Μία συλλογή διηγημάτων με ιστορίες νεκροζώντανων με επίκεντρο την ελληνική πραγματικότητα.

 

Η συλλογή διηγημάτων «Zombie στην Ελλάδα» που μόλις κυκλοφόρησε είναι μια προσπάθεια ανάδειξης του ταλέντου Ελλήνων συγγραφέων με ιστορίες που αφορούν τους «νεκρανεστημένους» στην ελληνική πραγματικότητα. Τα κείμενα του βιβλίου προέκυψαν μετά από έναν πρωτότυπο διαγωνισμό με θέμα τα zombie, από δημιουργούς που συνδυάζουν το ανερχόμενο ρεύμα λογοτεχνίας με την ελληνική Ιστορία, τη λαογραφία, τις ιδιαίτερες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις του λαού μας και τη σύγχρονη πραγματικότητα που μας περιβάλλει, είτε κατοικούμε στα αστικά κέντρα είτε στην επαρχία.

 

«Είναι γεγονός πώς οι ιστορίες με ζόμπι έλκουν διαχρονικά το ενδιαφέρον του κοινού σε παγκόσμιο επίπεδο μέσα από την προβολή κινηματογραφικών ταινιών, με χαρακτηριστικότερες εκείνες του George Romero (τέλη δεκαετίας ’60 και εξής)» λένε οι δύο επιμελήτριες του βιβλίου, Μαρία Μουστοπούλου και Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου. «Τα zombie ανέκαθεν αποτελούσαν θέμα του cult –και όχι μόνο- κινηματογράφου, ενώ έγιναν πλήρως αποδεκτά στην pop κουλτούρα μέσα από τηλεοπτικές σειρές, με πρώτη και καλύτερη το «Walking dead», ο 8ος κύκλος της οποίας αναμένεται σήμερα, 23 Οκτωβρίου. Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, και την επίδραση που είχε στους παίκτες video games το Resident Evil, το οποίο κατόπιν μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, με πρωταγωνίστρια τη Μίλα Γιόβοβιτς. Παρ’ όλα αυτά, σκεφτήκαμε πως μία ιστορία με ζόμπι δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο συνωμοσιολογικά σενάρια και φονικούς ιούς που ξεπηδούν από μυστικά εργαστήρια. Η χώρα μας διαθέτει μία πλούσια λαογραφική Παράδοση, με αμέτρητους μύθους και θρύλους, που αναφέρονται σε περιστατικά δράσης νεκροζώντανων πλασμάτων, από την αρχαία Ελλάδα και τον Μεσαίωνα, έως την περίοδο της Τουρκοκρατίας και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η Παράδοση αυτή, σκεφτήκαμε πως θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή πρωτότυπων διηγημάτων με ζόμπι ελληνικής προέλευσης!

Από τα διηγήματα των 100 συγγραφέων που συμμετείχαν, επιλέχτηκαν τα 45, τα οποία αποτέλεσαν το υλικό του βιβλίου. Το πρώτο βραβείο κέρδισε ο Άγγελος Δραμπάλας με το διήγημα “Αυτά τα λέσια”, το δεύτερο ο Ανδρέας Μπιτάδος με “Το ζομκονίλ τελείωσε” και το τρίτο ο Απόστολος Παπαδόπουλος με το “Έχουν φύλο οι βρικόλακες;”.

 

 

Παρακάτω είναι αποκλειστικά αποσπάσματατα από τα τρία διηγήματα:

 

Αυτά τα λέσια, Άγγελος Δραμπάλας

Τον Αϊ Στράτη τον προστατεύει καλά το πέλαγος. Τα νέα για τον λοιμό άργησαν να φτάσουν. Τελικά, είχαν έρθει με τα βαπόρια που μετέφεραν τους εξόριστους και ξέβρασαν μαζί τους τη χολέρα που δαιμόνιαζε τους ποθαμένους. Τη θυμόταν ο γέρος καλά εκείνη την ημέρα. Το βαπόρι που τσακίστηκε στο λιμάνι δεν κουβαλούσε ούτε μία ζωντανή ανάσα στις καμπίνες του, ούτε μία λογικιά σκέψη. Μονάχα εκείνα τα λιμασμένα απομεινάρια με το σαπισμένο δέρμα, που ξαμολήθηκαν στο νησί και κατασπάραζαν με νύχια και δόντια όποιον κατάφερναν να γραπώσουν.

Μέχρι να καταλάβουν τι γίνεται, οι φαγωμένοι σηκώθηκαν και περπάτησαν, και τα λέσια τριπλασιάστηκαν και δεκαπλασιάστηκαν σε αριθμό. Ήταν οι ίδιοι χωριανοί που την προηγούμενη μέρα έπιναν τσίπουρα και έτρωγαν μεζεκλίκια στο καφενείο του Λαζού. Και να που τώρα, το μόνο που ήθελαν ήταν να χώσουν τα δόντια τους σε λαιμούς και κοιλιές, να χορτάσουν και να σπείρουν τον λοιμό. Κάποιοι, που σκέφτονταν και αποφάσιζαν γρήγορα, μάζεψαν όσους ανθρώπους κι όσο φαΐ μπόρεσαν και ξεκίνησαν ν’ ανέβουν στη μονή της Παναγιάς, για να ταμπουρωθούν, με σκοπό να φτάσουν σε πιο κακοτράχαλα μέρη. Το Σημάδι και τα Ισώματα ίσως ήταν ασφαλέστερες επιλογές, αν αγρίευαν κι άλλο τα πράγματα.

Είχαν περάσει κι απ’ το σπίτι του Γιαννού, για να τον πάρουν μαζί. Σχεδόν όλοι κράταγαν από κάτι στα χέρια τους: δικράνια, τσουγκράνες, κόσες, τσαπιά, γκασμάδες· και σίγουρα δεν τα ‘θελαν για τη δουλειά.

«Δεν το κουνάω από δω» τους είχε πει. «Η κερά δεν μπορεί να ταξιδέψει μήτε σε κάρο μήτε κουβαλητή. Φύγετε ‘σεις. Τα λέσια θα σας πάρουν στο κατόπι. Εμείς θα είμαστε ασφαλείς εδώ».

Κι έτσι απόμεινε γέρος και μόνος, να παλεύει την πείνα, τους καταχανάδες και την αρρώστια της κεράς. Και το έκαμνε με την ψυχή του. Τον πρώτο καιρό είχε δει μερικούς ακόμη συγχωριανούς να βολοδέρνουν στους δρόμους κι αντάλλαζαν κουβέντες και κατάρες. Ένας απ’ αυτούς ήταν κι ο Αρίστος, ο πρόεδρος. Αυτός ακόμα καταριόταν τους Γερμαναράδες.

Σιγά σιγά τους έχασε κι αυτούς. Ο Γιαννός ήλπιζε πως απλά κρύβονταν στα σπίτια τους. Αλλά μ’ αυτά που είχε δει, έπαψε να της έχει εμπιστοσύνη της ελπίδας. Παρατημένοι ήταν όλοι, για τους εαυτούς τους, κι εκείνος για την κερά του.

 

Το ζομκονίλ τελείωσε, Ανδρέας Μπιτάδος

Το σχέδιο ήταν να χορηγείται Αδεντόλ και Ζομκονίλ σε ανέργους και συνταξιούχους, με απώτερο σκοπό τις περικοπές σε διάφορους τομείς. Όσο περισσότεροι συνταξιούχοι γινόντουσαν ημίνεκροι, τόσο λιγότερες συντάξεις θα έπρεπε να πληρωθούν. Όσο περισσότεροι εργαζόμενοι ήταν ημίνεκροι, τόσο λιγότεροι θα ήταν οι μισθοί και τα επιδόματα. Τα ασφαλιστικά ταμεία θα είχαν λιγότερο φόρτο, οι περιουσίες των ημίνεκρων θα μπορούσαν να δημευθούν και γενικά η οικονομία θα μπορούσε να τονωθεί. Η στοχοποίηση των υποψηφίων για χορηγία Αδεντόλ ήταν αντιστρόφως ανάλογη της φοροδοτικής ικανότητας, για να μη χαθεί η ωφέλιμη φορολογική βάση.

Αυτή η πρόταση έγινε νομοσχέδιο και πέρασε από τη βουλή κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των Ελλήνων, που αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι δεν επρόκειτο για αστείο.

Όλοι ήταν βέβαιοι ότι το μέτρο δεν θα εφαρμοζόταν ποτέ και ότι η λαϊκή κατακραυγή θα το έθαβε. Τα πράγματα ωστόσο πήραν διαφορετική τροπή. Διστακτικές φωνές άρχισαν να περιγράφουν το σχέδιο Περσεφόνη ως καλή ιδέα. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες το θεώρησαν ιδανικό τρόπο για να τονώσουν τις επιχειρήσεις τους.

«Προστασία της επιχειρηματικότητας και αύξηση της παραγωγικότητας ήταν πάντα μέριμνά μας, και με το σχέδιο Περσεφόνη κάνουμε σημαντικά βήματα προς την έξοδο από κάθε μηχανισμό στήριξης» είχε ανακοινώσει περήφανα η κυβέρνηση.

«Η Ελλάδα δείχνει πρόθυμη να ακολουθήσει τον δρόμο της αλλαγής και αυτό είναι ένα ενθαρρυντικό δείγμα συνεργασίας. Ευελπιστούμε να δούμε περισσότερες μεταρρυθμίσεις στο μέλλον» έλεγε ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής.

«Είναι ωραίο να βλέπουμε τους Έλληνες να συμμορφώνονται και να δείχνουν σεβασμό στους κανόνες και στις εντολές» σχολίαζε ο Γερμανός υπουργός οικονομικών.

Και έτσι ξεκίνησε η εποχή του ΤΕΔΗ και των ημίνεκρων εργαζομένων, σε μια χώρα νεκροζώντανων πολιτικών.

 

Έχουν φύλο οι βρικόλακες;, Απόστολος Παπαδόπουλος

Ήταν απόγευμα, κοντά στο σούρουπο, καθώς ο πατέρας, σκυμμένος, έπλενε κάποιον τάφο, όταν ένιωσε μια παρουσία. Σήκωσε το κεφάλι  και αμέσως πάγωσε ο ιδρώτας στο μέτωπό του. Ήταν ο βουρδούλακας, καθισμένος σταυροπόδι πάνω στη βρύση του νεκροταφείου. Έμεινε ακίνητος, δεν σκέφτηκε στιγμή να το βάλει στα πόδια. Άλλωστε δεν θα ξέφευγε. Εδώ βγήκε από το πηγάδι και δεν θα προλάβαινε στο τρέξιμο ένα μεσήλικα;

Τον πλησίασε ο πατέρας με αργό και σταθερό βήμα, έχοντας στο χέρι ένα σαραντάρι κομποσκοίνι. Σταμάτησαν σε απόσταση τριών μέτρων. Πρώτος μίλησε ο νεκροζώντανος:

«Θέλω να σε ευχαριστήσω, φίλε Σωκράτη, που με έθαψες χωρίς να βάλεις πάνω μου το Ευαγγέλιο. Έτσι μπορώ τις νύχτες να βγαίνω και να μην είμαι εγκλωβισμένος ανάμεσα στους δύο κόσμους. Είμαι ελεύθερος να κουβαλώ το βδελυρό σαρκίο μου ανάμεσά σας και με τις πράξεις μου να κάνω περήφανο τον αφέντη». Τα μάτια του έδειξαν το έδαφος και ένα πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε λιπόσαρκα χείλη του.

Ρίγος διαπέρασε τον πατέρα μου. Η πλεονεξία του τον έκανε να αφήσει έναν δαίμονα ανεξέλεγκτο μέσα στο χωριό.

«Θα σε ανταμείψω για την πράξη σου» συνέχισε ο αντιπρόσωπος του Σκότους. «Πήγαινε το βράδυ στον στάβλο του γερό-Σταμάτη του κτηματία. Πίσω ακριβώς από την πόρτα έχει δύο δεμάτια άχυρο. Αν τα σηκώσεις, θα δεις μια καταπακτή. Εκεί κρύβει χρήματά, καθώς και όλα τα κοσμήματα που κρατάει ενέχυρα, για να δανείζει στους συγχωριανούς σας».

Γυάλισαν τα μάτια του πατέρα. Έτσι του ήρθε να τον αγκαλιάσει, αλλά οι κυνόδοντες που έχασκαν μυτεροί τον απέτρεψαν.

«Μόνο θέλω κάτι για αντάλλαγμα, μία χάρη από σένα. Θα έρθω αύριο τα μεσάνυχτα από το σπίτι σου, για να συζητήσουμε…» Πριν τελειώσει τη φράση του είχε γυρίσει την πλάτη και έβγαινε από την πύλη του νεκροταφείου ο καταχθόνιος επισκέπτης.

 

Η συλλογή διηγημάτων «Zombie στην Ελλάδα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις IWRITE.GR.