Ο Zak Famellos με τα remix του δίνει την ευκαιρία σε παλιά ελληνικά τραγούδια να κάνουν νέα καριέρα στο εξωτερικό.

 

Η συνάντηση με τον Ζαχαρία έγινε έξω από ένα παλιό Αθηναϊκό ζαχαροπλαστείο στην οδό Βουλής, σε ένα vintage σκηνικό, με το γλυκό «μανταρινάκι» να φιγουράρει στη βιτρίνα και στις προθήκες κλασικά γλυκά που είχα να δω από την παιδική μου ηλικία. Χρόνια πολλά. O Ζαχαρίας έχει μία αδυναμία στο vintage, φαίνεται και από τα remix που επιλέγει να κάνει σε ελληνικά τραγούδια των ’80s, δίνοντάς τους έναν ήχο πιο σύγχρονο και μια ευκαιρία να ακουστούν και εκτός Ελλάδας. Το Zaq remix στο «Δεν πιστεύω» του Μιχάλη Ρακιντζή με την φωνή της Ελένη Δήμου κυκλοφόρησε παντού στον κόσμο από την ISIGUDE Recs, από Αμερική μέχρι και Ιαπωνία, και ήταν στο playlist του Bell Towers στις εκπομπές του στο NTS κάνοντας το τραγούδι μια ανέλπιστη επιτυχία.

 

 

Ο Ζαχαρίας κάνει remix ως Zaq, αλλά γράφει και μουσική ως ως Img_02 εδώ και πολλά χρόνια. Από τα 15 του (σήμερα είναι 30). «Ξεκίνησα να παίζω μουσική στα 15, αλλά γράφω πολύ περισσότερα χρόνια» λέει. «Επειδή ήμουν μοναχοπαίδι ένιωθα μερικές φορές διαφορετικός, ωστόσο δεν με πείραζε. Είχα μια όμορφη παιδική ηλικία, δέχτηκα πολλά ερεθίσματα και μεγαλώνοντας στην επαρχία (σσ. είναι από τον Πύργο Ηλείας) ήμουν σε επαφή με τη φύση. Η μητέρα μου έτρεφε μεγάλη αγάπη για τη ντίσκο και είχα τέτοια ακούσματα στο σπίτι, έτσι το πρώτο CD που αγόρασα ήταν ένα των Modern Talking. Εκείνη την περίοδο αγόρασα με τα λεφτά από τα κάλαντα και το πρώτο μου ραδιοκασετόφωνο. Άκουγα ντίσκο, house, Armand Van Helden, Fatboy Slim, έπαιρνα όσο πιο πολλά CD μπορούσα. Επίσης, άκουγα ραδιόφωνο και μου άρεσε να γράφω κασέτες.

 

Μικρός άκουγα πολύ ραδιόφωνο, καθόμουν στο σπίτι μου και αφοσιωνόμουν στην ακρόαση με τις ώρες. Τον τελευταίο καιρό δεν ακούω και πολύ. Δεν ξέρω πού οφείλεται η παρακμή του, μάλλον στο ότι δεν τολμάει κανείς να παίξει καινούργια πράγματα. Η μουσική σήμερα ανακυκλώνεται. Ήχοι από τα ’70s, ’80s, ’90s ξαναέρχονται στην επιφάνεια, βγαίνουν επανακυκλοφορίες ήδη γνωστών ηχητικών μοτίβων. Την καινοτομία λίγοι την επιχειρούν κι αναγνωρίζεται μετά από πολύ καιρό, όπως ξέρεις. Ο κόσμος θέλει το εύκολο και το ήδη γνωστό.

 

 

 

Αυτή τη στιγμή μια μεγάλη τάση, για εμένα, είναι η επιστροφή του techno. Είναι εύκολο και εύπεπτο, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό είναι κάτι κακό. Πριν από κάποια χρόνια υπήρχε dubstep, τώρα η μόδα είναι το rnb. Το trap επίσης είναι mainstream πια, ανήκει στην ίδια κατηγορία. Μόνο η ροκ μουσική σχεδόν δεν υπάρχει, πλέον. Διαχρονικά υπήρξε η πρώτη σε προτιμήσεις, ωστόσο με τα σημερινά δεδομένα αυτό δεν συμβαίνει. Τα πιο γνωστά άλμπουμ είναι πια rnb και hip hop. Κάποτε, επίσης, υπήρχαν καλά pop στοιχεία, αναρωτιέμαι αν σήμερα υπάρχει αυτή η αισθητική της pop. Γνωστά ονόματα, η Madonna λ.χ., που ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά, κατόρθωσαν με απλές δουλειές να φτάσουν πολύ ψηλά. Η μόδα έχει αλλάξει. Τα μπουζούκια και το σκυλάδικο δεσπόζουν πια στην ελληνική μουσική κουλτούρα. Πρέπει να απευθύνεσαι σε όλον τον κόσμο για να κάνεις επιτυχία. Δεν βρισκόμαστε όλοι στην ίδια κλίμακα, οπότε πρέπει να δημιουργείται κάτι που να είναι κοινώς και καθολικά αποδεκτό».

 

Ο Ζαχαρίας μέχρι πρόσφατα ζούσε στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα ήρθε πριν από λίγο καιρό. Στη Θεσσαλονίκη η φάση ήταν πολύ ωραία καθώς είναι πιο ρομαντική» λέει, «αλλά δεν υπήρχε η κίνηση και η δραστηριοποίηση που βλέπω στην Αθήνα, γι’ αυτό και επέλεξα να κατευθυνθώ προς εδώ. Ωστόσο, όλα είναι ένας κύκλος. Στη Θεσσαλονίκη πχ. υπάρχουν πολύ καλά συγκροτήματα όσον αφορά το garage rock. Έχει πολλά νεαρά παιδιά που ασχολούνται με αυτό και αρκετά παλιότερα ονόματα που συνεχίζουν ακόμα. Όταν ηχογράφησα τη δική μου δουλειά, κι εγώ στη Θεσσαλονίκη βρισκόμουν. Εκεί ξεκίνησα την δισκογραφική μου δουλειά.

 

Επιθυμούσα μια αλλαγή στη ζωή μου και οι συγκυρίες με έφεραν στην Αθήνα. Μένω σε ένα σχετικά ήσυχο μέρος, πίσω από τα δικαστήρια, και αυτό με βοηθά στο να γράφω πιο εύκολα μουσική. Στην Αθήνα είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα, το καλό είναι ότι ξέρεις τι κάνεις και δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

 

Έχω υιοθετήσει μια νοοτροπία του να προσηλώνομαι στη δουλειά μου. Αυτόν τον καιρό βιοπορίζομαι μόνο μέσα από τη μουσική, όσο αυτό είναι εφικτό, μέχρι να βρω κάτι πιο μόνιμο και σταθερό. Υπάρχει ένα αρνητικό για εμένα στην Ελλάδα. Δηλώνεις πως είσαι μουσικός και ταυτόχρονα η τέχνη που πρεσβεύεις εξισώνεται με το χόμπι σου. Δεν σε παίρνει κανείς στα σοβαρά. Στο εξωτερικό είναι διαφορετικά. Είσαι καλλιτέχνης και αυτό αναγνωρίζεται. Δέχεσαι διαφορετική αντιμετώπιση και το ίδιο το κράτος σε στηρίζει μέσω επιδοτήσεων».

 

 

Ο Zak γράφει κομμάτια επηρεασμένα από τα drum machines των αρχών των ’80s και των ’90s, με synth, φτιάχνοντας μια μεγάλη γκάμα ήχων, από dub και italodisco μέχρι acid house και ambient. «Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω μια κυκλοφορία για την ISIGUDE, ένα καινούργιο remix σε κομμάτι, και παράλληλα θα κυκλοφορήσω ένα δίσκο σε βινύλιο από την ΙΝ ΤΗΕ DARK AGAIN, μια δισκογραφική εταιρεία που εδρεύει στο Βερολίνο. Γενικά έχω κάνει διάφορα project, είμαι ετερόκλητος, έχω ιδέες και δεν μου αρέσουν οι περιορισμοί. Ευτυχώς, έχω ένα studio στη διάθεσή μου όπου μπορώ να βγάλω τα πάντα».

 

Τον ρωτάω για να ελληνικά κομμάτια που πειράζει και είναι το δυνατό του χαρτί. «Είναι τα ακούσματα που έχουμε όλοι μας από μικρά παιδιά» λέει. «Τότε τα εμπορικά κομμάτια που κυκλοφορούσαν ήταν πολύ καλά. Άκουγα Κανελλίδου, Διονύσιου, Νικολάου, Δήμου, Νίκο Νομικό, Τζένη Βάνου, Μαίρη Αλεξοπούλου, 2002 GR κτλ. Είχα ένα μικρόβιο να ανακαλύπτω τα πάντα. H μουσική είναι μία.

 

Το «Δεν πιστεύω» ήταν πραγματικά ανέλπιστη κυκλοφορία και είναι και λίγο αστείος ο τρόπος που έγινε. Δεν είχα σκοπό να το βγάλω σε δίσκο, το είχα ηχογραφήσει στη Θεσσαλονίκη για πλάκα και η ISIGUDE το άκουσε εντελώς τυχαία. Το 2015 ήμουν φαντάρος στην Αθήνα και σε κάθε έξοδο πήγαινα στο Μοναστηράκι και αγόραζα δίσκους. Μια μέρα ένας φίλος μου λέει να πας στον Δημήτρη τον Κασέτα που έχει την ISIGUDE να του βάλεις να ακούσει τη δουλειά σου. Αφού μίλησα μαζί του, παίρνω έναν σκληρό δίσκο και πάω στο μαγαζί να ακούσει κομμάτια κι ενώ αυτός σημείωνε, του λέω έχω ηχογραφήσει κι ένα κομμάτι για πλάκα. Το βάζω και μόλις το άκουσε εκείνος πάγωσε. Μόλις τελείωσε το κομμάτι παίρνει τηλέφωνο τον συνεργάτη του και του λέει “έλα τώρα απ’ το μαγαζί”. Το ακούν μαζί, και λένε “αυτό είναι, αυτό θα βγει!”. Έτσι κυκλοφόρησε σε βινύλιο σε παγκόσμιο επίπεδο, σε Ευρώπη, Αμερική, Ιαπωνία, λόγω του ότι τα παιδιά (σ.σ Γιάννης και Δημήτρης) κέρδισαν την εμπιστοσύνη ενός από τους μεγαλύτερους διανομείς στον κόσμο. Στο Λονδίνο πήγε πολύ καλά. Στο SoundCloud, επίσης, έγινε πανικός. Στην πρώτη πλευρά υπάρχει το remix με τα φωνητικά και στη δεύτερη το instrumental dub mix, το οποίο ακούστηκε επίσης πολύ. Ωστόσο, ήταν αρκετά δύσκολη η επιτυχής εγγραφή του, γιατί δεν υπήρχαν τα διαθέσιμα μέσα, δεν υπήρχαν ξεχωριστά ηχογραφημένα όλα τα μέρη. Η όλη διαδικασία με παίδεψε πολύ γατί το πρωτογενές υλικό έπρεπε να απομονωθεί κομμάτι-κομμάτι. Η αντίδραση του Ρακιντζή και της Δήμου πάντως ήταν πολύ συγκινητική, δέχτηκαν αμέσως να δώσουν άδεια και η Ελένη Δήμου με βοήθησε πολύ, κοινοποιώντας τη δουλειά μου.

 

 

Η μουσική αποτελεί για εμένα ό,τι και για έναν πιστό η θρησκεία που υποστηρίζει. Καταρχάς αποτελεί μια μορφή τέχνης, αλλά και η πιο γρήγορη και άμεση διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Ακόμα ανακαλύπτω περισσότερες πτυχές της. Τώρα ίσως λίγο περισσότερο, γιατί γράφω και παίζω κιόλας, οπότε χρειάζεται και να εμβαθύνω παραπάνω επί του θέματος».

 

Συζητάμε για τον ανύπαρκτο κυρίαρχο ήχο στην νύχτα της Αθήνας που οφείλεται στα δεκάδες μπαρ με τους εκατοντάδες DJ που παίζουν συνήθως μουσική για τους δέκα φίλους τους. Δεν υπάρχουν και κλαμπ που να πας πια να ενημερωθείς μουσικά, φαίνεται ότι η μουσική έχει γίνει πια χαλί και σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται τι ακούγεται στο μαγαζί. «Αναρωτήσου, μόνο, από τα χιλιάδες μπαρ που υπάρχουν στην Αθήνα, πόσα έχουν CDιέρες ή πικάπ; Πλέον το θέμα του εξοπλισμού πέφτει καθαρά επάνω σου».

 

«Ποιος ήταν ο καλύτερος δίσκος που άκουσες τελευταία;».
«Αν μου επιτρέπεις, να πω τρεις που ξεχώρισα: Μου άρεσε πολύ ο τελευταίος δίσκος του Tornado Wallace-Lonelly planet (Running back Recs), του Patrick Cowley-Afternooners (Dark Entries) καθώς και το 2 KATARA (Into the light Records)».
«Και τι είναι αυτό που περιμένεις να γίνει από δω και πέρα;».
«Μια ιδανική συνέχεια για εμένα θα ήταν να γράφω μουσική, να αγαπώ αυτό που ήδη κάνω και να προσφέρω στον κόσμο όμορφες δημιουργίες. Δεν θες πολλά για να είσαι χαρούμενος».

 

Φωτογραφίες: George Kanis

 

Το Facebook του Zaq

Image Two

Mixcloud