινούρια έργα μου για το Art Basel Miami, ένα ντοκιμαντέρ για την πρώτη μου ταινία, “Dislandia”, που γύρισα δέκα χρόνια πριν και έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για το πρώτο μου Art Book. Είμαι τόσο ενθουσιασμένος γι αυτό. Θα βγει τον επόμενο χρόνο. Πολλά θα γίνουν, κρατήστε τα μάτια σας και τα αυτιά σας ανοιχτά.

o_LUCHA-ADORE

www.brianMviveros.com

www.dislandia.com

Κείμενο: Φιλίππα Δημητριάδη