Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι αυτό το κειμενάκι περιέχει τεράστια δόση γραφικότητας οπότε αν δεν είσαι fan της βιωματικής μουσικής εμπειρίας (ουαου), προσπέρασέ το.

Στο δια ταύτα:

Το να ακούς καινούριο δίσκο μπάντας που αγαπάς είναι σαν γιορτή, όχι-βασικά είναι σαν πανηγύρι και θα  εξηγήσω γιατί. Γιατί εδώ στην Ελλάδα κάνουμε πανηγύρια αλλά φυσικά με το απαραίτητο θρησκευτικό υπόβαθρο, δηλαδή γίνεται το mega-γλέντι αλλά πάντα γιατί είναι της Παναγίας ή Πάσχα ας πούμε και με βαθιά κατάνυξη τρώμε μπριζολάκια και αρνιά. Έτσι, παίζει πάντα το κυρίως θέμα (π.χ. η γιορτή της Παναγίας) και το ανάλογο τελετουργικό (στρώσιμο τραπεζιών, gathering, μουσικές κτλ κτλ).

ew3

Κατά αντιστοιχία, ένας καινούριος δίσκος έχει τα δικά του. Μαθαίνεις ότι κυκλοφόρησε, χαίρεσαι σαν να ξέρεις ότι υπάρχει δώρο για σένα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, περιμένεις να γυρίσεις από τη δουλειά, να αράξεις και να ακούσεις. Για να είμαι ειλικρινής, έχεις ήδη ακούσει κανα-δυο κομμάτια που έχουν κυκλοφορήσει και είσαι σίγουρος ότι ο δίσκος θα τα σπάει και γι αυτό κάνεις όλη την προετοιμασία. Προσωπικά, προτιμώ στις πρώτες ακροάσεις να  είμαι μόνη μου, για το λόγο που φαντάζεσαι-ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ η γνώμη των φίλων και κυρίως δε θέλω να με επηρεάσει. Αν τελικά έχω κάνει λάθος και ο δίσκος δεν τα σπάει ξεκινάω πρώτη το κράξιμο και τότε ζητάω τη γνώμη τους αμέσως (τύπου «μα άκου είναι χάλια-άκου να πεις κι εσύ”..)

Και τώρα μια γραφική αντι-γραφικότητα.  Ο καθένας απολαμβάνει τη μουσική στη φάση του και να βγούμε από τα στεγανά. Καταλαβαίνω ότι μια sludge-ίλα “απαιτεί” ένα μικρό “χάσιμο” όπως και αν το έχεις πετύχει- γενικά πάντως ακούγεται το ίδιο τέλεια και σε φάση ξεκάθαρης νηφαλιότητας. Το μότο που θα ανασύρω εδώ είναι αυτό που περιμένεις από τα παιδιά των λουλουδιών: Η μουσική είναι από μόνη της μεγάλο high, όπως είναι και η φύση και το sex.

Σε τελείως άλλα νέα (not), ο νέος δίσκος Electric Wizard  μου πήρε τα μυαλά. Το “Time to Die” είναι ακριβώς αυτό που περιμέναμε από την (αντικειμενικά) super μπαντάρα. Βαρύς, αληθινός, βρώμικος διαβολεμένος ήχος, πάνω σε κάτι που ξέρουν να κάνουν πολύ καλά. Όχι, δεν ανακάλυψαν τη φωτιά ούτε είναι ότι άλλαξαν κατεύθυνση και ανησυχίες, αλλά βασικά ότι παρέδωσαν στους fans τους ένα ακόμα διαμαντάκι που το ακούς μονορούφι, δε σε νοιάζει πολύ ποιο κομμάτι είναι ποιο (ή για να το πω καλύτερα είναι σωστό να ακούσεις όλο το album σαν ένα concept) και σε παρασύρει όπως κάθε τους δουλειά.

ew4 ew2

Κατά τη γνώμη μου, είναι το ίδιο δεμένος και ρέων ήχος με τις παλιές τους μεγαλουργίες (βλ. Witchcult) αλλά και ένα επίπεδο πιο πάνω, γιατί αν ήταν ακριβώς το ίδιο θα τους είχαμε βαρεθεί ήδη. Ε, και πες με ψυχάκι, εμένα αυτό το skill μου φτιάχνει τη μέρα.

Για του λόγου το αληθές, απόλαυσα τη δισκάρα με δυο κούπες τσάι, στην πρωινή ησυχία της Κυριακής μου, με πολύ καθαρό μυαλό. Cheers.

Κομμάτια που ξεχώρισα: Ι am nothing, Destroy those who love God.

Προτείνω το τελετουργικό ανεπιφύλακτα.

Κείμενο: Μαριαλένα Γουσίου

To bunt.gr κάνει για ένα σαββατοκύρικο guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag